Αθλητικά νέα, Ειδήσεις, Sport 24/7

Τεράστια έκπληξη στο Απερτούρα της Αργεντινής, με την Μπελγράνο να διαψεύδει όλα τα προγνωστικά και να φτάνει στην κατάκτηση του τίτλου για πρώτη φορά στην ιστορία της, μετά την ίδρυση της, το μακρινό 1905. Μια πολύ ωραία ιστορία, που «δένει» ακόμα περισσότερο και γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, με την παρουσία του Ρικάρντο Ζιελίνσκι στον πάγκο της. Τον 67χρονο προπονητή που δεν θέλουν ούτε να τον… βλέπουν, πλέον, οι οπαδοί των «εκατομμυριούχων». Είναι λογικό εδώ στην Ελλάδα, αυτό που προκάλεσε τη μεγαλύτερη εντύπωση και έγινε αντικείμενο συζήτησης στα σόσιαλ μίντια, ήταν το πως κατάφερε μια ομάδα όπως η Μπελγράνο να φτάσει στο να σηκώσει το πρωτάθλημα. Απέναντι, μάλιστα, σε ένα από τα «μεγαθήρια» του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, τη Ρίβερ Πλέιτ. Φυσικά είναι πολύ ωραίο και εύκολο να το βλέπει κανείς και να το δέχεται σε μια ξένη χώρα. Όταν, όμως, πρόκειται για την ομάδα του καθενός, αλλάζουν τα πράγματα... Διαβάστε επίσης: Το ευρωπαϊκό «τρεμπλ» του Γουόρντ μετά την κατάκτηση της Euroleague με τον Ολυμπιακό Στην Αργεντινή, πάντως, έχει γίνει viral – και εκεί επικεντρώνονται οι περισσότερες συζητήσεις-, η παράδοση που έχει δημιουργήσει απέναντι στη Ρίβερ Πλέιτ ο Ζιελίνσκι. Στις 26 Ιουνίου του 2011 η Ρίβερ υποδεχόταν τη Μπελγράνο, που είχε στον πάγκο τον έμπειρο προπονητή, στο δεύτερο παιχνίδι μπαράζ για την παραμονή και ενώ είχε χάσει στο πρώτο με 2-0. Το ματς ξεκίνησε ιδανικά για τους «εκατομμυριούχους» που προηγήθηκαν με τον Παβόνε στο 6´, όμως, ο Φαρέ ισοφάρισε στο 62’ και αυτό έμελλε να είναι και το τελικό σκορ, που οδήγησε στον υποβιβασμό τη Ρίβερ Πλέιτ για πρώτη φορά στην ιστορία της. Επέστρεψε άμεσα, όμως, η Μπελγράνο του Ζιελίνσκι ήταν και πάλι εκεί για να της «χαλάσει» τη χαρά της επιστροφής, καθώς την κέρδισε στην πρεμιέρα με 2-1 στο «Monumental». Ο έμπειρος τεχνικός της δημιούργησε προβλήματα και από τον πάγκο της Ατλέτικο Τουκουμάν. Το 2019 την απέκλεισε από το «Copa de la Superliga», ενώ ένα χρόνο αργότερα της «έκοψε», ουσιαστικά το πρωτάθλημα, με την ισοπαλία (1-1), που επέτρεψε στην Μπόκα Τζούνιορς να τερματίσει στην κορυφή. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος επίλογος από ένα σχόλιο που έκανε ένας οπαδός της Μπελγράνο: «Ο Ζιελίνσκι μπορεί να κάνει το αδιανόητο να φαίνεται πιθανό. Ειδικά όταν αντιμετωπίζει τη Ρίβερ Πλέιτ». ΥΓ. Αρκετά ονόματα θα διαβάσετε και θα ακούσετε για τον Άρη, τα περισσότερα εκ των οποίων πιθανότατα δεν θα ισχύουν. Ο Μιχάλης Γρηγορίου, πάντως, δεν θέλει σε καμία περίπτωση να γίνουν 20 μεταγραφές, καθώς θεωρεί ότι πρέπει να διατηρηθεί ένας κορμός.

