Λεμονής: «Η νίκη στη Βρέμη άλλαξε την ιστορία του Ολυμπιακού»!

Αναμφίβολα ο Τάκης Λεμονής αποτελεί μία από τις πιο λαμπρότερες και ενδοξότερες σελίδες στην ιστορία του Ολυμπιακού. Ένας Θρύλος της ομάδας, ο πιο πιστός Στρατιώτης του συλλόγου, που όποτε χρειάστηκε ήταν εκεί. Δίπλα. Πρωταγωνιστής σε μεγάλες νίκες, σε σπουδαίες ευρωπαϊκές βραδιές, μπροστάρης ακόμη και σε δύσκολες στιγμές της ομάδας. Πάντοτε όποτε τον καλούσαν όμως, ήταν εκεί. Και έδινε τα πάντα για την ομάδα της καρδιάς του.

Ο «Ser Takis» παραχώρησε μία μεγάλη συνέντευξη στη «mozzartsport». Σε ένα από τα μεγαλύτερα Μέσα της χώρας στην οποία διαπρέπει αυτή την περίοδο. Η Ραντνίτσκι Νις ήταν φάτσα φόρα με τον υποβιβασμό και ο Τάκης Λεμονής έχει καταφέρει σε σύντομο χρονικό διάστημα να καταστήσει ξανά την ομάδα πρωταγωνίστρια στο σερβικό ποδόσφαιρο.

Διαβάστε επίσης: «Ετοιμάζει μεγάλο… μπαμ ο Ολυμπιακός»: Ανατροπή δεδομένων – Αποκάλυψη για τον γκαρντ που θέλουν τελικά οι Πειραιώτες!

Σε 10 αγώνες ο 66χρονος τεχνικός έχει ήδη πανηγυρίσει πέντε νίκες, μία ισοπαλία και γνώρισε τρεις ήττες, συγκεντρώνοντας 17 βαθμούς έως τώρα στον πάγκο της ομάδας του.

Στο πλαίσιο αυτής της εξαιρετικής του πορείας, μίλησε στο γνωστό Μέσο και το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξής του αφορούσε φυσικά τον Ολυμπιακό της καρδιάς του: Το σπουδαίο και ιστορικό «διπλό» στη Βρέμη, το οποίο άνοιξε τον… χορό των εκτός έδρας νικών του Θρύλου στο Champions League. Άγνωστες ιστορίες από την ομάδα της εποχής εκείνης και όχι μόνο. Η κατάκτηση του Conference League και πώς ο ίδιος την έζησε. Η αξέχαστη νίκη με 4-3 επί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και το θρυλικό… κατοστάρι στην άλλη άκρη του γηπέδου για να πανηγυρίσει μαζί με τους παίκτες το ιστορικό πρωτάθλημα της σεζόν 2001/02. Και πολλά πολλά ακόμα από τον θρυλικό «Ser Takis» του Ολυμπιακού!

Αναλυτικά όσα είπε ο Τάκης Λεμονής:

Για το «διπλό» του Ολυμπιακού στη Βρέμη:

«Νομίζω ότι αυτή η νίκη άλλαξε την ιστορία του Ολυμπιακού, επειδή πριν από αυτό είχαμε 32 συνεχόμενα παιχνίδια στο Champions League εκτός έδρας χωρίς νίκη. Και αυτό ήταν ένα μεγάλο βάρος για όλους μας. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μας κορόιδευαν επίσης για αυτό το θέμα. Φυσικά, ο Ολυμπιακός είχε παίξει προηγουμένως με τον Μπάγεβιτς στα προημιτελικά, αλλά ούτε εκείνη τη σεζόν κέρδισε μακριά από κανέναν. Για μένα, ήταν κάτι που έπρεπε να σταματήσει, ήμουν εμμονικός με αυτό. Έτσι, πριν από την έναρξη της προετοιμασίας, πήγα στον τότε πρόεδρο Κόκκαλη. Και τον ρώτησα: ‘Ποιος θέλετε να είναι ο στόχος μας την επόμενη σεζόν; Θέλετε να πάρουμε έναν ακόμη τίτλο στην Ελλάδα ή να κάνουμε μια σημαντική πορεία στην Ευρώπη;’ Του είπα: ‘Έχω κουραστεί να ακούω άλλα πράγματα. Δεν το αντέχω. Πρέπει να το αλλάξουμε αυτό’. Και μετά με ρώτησε τι πρότεινα… Πήγα σε εκείνη τη συνάντηση πολύ καλά προετοιμασμένος. Έφερα μια λεπτομερή ανάλυση των αγώνων μας στο Champions League και στο εγχώριο πρωτάθλημα. Η διαφορά ήταν τεράστια.

