Τάκης Γκώνιας: Αληθινός, ντόμπρος, παικταράς (vid)

Τον θυμάμαι να μιλάμε όταν επέστρεψε στον Ολυμπιακό το 2003 γεμάτος όρεξη και «δίψα» για να πετύχει όσα δεν μπόρεσε στην πρώτη του θητεία, όταν και επέλεξε στα μέσα της σεζόν του πρώτου πρωταθλήματος μετά από τα «πέτρινα χρόνια» να αποχωρήσει για τον Ηρακλή γιατί δεν μπορούσε να είναι στην… εφεδρεία.

«Κρυστάλλινος», αληθινός και ντόμπρος. Δεν ήταν από αυτούς που «αμπαλάρουνε» τα λόγια τους. Για αυτό και πολλές φορές παρεξηγήθηκε. Τον θυμάμαι σαν τώρα να μιλάμε για την κλήρωση του Τσάμπιονς Λιγκ και για τα ματς με την Γαλατάσαραϊ αλλά και την πρόκληση να παίξει σε τοπ επίπεδο. Είχε «τρέλα» με τον Ολυμπιακό δεν το είχε κρύψει ποτέ. Τότε όταν τον είχε φωνάξει ο Γιώργος Λούβαρης για να μιλήσουν για το συμβόλαιο και το οικονομικό του είχε πει να βάλει ότι θέλει!

Διαβάστε επίσης: Η «φωτογραφία» πριν πέσει η αυλαία και η αλλαγή στο ραντεβού της 19ης Ιουλίου (pics)

Αυτός είχε πετύχει την επιστροφή και την δεύτερη ευκαιρία που αναζητούσε στον Ολυμπιακό που αγαπούσε. Όπως τον είχε επιλέξει όταν πιτσιρικάς τον ήθελε όλος ο ντουνιάς αλλά αυτός δεν το συζητούσε. Ήταν η ομάδα του και ήθελε να φορέσει την ερυθρόλευκη ριγωτή. Το έκανε δύο φορές και παρά την «τρέλα» και την «δίψα» δεν μπόρεσε να πετύχει όσα μπορούσε και όσα άξιζε.

Ένας μπαλαδόρος παλιάς κοπής που «μιλούσε» στην μπάλα και ταυτόχρονα μπορούσε να σου… φάει την καρωτίδα για να σου πάρει την μπάλα. Έπαιξε με ψυχή, τα έδινε όλα για την μπαλίτσα που αγαπούσε και είναι αλήθεια πως δεν ανταμείφτηκε όπως του άξιζε, δεν πήρε καν έναν τίτλο καθώς στο πρώτο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού το 1997 είχε αποχωρήσει στα μισά. Μπόρεσε να ζήσει τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια στον Ηρακλή, έκανε καριέρα στο εξωτερικό, έκανε παύση μετά την αποχώρηση του από τα γήπεδα το 2005 και μετά του μπήκε το μικρόβιο του προπονητή φτιάχνοντας πολύ δυνατό όνομα στην Αίγυπτο.

Μαχητής στο χορτάρι, μαχητής και την ζωή, κορόιδεψε τον χάρο στο τρομερό τροχαίο το 1996, τον κοίταξε κατάματα τα τελευταία τρία και κάτι χρόνια όταν εμφάνισε όγκο στον εγκέφαλο. Νίκησε τον χρόνο, άντεξε πολύ παραπάνω από όσο έλεγαν οι γιατροί αλλά το τελευταίο 2μηνο είχε καταπέσει.

Θα τον θυμόμαστε ως έναν από τους καλύτερους που κλώτσησαν την μπάλα στα μέρη μας και έναν από τους πλέον αδικημένους για όσα θα μπορούσαν να κάνουν ή ακόμη και έκαναν χωρίς να πάρουν όσα δικαιούταν.