Το ραντεβού προγραμματισμένο για την ΕΞΕΔΡΑ, τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Ξεκινούσε το πρωτάθλημα και η ιδέα ήταν μια κοινή συνέντευξη των αρχηγών: Ο Αβραάμ (Ολυμπιακός), ο Κώστας Κατσουράνης (Παναθηναϊκός), ο Νίκος Λυμπερόπουλος. Ήταν 2010 και ο Παρασκευάς Άντζας είχε κρεμάσει ήδη τα παπούτσια του έναν χρόνο. Κάποια στιγμή η κουβέντα πηγαίνει σε εκείνον. Συμφωνούν όλοι: Δεν ήταν για την εδώ το «πακέτο» του. Η τεχνική. Η ταχύτητα. Το αριστερό του πόδι. Οι αποφάσεις. Το δέος των 1.92cm. Ο Βούλης ήταν «elite». Τόσο καλός που «θα μπορούσε να παίξει όπου θέλει». Στη Μπαρτσελόνα. Στη Γιουβέντους. Στην Premier League. Δεν ήθελε. «Χρυσό» τον έκαναν ο Σάββας Θεοδωρίδης με τον Τάκη Λεμονή το καλοκαίρι του 2007 για να γυρίσει στον Ρέντη. Ήταν 29 και είχε αφήσει το «κεντρικό ταμπλό» από τα 26 έπειτα από τον χαμό του πατέρα του. Δεν μπορούσε όμως μακριά από τον τόπο του. Ήθελε να είναι στο σπίτι του. Στο Μοναστηράκι της Δράμας. Εκεί που το απόγευμα θα ακουστεί το τελευταίο αντίο. Τα έκανε όλα γρήγορα. Έφυγε γρήγορα. Διαβάστε επίσης – Η σκληρή αλήθεια για τις βολές στα Final Four: Η πρωτιά του Παναθηναϊκού το 2024 με 52 εκτελεσμένες! (vids) «Πήρα την απόφαση να σταματήσω την καριέρα μου, γιατί μετά το θάνατο του πατέρα μου, το 2000, έμαθα να εκτιμώ τα μικρά και ασήμαντα πράγματα στη ζωή και να την φιλοσοφώ διαφορετικά. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με όλα όσα κατάφερα και ελπίζω και ο πατέρας μου, να με καμαρώνει από ψηλά» έγραψε στο χέρι, τέτοιες ημέρες το 2009 κλείνοντας οριστικά την πόρτα στο ποδόσφαιρο. Ήταν μετά «τον τελικό, των… τελικών»: Ολυμπιακός-ΑΕΚ 4-4 που κρίθηκε στα πέναλτι. Το τελευταίο του ματς, έχοντας πλάι του τον «αδερφό» του Χρήστο Πατσατζόγλου, τον Βασίλη Τοροσίδη που είχε υπό την προστασία του από την πρώτη στιγμή που άφησε το Πετεινάρι της Ξάνθης για την Αθήνα. Τον Αβραάμ που τόσο εκτιμούσε. Τον Αντώνη Νικοπολίδη. Τον αρχηγό Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς που εκεί επέλεξε και εκείνος να κλείσει την καριέρα του. «Σπάνια εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά για σένα Βούλη δεν μπορώ να μην το κάνω, ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν το θέλεις. Όλος ο κόσμος πρέπει να ξέρει ότι η ψυχή σου ήταν μικρού παιδιού και η καρδιά σου μεγάλη» του έγραψε χθες ο Τόρο. «Το ήξερα, εδώ και τέσσερις-πέντε μήνες. Δεν ήθελε όμως να κάνουμε κάτι γιατί γνώριζε ότι βρίσκονταν στα τελευταία στάδια. Δεν ήθελε τίποτα» αποκάλυψε ο Γρηγόρης Γεωργάτος. Συντετριμμένος και αυτός. Το είχαν μάθει οι συμπαίκτες του. Είχαν κινητοποιηθεί. Μέσα από το ποδόσφαιρο ρωτήσαν ως και στην Αγγλία για το αν γίνεται να νικηθεί το τέρας που φέρει με το όνομα του Λου Γκέρινγκ. Εκείνος, ήταν το «σιδερένιο άλογο» των Γιάνκις. Ο αρχηγός. Είχε όλα τα ρεκόρ συνεχόμενων συμμετοχών. Και όμως έσβησε στα 37 του χρόνια, στο μακρινό 1941. Σήμερα η Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση (ALS) φέρει το όνομα του Και πάντα θα προκαλεί εντύπωση όταν συμβαίνει κάτι σε άλλοτε αθλητές. Δη σε ποδοσφαιριστές. Πριν από μερικά χρόνια η Ιταλίδα ευρωβουλευτής, Ίβα Ζανίκι έθεσε το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο υπό μορφήν ερωτήσεως προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επικαλούμενη μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας της Ουάσιγκτον σε δείγματα DNA αθλητών, βάσει της οποίας η ΑLS μπορεί να θεωρείται πλέον η νόσος των ποδοσφαιριστών. O Ολλανδός διεθνής Φερνάντο Ρίκσεν της Ρέιντζερς έφυγε στα 43. Ο Ιταλός Στέφανο Μποργκονόβο της Φιορεντίνα και της Μίλαν στα 49. Ο Ουάσιγκτον της Φλουμινένσε ήταν 54. Ο Τζανλούκα Σινιορίνι της Τζένοα ήταν 42. Ο Λούτον Σέλτον της Σέφιλντ, μόλις 35. Σύμφωνα με έρευνα σε 7.000 ποδοσφαιριστές στην Ιταλία, η ασθένεια είναι πέντε φορές πιο συχνή από ό,τι στον υπόλοιπο πληθυσμό, όπου η συχνότητα εμφάνισης αντιστοιχεί σε έναν άνθρωπο ανά 50.000. Επιπλέον οι ποδοσφαιριστές την εμφανίζουν πολύ νωρίτερα, κατά μέσο όρο στην ηλικία των 40 ετών, εν αντιθέσει με τον υπόλοιπο κόσμο που συνήθως την εμφανίζει περίπου στα 60 του. Ανάμεσα στις αρκετές θεωρήσεις που υπάρχουν είναι και αυτή που αφορά τους επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς στο κεφάλι και τις συνεχείς συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας. «Παικτούρα μου, φίλε μου, ευχαριστώ για όλα όσα με βοήθησες όταν ήμουν μικρός. Κάθε μέρα μου έλεγες: Νιντέντο (σ.σ. το παρατσούκλι του Καστίγιο) έλα εδώ. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, ήσουν μεγάλος παικταράς» του έγραψε ο Καστίγιο. Κλείνεις τα μάτια και νομίζεις ότι είναι… 2003. Αλλά δεν είναι. Είναι η μέρα που το ποδόσφαιρο αποχαιρετά έναν σιωπηλό ήρωα. Αντίο φίλε…

Αν ρωτήσεις τον κόσμο για τον Παρασκευά Άντζα το πρώτο πράγμα που θα σου πει είναι εκείνη η στιγμή στην Ριζούπολη, στο ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός το 2003. Στο 3-0, με τον Άντζα πάνω από τον Κυριάκο, μια φωτογραφία που έγινε σήμα κατατεθέν. Και όμως όποιος είχε την τύχη να γνωρίσει τον Άντζα σε όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας του στο ελληνικό ποδόσφαιρο ξέρει πως εκείνη η εικόνα δεν συνάδει με την ζωή του. Διαβάστε επίσης: Πήρε το «θρίλερ» η «Ένωση» και στους «4» θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό Ένας τίμιος γίγαντας, ένας άνθρωπος συνεσταλμένος, κλειστός πολύ, ευγενικός και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει. Με τατουάζ τους γονείς του, ένας άνθρωπος δεμένος με τον τόπο του που δεν του πολυάρεσε η δημοσιότητα. Ήταν από τους δύσκολους της εποχής του, δεν μίλαγε ιδιαίτερα, προσπαθούσε όσο μπορούσε να αποφύγει τις συνεντεύξεις, δεν το είχε γενικά το κομμάτι του διάσημου. Στην παρέα του, ανάμεσα στους φίλους του, παιδιά που μεγάλωσαν μαζί στον Ολυμπιακό, ήταν άλλος άνθρωπος. Στο γήπεδο έβλεπες το θηρίο των 1.92μ να παίζει και φοβόσουν… Λίγοι με το ταλέντο και τις