Ολυμπιακός: Το δίκαιο του γηπέδου, η προετοιμασία εντός ντέρμπι και η σκληρή πραγματικότητα

Τελείωσε η χρονιά για τον Ολυμπιακό; Με 5 παιχνίδια να απομένουν, και όλα ντέρμπι, κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Αλλά με την εικόνα που έχουν οι Ερυθρόλευκοι, ειδικά μέσα στο 2026, οι προβλέψεις σίγουρα δεν μπορούν να είναι ευοίωνες. Δεν σου δίνει η ομάδα τη δυνατότητα να σκεφτείς θετικά. Με τον αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ, να αποτελεί ίσως το χειρότερο παιχνίδι της εποχής Μεντιλίμπαρ για τους Ερυθρόλευκους. Το μοναδικό, στο οποίο δεν έγινε τίποτα σωστά. Και στο οποίο δεν υπάρχει έστω ένας ποδοσφαιριστής που να στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Και την κρισιμότητα του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός έφτασε στο σημείο να έχει ξεχάσει πώς βάζεις γκολ. Εφτασε στο σημείο στα τελευταία 8 παιχνίδια πρωταθλήματος να έχει 5 μηδενικά στα αποτελέσματά του. Εφτασε στο σημείο να χάσει τρία ντέρμπι εντός έδρας (ΠΑΟΚ στο Κύπελλο, ΠΑΟ, ΑΕΚ), όλα με τον ίδιο τρόπο: Γκολ στα πρώτα λεπτά και μετά…. τέλος. Εμεινε στο «μηδέν» με τον ΠΑΟΚ στην κανονική διάρκεια. Σε όλες τις περιπτώσεις με μηδενική αντίδραση. Κανένα πλάνο. Καμία οργάνωση. Καμία φρέσκια ιδέα. Καμία διαύγεια. Καθόλου φρέσκα πόδια. Καμία διάθεση για αλλαγή σκεπτικού. Εστω από ατομικές πρωτοβουλίες.

Διαβάστε επίσης: Αυτές είναι οι πιθανότητες κατάκτησης της Super League για ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ (pics, vids)

Το «μπλοκάρισμα» είναι προφανές. Και είναι συνολικό. Και αντί να υπάρχει βελτίωση, σε κάθε παιχνίδι προκύπτει όλο και κάτι… χειρότερο. Τουλάχιστον σε άλλες περιπτώσεις, σε άλλους αγώνες ο Ολυμπιακός εμφανιζόταν να παράγει κάποιες ευκαιρίες. Εμφανιζόταν να έχει υπεροχή. Να έχει ένταση. Να έχει διάθεση και «νεύρο» για να μπορέσει να φτάσει ως το γκολ. Κόντρα στην ΑΕΚ, όλα αυτά ήταν άφαντα.

Η ΑΕΚ κέρδισε σχεδόν όλες τις μονομαχίες. Ολες οι δεύτερες μπάλες, είτε πήγαιναν στα πόδια των παικτών του Νίκολιτς, είτε δεν είχαν καμία ποιοτική αξία στον τρόπο που τις αξιοποιούσε ο Ολυμπιακός. Είδαμε παίκτες της ΑΕΚ να πέφτουν με ένταση και αυταπάρνηση σε κάθε φάση. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε σοφτ και ανέτοιμος. Σωματικά και πνευματικά. Σε σημείο να απορείς πώς υπήρχε τόση αισιοδοξία από το Ρέντη (σ.σ. εκφράστηκε και δημόσια την Παρασκευή από τον προπονητή και τον αρχηγό) για το υψηλό επίπεδο των προπονήσεων, αλλά και της ετοιμότητας των ποδοσφαιριστών.

