Λεμπρόν Τζέιμς: Τα πρώτα σημάδια φθοράς ή μία νέα μορφή μεγαλείου;

Η ήττα των Λέικερς από το Ντιτρόιτ στο Λος Άντζελες, το βράδυ των 41ων γενεθλίων του ΛεΜπρόν Τζέιμς, είχε έναν έντονο συμβολισμό.

Όχι γιατί ήταν απλώς μια κακή βραδιά ή ένα άσχημο αποτέλεσμα, αλλά γιατί έμοιαζε να συμπυκνώνει όσα χαρακτηρίζουν τη 23η σεζόν του στην NBA. Μια σεζόν ιστορική από μόνη της, αλλά ταυτόχρονα φορτισμένη με ερωτήματα που μέχρι πρόσφατα έμοιαζαν σχεδόν απαγορευμένα: μήπως βλέπουμε, επιτέλους, τα πρώτα αληθινά σημάδια φθοράς;

Στα χαρτιά, ο ΛεΜπρόν εξακολουθεί να είναι παίκτης κορυφαίου επιπέδου. Οι αριθμοί του παραμένουν εντυπωσιακοί για έναν αθλητή στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του, η μπασκετική του ευφυΐα ξεχωρίζει σε κάθε ματς και η ικανότητά του να «διαβάζει» το παιχνίδι είναι ακόμη ασύγκριτη. Όμως το μπάσκετ δεν είναι μόνο στατιστική. Είναι ρυθμός, ένταση, διάρκεια. Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν.

Ο ΛεΜπρόν δεν κυριαρχεί πια σε κάθε λεπτό. Διαλέγει τις στιγμές του. Οι εκρήξεις είναι πιο σπάνιες, τα συνεχή σπριντ λιγότερα, η αμυντική του επιρροή πιο ασταθής. Δεν πρόκειται για κατάρρευση, αλλά για μια ήσυχη, σχεδόν ανεπαίσθητη μετάβαση. Το σώμα του, όσο καλοσυντηρημένο κι αν είναι, κουβαλά το βάρος χιλιάδων αγωνιστικών λεπτών, τελικών, playoff σειρών και καλοκαιριών χωρίς πραγματική ξεκούραση.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι Λέικερς δεν μπορούν πια να βασίζονται σε εκείνον για να καλύπτει κάθε αδυναμία. Για χρόνια, ο ΛεΜπρόν ήταν το απόλυτο φίλτρο: έκρυβε τις δομικές ατέλειες μιας ομάδας, μετέτρεπε το χάος σε τάξη και τις μέτριες βραδιές σε νίκες. Σήμερα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Και αυτό κάνει την εικόνα του να μοιάζει πιο ανθρώπινη από ποτέ.

Ο ρόλος του έχει αλλάξει. Περισσότερο μαέστρος παρά σολίστ, περισσότερο καθοδηγητής παρά ασταμάτητος εκτελεστής. Υπάρχουν ακόμη στιγμές που θυμίζουν τον παλιό «King», φάσεις όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά και το γήπεδο να γέρνει προς το μέρος του. Όμως αυτές οι στιγμές είναι πλέον λάμψεις, όχι η μόνιμη κατάσταση.

Ο ΛεΜπρόν δεν κυριαρχεί πια σε κάθε λεπτό. Διαλέγει τις στιγμές του. Οι εκρήξεις είναι πιο σπάνιες, τα συνεχή σπριντ λιγότερα, η αμυντική του επιρροή πιο ασταθής. Δεν πρόκειται για κατάρρευση, αλλά για μια ήσυχη, σχεδόν ανεπαίσθητη μετάβαση. Το σώμα του, όσο καλοσυντηρημένο κι αν είναι, κουβαλά το βάρος χιλιάδων αγωνιστικών λεπτών, τελικών, playoff σειρών και καλοκαιριών χωρίς πραγματική ξεκούραση.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι Λέικερς δεν μπορούν πια να βασίζονται σε εκείνον για να καλύπτει κάθε αδυναμία. Για χρόνια, ο ΛεΜπρόν ήταν το απόλυτο φίλτρο: έκρυβε τις δομικές ατέλειες μιας ομάδας, μετέτρεπε το χάος σε τάξη και τις μέτριες βραδιές σε νίκες. Σήμερα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Και αυτό κάνει την εικόνα του να μοιάζει πιο ανθρώπινη από ποτέ.

Ο ρόλος του έχει αλλάξει. Περισσότερο μαέστρος παρά σολίστ, περισσότερο καθοδηγητής παρά ασταμάτητος εκτελεστής. Υπάρχουν ακόμη στιγμές που θυμίζουν τον παλιό «King», φάσεις όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά και το γήπεδο να γέρνει προς το μέρος του. Όμως αυτές οι στιγμές είναι πλέον λάμψεις, όχι η μόνιμη κατάσταση.

Πηγή:in.gr