δυνατότητες του Άντζα έχουν περάσει τις τελευταίες δεκαετίες από τα ελληνικά γήπεδα. Ένας ποδοσφαιριστής που έπαιζε στόπερ, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να παίξει 10αρι με τα καντάρια μπάλα που ήξερε. Με διαφορά ο πιο ποιοτικός και πληρέστερος αμυντικός της εποχής του, θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό, όχι απλά σε μια ομάδα του εξωτερικού, ούτε καν σε ένα κορυφαίο πρωτάθλημα, αλλά σε τοπ κλαμπ. Όσα συνέβησαν όταν ξαφνικά αποφάσισε να βάλει… φρένο στην καριέρα του αποχωρώντας από τον Ολυμπιακό για να ζήσει στην ιδιαίτερη του πατρίδα στην Δράμα προφανώς και δεν του επέτρεψαν το «άλμα» που θα μπορούσε να είχε κάνει. Ένα προσωπικό θέμα (που προφανώς δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τις κακόβουλες φήμες που τότε είχαν κυκλοφορήσει) που του έκοψε στη μέση την καριέρα αλλά δεν την τελείωσε. Η επιστροφή του σε υψηλό επίπεδο αρχικά με την Ξάνθη και στην συνέχεια ξανά στον Ολυμπιακό έως το 2009 όπου σταμάτησε την μπάλα, απλά επιβεβαίωσε την κλάση του. Θα τον θυμόμαστε σίγουρα ως έναν από τους καλύτερους που έπαιξαν στο μεγάλο λιμάνι και συνολικά στην χώρα μας. Ένα από τα καλύτερα παιδιά που η μοίρα ήθελε να «χτυπηθεί» τόσο άσχημα από την ασθένεια που τον ταλαιπώρησε τόσο πολύ το τελευταίο διάστημα και τον νίκησε λίγο πριν κλείσει τα 50 του χρόνια. Θα τον θυμόμαστε ως το καλύτερο παιδί, μια ήπια και ευγενική φιγούρα που κόσμησε τα γήπεδα μας και έφυγε τόσο γρήγορα. Ένας άνθρωπος που είχε μόνο φίλους (και) μέσα στον Ολυμπιακό, οι οποίοι θα είναι την Τρίτη το απόγευμα στο χωριό του για το τελευταίο αντίο.

Δεκατρία χρόνια. Τόσο κράτησε η πρώτη εποχή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. Και όταν το καλοκαίρι του 2012 αποχώρησε; Ποιος να το πίστευε ότι δεκατέσσερα χρόνια μετά θα ήταν τόσο πιθανή η επιστροφή του. Μια δεύτερη θητεία σε πράσινο φόντο. Είναι προχωρημένο όπως φαίνεται του Σέρβου με τον Παναθηναϊκό. Περισσότερο από ότι φαίνεται. Και είναι μια κουβέντα της πιάτσας τα τελευταία 24ωρα που το επιβεβαιώνει. Είχε Έλληνα συνεργάτη ο 66χρονος την πρώτη του φορά εδώ. Με συστατική επιστολή από τον Ντούντα Ίβκοβιτς είχε πάρει κοντά του, τον Δημήτρη Ιτούδη σε μια ιστορική συνεργασία. Γιατί ο Ιτούδης δεν έγινε απλά ο καλύτερος συνεργάτης του. Εξελίχθηκε σε έναν κορυφαίο προπονητή που έχει 2 κερδισμένες Euroleague στην τροπαιοθήκη του. Ψάχνει τον επόμενο λοιπόν ο Ζοτς. Έναν Έλληνα ταλαντούχο προπονητή που θα πάρει πάνω του αρκετά κομμάτια της δουλειάς –συνήθως δίνει την άμυνα στον πρώτο βοηθό-. Που θα τον διευκολύνει για να δημιουργήσει το περιβάλλον που θέλει. Μου είπαν λοιπόν ότι χτύπησε το τηλέφωνο ενός ταλαντούχου κόουτς για μια διερευνητική αυτού του τύπου. Κάποιου που ο Ομπράντοβιτς ξέρει και εκτιμά. Δεν πήρε ο ίδιος. «Καταγράφηκε» όμως η πρόθεση. Και ο Εργκίν Αταμάν που με το ζόρι έκανε απόψε το 1-0 με τον ΠΑΟΚ; Τα είπαμε για τον Τούρκο. Αποχαιρετά. Ίσως συνεχίσει στο Μιλάνο που τον