Η εικόνα του Ποντένσε, μετά από 14 ημέρες ξεκούρασης και προπονήσεων να μην μπορεί σε καμία στιγμή να περάσει τον Ρότα ή να δημιουργήσει κάτι ουσιαστικό για την ομάδα του, ήταν αλλόκοτη. Το ίδιο και με τον Ζέλσον, ο οποίος δείχνει σε αυτό το σημείο της σεζόν να είναι «σκασμένος». Και χθες η φρεσκάδα του ήταν ανύπαρκτη. Δύο παίκτες από τους οποίους ο Ολυμπιακός περιμένει πολλά, δεν προσέφεραν τίποτα. Και είναι απορίας άξιον, γιατί συνέβη αυτό; Για να τους επιλέξει στο αρχικό σχήμα ο Μεντιλίμπαρ, προφανώς έβλεπε ότι είναι καλά. Αλλά όσα έγιναν στο γήπεδο, έδειξαν στο τελείως αντίθετο.

Μπορούμε να αναφέρουμε κι άλλες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που υστέρησαν. Οι περισσότεροι αυτό έκαναν. Αλλά εδώ πρόκειται για συγκεκριμένα γεγονότα. Όπως και η επιλογή του Μέχντι Ταρέμι στο αρχικό σχήμα, με μιάμιση προπόνηση μετά την επιστροφή του από την Τουρκία και τους αγώνες της Εθνικής Ιράν. Μπορούμε να πούμε πολλά και για τον Ελ Κααμπί, αλλά όχι για το γεγονός ότι δεν σκόραρε. Διότι στη δική του περίπτωση το πρόβλημα ήταν τι συνέβαινε γύρω του. Ενας από τους κορυφαίους σκόρερ μίας επαφής στην Ευρώπη βρέθηκε μόλις μία φορά σε θέση βολής. Δεν τροφοδοτήθηκε ποτέ. Δεν υπάρχει… μηχανισμός να πηγαίνει η μπάλα στα πόδια ή ο κεφάλι του μέσα στο κουτί. Με αποτέλεσμα να τον βλέπουμε να κάνει τον… Ελ Αραμπί, γυρνώντας στη μεσαία γραμμή για να πάρει την μπάλα. Και αχρηστεύοντας το σπάνιο εκτελεστικό του ταλέντο.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ολυμπιακός βιώνει μια βαθιά αγωνιστική κρίση αυτή τη στιγμή. Αλλά την ίδια στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας για την ομάδα, τον κόσμο της, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό όλων, να υπάρξει αντίδραση. Το πρωτάθλημα πιθανότατα θα χαθεί, ή τέλος πάντων δεν είναι στο χέρι των Πειραιωτών. Αλλά πάντα έχει σημασία πώς τελειώνεις μια χρονιά.

Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να «διαλυθεί». Δεν γίνεται να τα παρατήσει. Δεν μπορεί να γίνει κομπάρσος σε ένα μίνι πρωτάθλημα τίτλου. Οφείλει στην ιστορία του και (κυρίως) στους οπαδούς του. Εκείνους που πηγαίνουν στο γήπεδο και έχουν σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ προσέλευσης. Εκείνους που χθες αγανάκτησαν. Για πρώτη φορά. Οποιες κι αν είναι οι επιλογές από εδώ και πέρα για το πώς θα πορευτεί στα επόμενα παιχνίδια ο Ολυμπιακός, προπονητής και ποδοσφαιριστές οφείλουν να νιώσουν αυτό που έγινε χθες. Ο κόσμος έχει χειροκροτήσει σε ήττες. Εχει στηρίξει σε δύσκολες στιγμές, και φέτος πολύ έντονα. Αλλά κάποιες φορές, το δίκαιο του κόσμου, πρέπει να γίνεται και φωτιά για την ομάδα. Για να ανάψει το φυτίλι της αντίδρασης. Να βγει η χρονιά με την ομάδα να τα δίνει όλα. Και όχι να εμφανίζει αυτή την αναιμική, σχεδόν… προκλητικά, εικόνα όπως με την ΑΕΚ.