Η ψυχή του Ελ Κααμπί κι ένα «δεν γίνεται»

Είναι άσχημο να αποκλείεσαι από μια χειρότερη ομάδα και στην περίπτωση του Ολυμπιακού με τη Ναϊμέγκεν αυτό ακριβώς συνέβη. Και το ακόμα πιο άσχημο είναι ότι συνέβη με σχετικά δίκαιο τρόπο…

Δεν εννοούμε βέβαια ότι η Ναϊμέγκεν έβγαλε καμία τρομερή ανωτερότητα στα δύο παιχνίδια με τους Πειραιώτες. Δεν είχε την δυνατότητα και τη δυναμική να κάνει κάτι τέτοιο άλλωστε. Απλά βρήκε έναν Ολυμπιακό φανερά ανέτοιμο και σε κακή κατάσταση, το εκμεταλλεύτηκε και βρέθηκε στα πλέι οφ του Champions League. Εκεί που λογικά θα σταματήσει ο δρόμος της, καθώς αυτή η ομάδα μοιάζει από δύσκολο έως απίθανο να αποκλείσει την Μπόντογκλιμτ…

Και το χειρότερο για τον Ολυμπιακό είναι ότι τη ρεβάνς την έφερε εκεί που ήθελε. Βρήκε το γκολ που τον έβαλε μπροστά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και εκεί αντί να βάλει την μπάλα κάτω, να παγώσει το παιχνίδι και να περιμένει την ευκαιρία του για να το τελειώσει… συνέχισε το ίδιο βιολί. Μην πάμε μακριά, άλλωστε. Το γκολ της ισοφάρισης ξεκίνησε από μια ακόμα βαθιά μπαλιά-διώξιμο του Πόποβιτς. Ήρθε μετά και η άτυχη στιγμή με την αποβολή του Φορτούνη και έδεσε το γλυκό…

Το περίεργο βέβαια είναι ότι ο Ολυμπιακός τόσο στο κομμάτι της κανονικής διάρκειας που έπαιξε με δέκα παίκτες, όσο και στην παράταση, έβαλε περισσότερες φορές την μπάλα κάτω σε σχέση με το διάστημα που έπαιζε με έντεκα! Είχε και τις δυο ευκαιρίες με τον Ρόκα, συν τη φάση του Τσικίνιο στις καθυστερήσεις της παράτασης και γενικά το πάλεψε όσο μπορούσε. Ίσως όμως αυτό να οφειλόταν περισσότερο στην απειρία της ολλανδικής ομάδας, παρά στην αδιαμφισβήτητα φιλότιμη προσπάθεια που έκανε ο Ολυμπιακός με δέκα παίκτες. Υποθέσεις κάνουμε βέβαια, αλλά εγώ τουλάχιστον νομίζω ότι αν ο Ολυμπιακός είχε απέναντί του μια καλύτερη και κυρίως πιο έμπειρη ομάδα, το πιθανότερο είναι ότι θα είχε δεχθεί και τρίτο γκολ και δεν θα έφτανε να διεκδικεί την πρόκριση μέχρι τις καθυστερήσεις της παράτασης…

Τώρα για το «αύριο» της ομάδας τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα. Κάποιοι παίκτες θα φύγουν από την ομάδα, κάποιοι άλλοι θα έρθουν, ώστε να ανέβει η ποιότητα σε θέσεις που φωνάζουν ότι χρειάζεται ενίσχυση, με σκοπό φυσικά ο Ολυμπιακός να δυναμώσει και να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο. Αν θα τα καταφέρει ή όχι ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος μπορεί να το προβλέψει, αλλά το σίγουρο είναι ότι αν ο Ολυμπιακός συνεχίζει να στηρίζει την επιθετική του ανάπτυξη… ψάχνοντας με μακρινές μπαλιές τον Ελ Κααμπί δύσκολα θα φτάσει εκεί που θέλει. Διότι και στη ρεβάνς της Ολλανδίας πάνω-κάτω αυτό συνέβη. Και ειδικά προς το τέλος της παράτασης, εκεί που ο Μαροκινός παικταράς έπεσε κάτω κατάκοπος ειλικρινά τον λυπήθηκα…

Ταυτόχρονα του έβγαλα το καπέλο βέβαια, διότι έδωσε και τη ψυχή του για την ομάδα και υποδέχθηκε με άψογο τρόπο «αμέτρητες» βαθιές μπαλιές, ακόμα κι αυτήν την τελευταία που εν τέλει ήταν σε θέση οφσάιντ, αλλά ο Ολυμπιακός δεν γίνεται να συνεχίζει να παίζει (μόνο) έτσι. Μέχρι και ο προπονητής των Ολλανδών είπε στις δηλώσεις του παραμονές της ρεβάνς ότι «ο Ολυμπιακός παίζει πολύ με μακρινές μπαλιές» και τις μέτρησε κιόλας (!), τονίζοντας ότι κάνει «από 25 έως 35 σε κάθε παιχνίδι». Δεν γίνεται να συνεχίσει να παίζει σχεδόν μόνιμα με αυτόν τον τρόπο ο Ολυμπιακός. Τον έχουν «διαβάσει» όλοι…