Ήταν «τυφλός» όποιος δεν έβλεπε πως εδώ και δύο μήνες ο Ολυμπιακός «βαριανασαίνει» παρουσιάζοντας «θέματα» σε όλο το κομμάτι της λειτουργίας του, μη σκοράροντας πια και μη μπορώντας να βρει «απαντήσεις» στο «σας μάθαμε πλέον και ξέρουμε να σας αντιμετωπίζουμε» που «φωνάζουν» όλοι οι αντίπαλοι του, ακόμη και στα ντέρμπι. Το είχε άλλωστε παραδεχθεί και ο ίδιος ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ πως η αλλαγή προσέγγισης από τον αντίπαλο, ακόμη και αν μιλάμε για ΠΑΟ, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ που μέχρι πέρσι έπαιζαν ανοικτά τον Ολυμπιακό, έχει δημιουργήσει προβλήματα στην ομάδα. Και όμως η «απάντηση» σε αυτό δεν υπάρχει στο χορτάρι από τον Ολυμπιακό, όχι χθες κόντρα στην ΑΕΚ αλλά συνολικά σε όλο αυτό το διάστημα. Το plan B της ομάδας αγνοείται όμως συνάμα «αγνοούνται» και παίκτες – κλειδιά όπως ο Ντανιέλ Ποντένσε που στο 57΄ χθες αποχώρησε και αναρωτιόσουν αν έπαιξε καθόλου… Διαβάστε επίσης: Αυτές είναι οι πιθανότητες κατάκτησης της Super League για ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ (pics, vids) Και δυστυχώς για τον Ολυμπιακό δεν είναι μόνο ο Ποντένσε το πρόβλημα, είναι σχεδόν όλα τα «βαριά χαρτιά» που διαθέτει σε μια διαδικασία που εξελίσσεται με το χειρότερο σενάριο. Δεν είναι η ήττα. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει και η ήττα, παίζουν και οι άλλοι και κάποια στιγμή θα χαρούν και αυτοί, όσο και αν η «αναμέτρηση» είναι κυρίως υπέρ του Ολυμπιακού στο ελληνικό ποδόσφαιρο διαχρονικά, και ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια. Θυμίζω πως και στην πρώτη χρονιά του Πέδρο Μαρτίνς στον Ολυμπιακό είχε χάσει ντέρμπι στην έδρα της η ομάδα, είχε χάσει το πρωτάθλημα και είχε αποκλειστεί από την Λαμία στο κύπελλο. Στο Καραϊσκάκη όμως ο κόσμος πήγαινε, το γέμιζε και έφευγε «γεμάτος» γιατί στην τελική δεν είναι μόνο οι τίτλοι, είναι και αυτό που βλέπεις, αυτό που σε κάνει να χαρείς το άθλημα, αυτό που νοιώθεις, που κάποιες φορές, λίγες, μπορεί να μην συνάδει και με το τελικό αποτέλεσμα. Στην εποχή του Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έζησε το απόλυτο. «Μέθυσαν» εκατομμύρια οπαδοί του με την κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ, γλέντησαν με το περσινό νταμπλ, έζησαν με καμάρι τις πορείες στο περσινό Γιουρόπα Λιγκ αλλά και την φετινή πολύ καλή παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ, στο πιο δύσκολο επίπεδο, φτάνοντας έως τα νοκ-άουτ. Τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν ήταν σε σημαντικό βαθμό τα ίδια. Ο Μεντιλίμπαρ, ο Ροντινέι, ο Ρέτσος, ο Τζολάκης, ο Ορτέγκα, ο Έσε, ο Ποντένσε, ο Μαρτίνς, ο Τσικίνιο, ο Ελ Καμπί και όχι μόνο. Ήξερες πως ο Ολυμπιακός αυτός θα παλέψει, θα μοχθήσει, θα παίξει το ποδόσφαιρο που του έμαθε ο προπονητής του και θα σε «γεμίσει» βλέποντας τον, είτε κερδίσει είτε όχι. Τι βλέπουμε όμως το τελευταίο σημαντικό διάστημα; Μια ομάδα «εγκλωβισμένη», λες και έχει χαθεί στον λαβύρινθο και δεν βρίσκει με τίποτα την έξοδο. Μια ομάδα με ένα παρατεταμένο ντεφορμάρισμα των βασικών της παικτών. Είναι αυτός ο Ποντένσε; Ο Ταρέμι; Ο Ζέλσον; Ο Τσικίνιο; Και πάει λέγοντας καθώς και να θες δύσκολα βρίσκεις πρωταγωνιστή, πόσο δε μάλιστα στο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Ντέρμπι που… έληξε από το 5΄. Στο Καραϊσκάκη! Απέναντι σε μια ΑΕΚ προφανώς καμία σχέση με την περσινή (έχει κάνει σοβαρή δουλειά ο Νίκολιτς) αλλά τίποτα το ιδιαίτερο, εξ ου και το γεγονός ότι σε όλη την διάρκεια του ντέρμπι «έκατσε» στο 0-1 και το πολύ καλό αμυντικό της στήσιμο «αφοπλίζοντας» τον Ολυμπιακό και πήγε ξανά να την πληρώσει στις καθυστερήσεις όπως στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και αν ήταν η πρώτη φορά, λες, κάτι θα αλλάξει. Στο 7΄και πάλι στο Καραϊσκάκη έχανε 1-0 από τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο, όπως στο ίδιο λεπτό από τον ΠΑΟ στο πρωτάθλημα, και σύμπτωση επαναλαμβανόμενη… Παίζοντας ένα ματς οριακό, που ξέρεις πως μπορεί να σε φέρει στην κορυφή, μετά από διακοπή 15 ημερών και ξεκούραση 4ημερου για τους περισσότερους, μπαίνεις έτσι στο παιχνίδι; Πας έτσι στον «πόλεμο»; Τι να κερδίσεις έτσι; Πώς να το κερδίσεις; Λες και έχει «κλείσει» τον «διακόπτη» μοιάζει ο Ολυμπιακός και το ζητούμενο είναι πως είναι δυνατόν να συνεχίσει έτσι. Αφήστε στην άκρη τα αποτελέσματα, αυτά ειδικά σε ντέρμπι είναι και θέμα συγκυρίας. Το να σε κάνει «μια χόρτα» ο Ρότα σε κάθε μονομαχία και να είσαι ο Ποντένσε, να είσαι ο Ελ Καμπί και ο Ταρέμι και να «χάνεσαι» στην κιτρινόμαυρη άμυνα, να είσαι ο Ζέλσον και να μην έχεις… παίξει, να κάνεις εύκολα λάθη στα μετόπισθεν, να είσαι ο Τσικίνιο και να μπαίνεις αλλαγή αλλά να μην σε βλέπουμε, και γενικά να χάνεις όλες τις μονομαχίες, αυτό είναι το ζήτημα. Που είναι το νεύρο, που είναι το πάθος, που είναι το «γαμώτο», η διάθεση να παλέψεις και ας μην τα καταφέρεις στην τελική. Και αν δεν αλλάξουν όπως θέλει ο Ολυμπιακός τα αποτελέσματα σε μια διαδικασία που πλέον δεν εξαρτάται από τον ίδιο (για τον τίτλο) οφείλουν όλοι να αλλάξουν την εικόνα τους, την προσπάθεια τους. Πρώτα από όλα για τους εαυτούς τους, που αδικούν…
