Κορίτσια γιορτάζουν την kinky πλευρά της ζωής – Μακριά οι καρδιακοί

Μαύρα λάτεξ λάμπουν από ένα φωτεινό προβολέα σ’ ένα ερωτικό σκηνικό ενός μικρού studio στο Brooklyn. Η ατμόσφαιρα είναι ερωτική και φιλόξενη, υπό τον έλεγχο της fetish art φωτογράφου Lanne Bird. Πλαισιωμένες προσεκτικά στο φακό της Bird είναι δύο μοντέλα. Η Mila και η Mina, δύο queer έγχρωμα μοντέλα που αποτελούν πρότυπα της άγριας κλίκας της φωτογράφου. Άπαντες στο set για την αποκλειστική φωτογράφιση του Playboy, συμπεριλαμβανομένης και της Bird, είναι έγχρωμα άτομα της queer κοινότητας.

“Είμαι περήφανη που αποτελούν μέρος της queer κοινότητας, της kink κοινότητας και της βιομηχανίας του σεξ”, αναφέρει η Bird στο Playboy. “Τα μοντέλα μου είναι άτομα που μοιραζόμαστε τις ίδιες σκέψεις γύρω από την έκφραση της απόλαυσης και του ερωτισμού”.

Ενώ είναι περήφανη σήμερα, η Bird είναι μέλος μίας περιθωριακής κοινότητας που δεν είχε πάντα το προνόμιο της ελεύθερης δημιουργικής έκφρασης. Για δεκαετίες, η fetish art, βρισκόταν στο περιθώριο. Τα ακρωνύμια BDSM, XXX και S&M και οι εικόνες γυναικών με εσώχουρα ή σε προκλητικές πόζες, έφεραν συχνά το βάρος της κρίσης της κοινωνίας. Οι γυναίκες που ποζάρουν στα φωτογραφικά set της Bird, ωστόσο, είναι όμορφες και δυνατές. Κινούνται άφοβα μέσα στο χώρο και καταρρίπτουν τους παραδοσιακούς κοινωνικούς κανόνες. Αντί να τροφοδοτεί τον θεατή, η Bird στοχεύει να επικεντρωθεί στα πρόσωπα που απαθανατίζει.

Μετά από ένα χρόνο σε απομόνωση και πάνω από δεκαετίες αδικαιολόγητων διαρθρωτικών αλλαγών της κυβέρνησης, τα μέλη της LGBTQIA+ κοινότητας πρέπει πιο συχνά να αποδεικνύουν τι αξίζουν σε σύγκριση με τους υπόλοιπους πολίτες. “Έφτασε η στιγμή που πρέπει να φωνάξουμε πιο δυνατά και ειδικά όταν μας ενθαρρύνουμε να παραμείνουμε ήσυχοι”, αναφέρει η Mina. “Είναι η ώρα να υπάρξουμε πραγματικά χωρίς ντροπή, γιατί η αποδοχή δεν είναι υπό αμφισβήτηση. Κάθε μήνας είναι μήνας Υπερηφάνειας όταν είσαι queer, αλλά ουσιαστικά, είναι η ώρα να αισθανθούμε ασφαλείς και να προστατεύσουμε όσους δεν αισθάνονται. Δεν υπάρχει τίποτα σαν τη σεξουαλική απελευθέρωση. Είναι μια δύναμη που κανείς δεν μπορεί να πάρει από εμάς.

Καθώς ο κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να ξανανοίγει μετά από ένα χρόνο καραντίνας, ίσως και οι άνθρωποι ν’ αρχίσουν να ανοίγονται περισσότερο. “Η απομόνωση του περασμένου έτους με έκανε να νιώθω αποκομμένη από το σώμα μου και την ικανότητά μου να έχω πρόσβαση στη σεξουαλική έκφραση”, τονίζει η Bird. “Ο εορτασμός της υπερηφάνειας καθώς ξεπερνάμε την πανδημία σημαίνει εξεύρεση χώρου για ασφαλή επανασύνδεση με queer φίλους, συντρόφους και την οικογένεια που έχουμε επιλέξει”.

Καθώς αποδέχεται την αυτοεκτίμηση, την αγάπη και την έκφραση της σεξουαλικότητας, η Bird αξιοποιεί το δημιουργικό της ταλέντο ως φωτογράφος για να αισθάνεται αισθησιακή, ελεύθερη και ειλικρινής. Η queer σεξουαλική έκφραση, επιμένει, δεν μπορεί να διαχωριστεί από την queer ταυτότητα. Αυτές οι ιδέες είναι συνώνυμες πτυχές στην καθημερινή ζωή και ο εορτασμός αυτών χωρίς ντροπή είναι απαραίτητος.

