ΑΕΚ: Μια (όχι τυχαία) προειδοποίηση…

Η ΑΕΚ έφυγε από το Χαριλάου με έναν βαθμό, αλλά κυρίως έφυγε με πολλά ερωτηματικά. Όχι από αυτά που «χτίζουν» μια ομάδα στη διάρκεια της σεζόν, αλλά από εκείνα που σου ψιθυρίζουν –ή μάλλον σου φωνάζουν– ότι ίσως το ταβάνι σου δεν είναι εκεί που νόμιζες.

Γιατί άλλο ένα κακό βράδυ και άλλο μια εικόνα γενικευμένης αδυναμίας, σε ένταση, δημιουργία και προσωπικότητα, απέναντι σε έναν αντίπαλο που σε έσπρωξε στα σχοινιά. Η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς, μια ομάδα που υποτίθεται ότι «νιώθει καλά με την μπάλα», στο Χαριλάου έμοιαζε να… αλλεργική στην κατοχή. Build up με φόβο, passing game στον άξονα γεμάτο λάθη, τρίτο μισό χωρίς καθαρό μυαλό και αποφάσεις τύπου «ό,τι να ’ναι, απλώς να φύγει η μπάλα από τα πόδια μου».

Αν αυτή είναι η ομάδα που θα μείνει μέχρι τέλους στην κούρσα του τίτλου, τότε μάλλον η κούρσα θα είναι σπριντ και όχι μαραθώνιος. Η μεσοεπιθετική γραμμή –υποτίθεται το βαρύ πυροβολικό της Ένωσης- ήταν αναιμική.σε mode «αόρατος». Κοϊτά, Λιούμπιτσιτς, Ζοάο Μάριο κινήθηκαν πίσω από τον Γιόβιτς περισσότερο ως σκιές παρά ως απειλές, ενώ ο Πινέδα, ο παίκτης-βαρόμετρο, θύμισε ότι όταν είναι μέτριος, η ΑΕΚ απλώς… εξαφανίζεται δημιουργικά.

Χωρίς άκρα, χωρίς κίνηση μακριά από την μπαλα, χωρίς ένταση. Ακόμα και η είσοδος του Ελίασον δεν άλλαξε το έργο, σε ένα 4-4-2 που έμεινε θεωρία και ποτέ δεν έγινε πράξη. Και εδώ μπαίνει η σύγκριση που πονάει. Ο Ολυμπιακός δεν πέρασε από το «Κλεάνθης Βικελίδης», αλλά είχε την πρωτοβουλία, πίεσε τον Άρη, προσπάθησε να επιβάλει το παιχνίδι του. Η ΑΕΚ, αντίθετα, βρέθηκε να πιέζεται για μεγάλα διαστήματα από τον Άρη του Χιμένεθ. Όχι να αντέχει, αλλά να υποφέρει. Όχι να διαχειρίζεται, αλλά να αντιδρά σπασμωδικά. Κι αυτό λέει πολλά για το πού βρίσκεται κάθε ομάδα πνευματικά και αγωνιστικά.

Η εικόνα στο δεύτερο ημίχρονο ήταν αποκαλυπτική: λιγότερα τρεξίματα, λιγότερες μονομαχίες, ακόμα λιγότερη πίστη ότι «κάτι θα κάνουμε». Αν περίμενε κανείς μια ομάδα με πρωταθλητικές βλέψεις να βγάλει αντίδραση, πάθος, ένταση, απογοητεύτηκε. Η ΑΕΚ έμοιαζε περισσότερο με ομάδα που προσπαθεί να μην χάσει, παρά με ομάδα που διεκδικεί. Βεβαίως, θα ειπωθεί –και σωστά– ότι η ποιότητα υπάρχει. Ότι οι αυτοματισμοί μπορούν να επιστρέψουν.

Ότι ένα ματς Κυπέλλου με τον ΟΦΗ μπορεί να λειτουργήσει ως restart. Όλα αυτά ισχύουν. Το ερώτημα όμως παραμένει: πόσο συχνά μπορείς να εξαφανίζεσαι δημιουργικά και να λες ότι θα μείνεις μέχρι τέλους στην κούρσα; Γιατί το «Κλεάνθης Βικελίδης» δεν ήταν απλώς μια κακή βραδιά. Ήταν μια προειδοποίηση. Και αυτές, συνήθως, δεν έρχονται τυχαία.