Στην Ελλάδα περνάμε το 90% του χρόνου μπροστά στην περιοχή πέναλτι του αντιπάλου, και το Champions League είναι σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Χρειαζόμασταν ένα διαφορετικό προφίλ παικτών. Ο Ολυμπιακός έπαιζε πάντα με ένα «παλιομοδίτικο δεκάρι», είχαμε ακόμη και μερικούς σπουδαίους, όπως ο Τζιοβάνι ή ο Ριβάλντο, αλλά έπρεπε να αλλάξουμε το στυλ. Και μετά είπα στον πρόεδρο – χρειαζόμαστε νέους παίκτες για αυτό, όχι μεγάλα ονόματα, αλλά καλούς παίκτες. Και φέραμε τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς, τον Λούα Λούα… Υπήρχε και αντίπαλος μέσα στην ομάδα».

Για την επιτυχία εκείνης της ομάδας:

«Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη μέρα της προπόνησης στην Αυστρία. Πήγα στο δωμάτιο για να κάνω ένα ντους, μετά κάπνιζα ακόμα, άναψα ένα τσιγάρο και είπα: Αυτό ήταν! Έχουμε μια φανταστική ομάδα! Ήταν η πρώτη φορά από την πρώτη προπόνηση που ένιωσα τόσο δυνατός, γιατί είδα πώς θα λειτουργούσε. Μετά γυρίσαμε σπίτι και στον πρώτο αγώνα ελέγχου χάσαμε από τον Πανιώνιο με 0-1. Ο πρόεδρος φυσικά ρώτησε τι συνέβαινε, αλλά απάντησα: «Έχετε την καλύτερη ομάδα που είχατε ποτέ».

Ακόμα και πριν από το ταξίδι στη Βρέμη, παίξαμε ένα πολύ μέτριο παιχνίδι εναντίον του Άρη στη Θεσσαλονίκη με 1-1, δεχθήκαμε ένα γκολ στο τέλος και η ατμόσφαιρα δεν ήταν η καλύτερη. Αλλά μετά λάμψαμε εναντίον της Βέρντερ, και 15 μέρες αργότερα νικήσαμε και τη Λάτσιο εκτός έδρας. Ωστόσο, το καλύτερο παιχνίδι, όχι μόνο σε αυτόν τον κύκλο, αλλά ίσως και στην προπονητική μου καριέρα, το παίξαμε εναντίον της Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Από το δέκατο λεπτό είχαμε έναν παίκτη λιγότερο λόγω της τιμωρίας του Τοροσίδη. Και μέχρι το 75ο λεπτό προηγούμασταν με 2-1. Στο τέλος, πήγαμε όλοι στην περιοχή τους και σκόραραν για εμάς από τις αντεπιθέσεις για το τελικό 4-2. Ήταν η Ρεάλ με τους Ραούλ, Φαν Νίστελροϊ, Ρομπίνιο, Γκούτι, Σνάιντερ. Αξέχαστος αγώνας!».

Για την κατάκτηση του Conference League από τον Ολυμπιακό:

«Το ονειρευόμουν! Θυμάμαι να οδηγώ το αυτοκίνητο και να ακούω τη ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, όταν ο Κώστας Κεντέρης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και σκέφτηκα γιατί να μην κερδίσουμε το Champions League; Λοιπόν, είναι το Conference League, αλλά τα καταφέραμε, πήραμε το ευρωπαϊκό τρόπαιο! Και, πάλι, νομίζω ότι το σημείο καμπής έγινε εκείνη τη σεζόν με εκείνες τις νίκες στη Βρέμη και τη Ρώμη».

Για τη νίκη επί της ΑΕΚ με 4-3 τη σεζόν 2001/02:

«Αυτά είναι παιχνίδια όπου δεν υπάρχει αύριο. Θυμάμαι κάθε στιγμή εκείνου του Σαββατοκύριακου. Η μεγαλύτερη εντύπωση ήταν όταν πήραμε το λεωφορείο από το ξενοδοχείο για το στάδιο. Προς το Ολυμπιακό Στάδιο, από το κέντρο της Αθήνας, όπου ξεκινήσαμε, μας ακολουθούσαν σε όλη τη διαδρομή οπαδοί με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Και στο λεωφορείο, δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια. Η μουσική ήταν ενισχυμένη στο μέγιστο, οι Βραζιλιάνοι μας, είχαμε μερικούς από αυτούς, έφεραν αυτά τα τύμπανα bongo και τα χτύπησαν. Κυριολεκτικά ήταν σαν να πηγαίναμε σε πόλεμο. Όταν κατεβήκαμε από το λεωφορείο, είπα στους βοηθούς μου: «Αν δεν το έχετε προσέξει, έχουμε ήδη κερδίσει αυτό το παιχνίδι». Μπορούσα ήδη να το διαβάσω στα μάτια των παικτών μου. Ήμουν απόλυτα ήρεμος. Ήταν η πρώτη φορά που δεν είπα τίποτα για τακτική στους παίκτες μου πριν από το παιχνίδι. Απλώς έγραψα και τα 27 ονόματά τους στον πίνακα και είπα: Αυτή είναι η ομάδα που ξεκινάει σήμερα».