“Οι ερωτικές μας επιθυμίες έχουν πολιτικοποιηθεί και διασυρθεί. Τα ερωτικά shootings ή οι fetish φωτογραφίσεις πάντα λειτουργούσαν ως μέσο κάθαρσης για μένα. Μου επιτρέπει να γιορτάσω την ομοφυλοφιλία, τη δύναμη, τη θηλυκότητα και τον ερωτισμό χωρίς να χρειάζεται να απολογηθώ”, λέει η Bird.

Στο set, η Mila και η Mina ενθαρρύνθηκαν ώστε να μην απολογηθούν για τον εαυτό τους. Επέλεξαν από μόνες τους αυτά που εκπροσωπούν τις ταυτότητες τους, όπως κοντά μαλλιά, εκτεθειμένα τατουάζ και διακοσμημένα νύχια. Με αυτόν τον τρόπο, πήραν τον έλεγχο της δικής τους εκπροσώπησης.

“Ο ερωτισμός είναι ένας τρόπος για να νιώσεις άνετα με το ποιος είσαι και είναι σημαντικό για μένα ώστε να τον εκφράσω”, τονίζει η Mila. Για τη Mila, το να εμφανιστεί με ξυρισμένο κεφάλι και να αποκαλύψει τα τατουάζ της, την κάνει να νιώθει πιο αυθεντική. Για τις ανάγκες της φωτογράφισης, η Bird έκανε μια βαθιά βουτιά στις φετίχ φωτογραφίες του παρελθόντος, σε μία συλλογή από δημοσιεύσεις της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90.

“Το στυλ μου είναι η επέκταση της ρευστής σεξουαλικότητάς μου. Επιβεβαιώνει ότι ο ρόλος μου μπορεί ν’ αλλάξει, η στάση μου μπορεί ν’ αλλάξει. Αναγνωρίζει ότι τα ρούχα δεν μπορούν να είναι αποκλειστικά σε κανέναν. Όλα είναι για όλους”. τονίζει η Mina.

Ωστόσο το να θαυμάζεις μία φωτογραφία για την ομορφιά της είναι άκρως διαφορετικό από το να βλέπεις τον εαυτό σου να εκπροσωπείται στις εικόνες. Αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση της Bird. “Πολλοί φωτογράφοι στην ιστορία του fetish art ήταν λευκοί άνδρες που φωτογράφιζαν τις γυναίκες μέσα από ένα ετεροφυλόφιλο βλέμμα”, τονίζει η Bird. “Χρησιμοποιώ εικόνες από τους Helmut Newton, Gunter Blum και Bob Carlos Clarke ως σημεία αναφοράς όταν φωτίζω και πλαισιώνω τις φωτογραφίες μου”.

Με αυτή τη φωτογράφιση, ωστόσο, ο στόχος της Bird ήταν να στρέψει το βλέμμα μας στην queer κοινότητα. Ενώ η τέχνη παραμένει ως επί το πλείστον υποκειμενική, εξαρτάται περισσότερο από τις προσωπικές προτιμήσεις και λιγότερο από την αισθητική, ήθελε οι εικόνες της να εμφανίζονται στην ίδια αρένα. Αυτές δεν είναι οι κρυμμένες φωτογραφίες που συνεχίζετε να απολαμβάνετε κρυφά. Αντ’ αυτού είναι εκείνες που βρίσκονται σε coffee table book, που εμφανίζονται στο διάδρομο του σπιτιού σας ή κρέμονται στην αγαπημένη σας γκαλερί.

“Η φετίχ φωτογραφία έχει θεωρηθεί ως ακαλλιέργητη μορφή τέχνης. Η ανάκτηση της δουλειάς μου ως καλής τέχνης, της επιτρέπει να υπάρχει σε διάφορους χώρους που μπορεί να ήταν ιστορικά ομοφοβικοί, αντι-πορνογραφικοί και αντιαισθητικοί”.

Σήμερα ως αρχέτυπα της σύγχρονης κοινωνίας, αυτή η κοινότητα δημιουργεί τη δική της αφήγηση. Με περισσότερη κατανόηση και λιγότερη κριτική, θα έρθουν σε μίξη με τον υπόλοιπο κόσμο, ενθαρρύνοντας μία πιο συναρπαστική, ελεύθερη και καλλιτεχνική ιδέα της αυτο-έκφρασης. Όχι μόνο αυτόν το μήνα, αλλά για κάθε μήνα, αυτός ο τύπος αιώνιας δύναμης ψυχής αξίζει αιώνια υπερηφάνεια.