Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, τα παιδιά στην κερκίδα έχουν κάτι να σου πουν…

Ποιος να το έλεγε. Ποιος να το περίμενε. Ένας σχεδόν… αντιτουριστικός κύριος έφτασε πριν περίπου δύο χρόνια στην Ελλάδα. Οχι με… στρατό βοηθών, αλλά με δύο στενούς συνεργάτες. Για μια «αποστολή αυτοκτονίας».

Και τελικά όχι μόνο δεν οδήγησε τον Ολυμπιακό σε κάποιο… απονενοημένο διάβημα, αλλά του έδωσε ζωή. Τον οδήγησε στην κορυφή. Και της Ευρώπης. Και όλα αυτά με ταπεινότητα, σεβασμό, πάθος, αλλά και ωμό ποδοσφαιρικό ρεαλισμό.

Διαβάστε επίσης: «Last… team standing»: Η τελευταία ευκαιρία για τετράδα, εξάδα και το πρόγραμμα όλων των ομάδων της Euroleague (vids)

Και σήμερα, αυτός ο κύριος, που κοκκινίζει κάθε φορά που ένα γήπεδο σείεται από τις ιαχές με το όνομά του, πάλι θα σκύψει το κεφάλι και θα χαιρετήσει αμήχανα εκείνους τους ασίγαστους της κερκίδας, οι οποίοι θα του ευχηθούν με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο.

Το ημερολόγιο έγραφε 11 Φεβρουαρίου 2024 όταν ένας σεμνός Βάσκος, με το χαρακτηριστικό του παρουσιαστικό που θυμίζει περισσότερο «πατέρα» παρά σταρ των πάγκων, περνούσε το κατώφλι του Ρέντη. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν ήρθε με υποσχέσεις για «μαγικά ραβδιά», αλλά με την ηρεμία ενός ανθρώπου που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι απλό, αρκεί να το υπηρετείς με πίστη και δουλειά.

Σήμερα, 14 Μαρτίου 2026, ο «Στρατηγός» του Θρύλου κλείνει τα 65 του χρόνια και το Λιμάνι υποκλίνεται στον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου της ιστορίας του. Αυτό που ακολούθησε την άφιξή του δεν ήταν απλώς μια προπονητική επιτυχία, αλλά ένα ποδοσφαιρικό έπος. Από την ιστορική ανατροπή-θρίλερ με τη Μακάμπι στη Σερβία μέχρι την «άλωση» του Μπέρμιγχαμ, ο Μεντιλίμπαρ έχτισε μια ομάδα που αρνούνταν να λυγίσει. Η κορύφωση ήρθε εκείνο το μαγικό βράδυ της 29ης Μαΐου 2024. Όταν ο Ελ Κααμπί έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Φιορεντίνα, ο Μεντιλίμπαρ δεν πανηγύρισε. Έμεινε εκεί, έδωσε οδηγίες ως το τελευταίο λεπτό. Τότε μόνο ο αρχιτέκτονας του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έμεινε να κοιτάζει με πατρική στοργή τους παίκτες του.

Η κατάκτηση του Conference League ήταν η σπίθα που άναψε μια πυρκαγιά κυριαρχίας. Η περσινή σεζόν (2024/25) σφραγίστηκε από την απόλυτη εγχώρια επιβολή. Με τον Μεντιλίμπαρ στο τιμόνι, ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Νταμπλ, προσφέροντας στον κόσμο του το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας, επιβεβαιώνοντας πως η ομάδα είχε πλέον το «μέταλλο» του νικητή σε κάθε διοργάνωση.

Όμως, ο σεβασμός κερδήθηκε και εκτός συνόρων. Οι φετινές εμφανίσεις στο Champions League απέδειξαν ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι πια ο «φτωχός συγγενής», αλλά ένας υπολογίσιμος ευρωπαϊκός πόλος. Με τις σπουδαίες επιδόσεις απέναντι σε μεγαθήρια, η ομάδα κέρδισε τον καθολικό σεβασμό της ηπείρου, αποδεικνύοντας πως το πλάνο του Βάσκου τεχνικού δεν έχει ταβάνι.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού βρήκε στο πρόσωπό του τον δικό του «Στρατηγό». Δεν είναι μόνο οι τίτλοι -το Conference, το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο- αλλά η ειλικρίνεια που εκπέμπει. Ο «Μέντι» αγαπήθηκε άνευ όρων γιατί δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από δικαιολογίες. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο γίνεται όλο και πιο βιομηχανικό, εκείνος παραμένει αυθεντικός, θυμίζοντας σε όλους γιατί αγαπήσαμε αυτό το άθλημα. Σήμερα, γιορτάζει τα γενέθλιά του, ο άνθρωπος που οδήγησε τον Θρύλο να κοιτάζει την Ευρώπη στα μάτια και να μην φοβάται κανέναν.

Ο Ολυμπιακός έχει μάθει να μην φοβάται. Πάντα έτσι ήταν. Έτσι θα παραμείνει. Και όποτε τα πράγματα γίνονται δύσκολα, η ένταση, το πάθος, η επιθυμία θα μεγαλώνει. Ο Μεντιλίμπαρ ακολουθεί τη φύση του συλλόγου και φροντίζει και ο ίδιος να βάλει τα δικά στοιχεία της βασκικής «τρέλας» του. Με στόχο ακόμη ένα πρωτάθλημα. Κόντρα σε όσους βάζουν στοίχημα ότι ο κύκλος έκλεισε. Κι αν κάποιος μπορεί να το κάνει αυτό, είναι ο Θρύλος και ο προπονητής του.

Χρόνια Πολλά, Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ!