Ο Άγιαξ ενώνει ξανά Ιμπραΐμοβιτς και Φαν ντερ Φάαρτ

Υπάρχουν ιστορίες που στο Άμστερνταμ δεν κλείνουν ποτέ. Απλώς αλλάζουν πρόσωπα. Τα ονόματα μένουν, η ένταση μετασχηματίζεται, το παρελθόν επιστρέφει με άλλη μορφή. Στον Άγιαξ, τα επίθετα Ιμπραΐμοβιτς και Φαν ντερ Φάαρτ συνυπάρχουν ξανά. Όχι όπως το 2002. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για τους πατέρες, αλλά για τους γιους τους. Τον Μαξιμιλιάν Ιμπραΐμοβιτς και τον Ντάμιαν φαν ντερ Φάαρτ, που μοιράζονται αποδυτήρια στον Jong Ajax και ξανανοίγουν, άθελά τους, ένα κεφάλαιο που είχε κλείσει με θόρυβο, καχυποψία και πληγές.

Το ποδόσφαιρο, με τη γνωστή του ειρωνεία, δεν άργησε να γράψει την πρώτη δυνατή εικόνα. Σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Αϊντχόφεν, ο Μαξιμιλιάν πέτυχε τα δύο πρώτα του γκολ με τη φανέλα του Άγιαξ. Το δεύτερο είχε και συνυπογραφή: η ασίστ ήρθε από το πόδι του Ντάμιαν φαν ντερ Φάαρτ. Ο γιος του «παλιού εχθρού» έστρωσε την μπάλα στον γιο του «αντιπάλου». Χωρίς δράμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Σχεδόν φυσικά. Κι όμως, τόσο συμβολικά.\

Διαβάστε επίσης: Ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο

Ο Μαξιμιλιάν έφτασε στον Άγιαξ αυτόν τον χειμώνα, δανεικός από τη Μίλαν με οψιόν αγοράς 3,5 εκατομμυρίων ευρώ. Γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 2006, μόλις τρεις μήνες μικρότερος από τον Ντάμιαν, μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στη Σουηδία, στην ακαδημία της Χάμαρμπι, πριν μετακομίσει στο Μιλάνο. Εκεί, με τη δεύτερη ομάδα των «ροσονέρι» στη Serie D, είχε ήδη δείξει δείγματα γραφής με πέντε γκολ. Αγωνίζεται κυρίως ως αριστερός εξτρέμ, είναι κάθετος, λιγότερο θεατρικός από τον πατέρα του, με παιχνίδι πιο χαμηλών τόνων.

Από την πρώτη στιγμή φρόντισε να βάλει απόσταση από το βαρύ όνομα που κουβαλά. «Δεν θέλω να πω ότι ακολουθώ τα βήματα του πατέρα μου. Θέλω να γράψω τη δική μου ιστορία. Το Ιμπραΐμοβιτς είναι απλώς ένα επίθετο. Το όνομά μου είναι Μαξιμιλιάν», είπε. Ο Ζλάταν, όπως αποκάλυψε, δεν του έδωσε καμία οδηγία πριν τη μεταγραφή. Μόνο καλά λόγια για τον σύλλογο, την πόλη και τον κόσμο του Άγιαξ. Τίποτε περισσότερο.

Ο Ντάμιαν φαν ντερ Φάαρτ είχε φτάσει νωρίτερα. Εντάχθηκε στον Άγιαξ το 2023, μετά τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη Γερμανία και τη Δανία, εκεί όπου έπαιζε τότε ο πατέρας του. Το ντεμπούτο του με τον Jong Ajax έγινε στις 19 Αυγούστου 2025 — ακριβώς 25 χρόνια και 111 ημέρες μετά το ντεμπούτο του Ράφαελ με την πρώτη ομάδα. Τον χειμώνα ανανέωσε το συμβόλαιό του έως το 2029. Αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος, με έμφαση στην ισορροπία, την ανάκτηση μπάλας και τη σωστή τοποθέτηση. Λιγότερο λάμψη, περισσότερη ουσία. Στη φετινή UEFA Youth League σκόραρε απέναντι στη Γαλατασαράι και μοίρασε ασίστ κόντρα στην Τσέλσι.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι δύο νεαροί δεν κουβαλούν καμία από τις σκιές του παρελθόντος. Συνεργάζονται, συνδυάζονται, πανηγυρίζουν μαζί. Καμία ένταση. Καμία υποψία κληρονομικής αντιπαλότητας. Και αυτό κάνει τη σύγκριση με το παρελθόν ακόμη πιο έντονη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, εκείνος ο Άγιαξ είχε άφθονο ταλέντο: Ιμπραΐμοβιτς, Σνάιντερ, φαν ντερ Φάαρτ. Είχε όμως και ρωγμές. Ο Ράφα ήταν ο αρχηγός, το παιδί της εξέδρας, το σύμβολο της ολλανδικής σχολής. Ο Ζλάταν, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας, ο εκρηκτικός ξένος. Το καλοκαίρι του 2004, μετά τον αποκλεισμό της Σουηδίας από την Ολλανδία στο Euro, ένα φιλικό τους έφερε ξανά αντιμέτωπους. Σε μια διεκδίκηση, ο Ιμπραΐμοβιτς τραυμάτισε τον φαν ντερ Φάαρτ στον αστράγαλο.

Η σπίθα έγινε φωτιά. Δηλώσεις, απειλές, στρατόπεδα μέσα στα αποδυτήρια. Ο Άγιαξ χωρίστηκε στα δύο. Λίγο αργότερα, ο Ζλάταν έφυγε για τη Γιουβέντους. Ο Ράφα έμεινε.

Χρόνια μετά, ο φαν ντερ Φάαρτ δεν έκρυψε ποτέ ότι δεν συγχώρεσε. «Ή αυτός ή εγώ», είχε πει. Το παρελθόν έμεινε ανοιχτό.

Σήμερα, στο Ντε Τουέκομστ, το βοηθητικό γήπεδο δίπλα στην Johan Cruyff Arena, το σκηνικό είναι διαφορετικό. Ο Μαξιμιλιάν πανηγυρίζει το πρώτο του νταμπλ με τη φανέλα του Άγιαξ. Δίπλα του, ο Ντάμιαν του δίνει το χέρι μετά από μια ασίστ που πριν από είκοσι χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητη. Οι πατέρες δεν είναι στην κερκίδα. Τα επίθετα όμως εξακολουθούν να βαραίνουν κάθε φορά που η μπάλα περνά την περιοχή.

Το ποδόσφαιρο έχει τον τρόπο του να επαναφέρει τις ιστορίες. Αυτή τη φορά, όμως, ίσως τους δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Όχι για να διορθωθεί το παρελθόν, αλλά για να γραφτεί κάτι καινούργιο. Από πατέρες σε γιους. Από σύγκρουση σε συνεργασία. Από ρήξη σε συνέχεια.