θέλουν. Ίσως κρατήσει μόνο την εθνική ομάδα με θέα στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες. Δεν είναι Ομπράντοβιτς ο Τούρκος. Δεν είναι όμως και παιδάκι. Τον Γενάρη έκλεισε τα 60 του χρόνια. Κάποια στιγμή μπορεί να θελήσει να φρενάρει. Και μιας και με βρήκες στις καλές μου; Άκουσα κάτι και για τον Μάριο Χεζόνια που έχει ρίξει ξαφνικά γέφυρες στον Ολυμπιακό. Είπε προ ημέρων στο final 4, πριν απο τον τελικό πως: «τι γίνεται έξω από το επαγγελματικό μπάσκετ δεν με ακουμπά. Είναι εκτός το τι λέγεται απ' έξω και το θέμα των οπαδών. Εγώ βρίσκομαι εδώ, το παρελθόν μου δεν έχει σχέση αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον τελικό και τον αθλητισμό. Δεν είναι αυτή η νοοτροπία μου. Η νοοτροπία μου είναι ότι δύο ιστορικοί γίγαντες θα συναντηθούν ξανά στη μεγαλύτερη σκηνή και αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ μας, και το ότι γνωριζόμαστε τόσο πολύ καιρό, είναι κάτι πολύ τυπικό. Το παρελθόν μου και η προηγούμενη... χούλιγκαν συμπεριφορά μου, ανήκει στο παρελθόν». Άφησε δηλαδή στην άκρη την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό. Πήρε αποστάσεις από όσα έλεγε και πίστευε στο παρελθόν. Το κάνει γιατί ωρίμασε; Θα είναι καλό για εκείνον και το ταλέντο του. Παίκτες που ζητάνε 3 και 4 εκατ ευρώ τον χρόνο επιβάλλεται να είναι πριν από όλα επαγγελματίες. Όπως και να έχει εκείνος ξέρει το κίνητρο του. Και εκείνος ξέρει αν ενδιαφέρεται να παίξει για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, τον Ολυμπιακό, ή αν ψάχνει έναν τρόπο σε περίοδο εκλογών στη Ρεάλ να εκμεταλλευτεί την κατάσταση εκεί. Και να κερδίσει ένα μεγαλύτερο συμβόλαιο με τη βασίλισσα, που λογικά δεν θα θέλει να τον χάσει. Πολλώ δε μάλλον από έναν βασικό ανταγωνιστή της!

Έχει σημασία να ξέρεις να χάνεις. Έχει σημασία όμως να ξέρεις και να νικάς. Και η αλήθεια είναι πως πάνω στη… χαρά του, το κοινό της ΑΕΚ μάλλον το έχασε λιγάκι με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του από τις κερκίδες ως… αντίποινα για το περσινό «Αλμέιδα» που ήταν viral στο «Καραϊσκάκης». Ο Μέντι όμως από την ΑΕΚ φέτος σε τέσσερα ματς, μια φορά έχασε. Πέρσι για την Ένωση ήταν εφιάλτης σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Με αποκορύφωνα φυσικά την 6άρα στο κύπελλο. Αυτά τα έξι μάλλον σήκωσαν και άλλα τόσα δάχτυλα του Ντάνι Γκαρθία από τον πάγκο, όταν όλο το γήπεδο φώναζε το όνομα του «Μέντι». Ένα για κάθε γκολ. Διαβάστε επίσης: Τούρκογλου: «Η Φενέρ έχει πλεονέκτημα κόντρα στον Ολυμπιακό, λόγω της συνέπειάς της» (vid) Πως αντέδρασε όμως ο ίδιος ο Βάσκος όταν κατάλαβε τι συμβαίνει; Σαν κύριος. Όπως πάντα. Ένα στολίδι για το ποδόσφαιρο μας. «Θέλω να συγχαρώ την ΑΕΚ που πήρε το πρωτάθλημα με την αξία της. Πρέπει στο ποδόσφαιρο να ξέρουμε να χάνουμε και να κερδίζουμε. Δεν ξέρω γιατί τραγουδούσαν οι οπαδοί της το όνομά του. Πρέπει να ξέρεις να χάνεις και να ξέρεις να κερδίζεις» είπε στη συνέντευξη Τύπου. Και έφυγε με το γνωστό του χαμόγελο.