Άντζας: Όταν είσαι το «τέλειο», αλλά εσύ βλέπεις τον κόσμο αλλιώς

Παρασκευάς Αντζας: Οποιον κι αν ρωτήσεις, «ο Βούλης ήταν ο καλύτερος από όλους», είναι η απάντηση. Σε όλα. Ο πιο ταλαντούχος Ελληνας αμυντικός των τελευταίων… πολλών χρόνων. Ένα ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Ενα case study. Τέλειος σε όλα του. Αψεγάδιαστος. Κομψός, αλλά ταυτόχρονα και σκληρός. Ντελικάτος, αλλά παράλληλα δυναμικός. Ευγενικός, ντροπαλός, αλλά ταυτόχρονα σκληρός και ανυποχώρητος στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ο τέλειος ποδοσφαιριστής. Ενα καλλιτέχνημα. Ενας βιρτουόζος του ποδοσφαίρου.

Το σπορ δεν είναι μόνο για εκείνους που κάνουν κόλπα και ντρίμπλες. Ο Βούλης μπορούσε να τα κάνει όλα. Εκανε ό,τι ήθελε. Χωρίς καν να προσπαθήσει. Το χάρισμα, βλέπετε. Το άγγιγμα από τον Θεό. Ο απόλυτος αθλητής. Ένα αγόρι από τη Δράμα, που είχε τα πάντα στα πόδια του. Αλλά το μόνο που ήθελε ήταν η ηρεμία του. Η ψυχική του γαλήνη. Οι «δικοί του» άνθρωποι. Αντικομφορμιστικά και κόντρα στην γκλαμουριά της εποχής και της «δύναμης» που δίνει σε κάθε παίκτη η ερυθρόλευκη και ριγωτή του Ολυμπιακού.

Διαβάστε επίσης: Το «ναι» για Ουνάι Λόπεθ, ο Φορτούνης και η «επιστροφή» του Μπράιαν Χιλ

Ο Παρασκευάς Αντζας, δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ηταν αρτίστας. Ηταν ο πρώτος αμυντικός που έδινε σχεδόν καλλιτεχνική διάσταση ακόμη και σε ένα τάκλιν. Ένα θηρίο, που «γλιστρούσε» στο χορτάρι σε φουλ ταχύτητα και κόντρα στη… λογική ή ό,τι μπορούσε να καταλάβει ο κοινός νους, έκοβε μια επίθεση με το… μυτάκι. Χωρίς να πειράξει τον αντίπαλο. Απλά προκαλώντας σοκ με το «πώς τα κατάφερε;». Ο στόπερ με την τεχνική δεκαριού, που κοκκίνιζε όταν (τις σπάνιες φορές που) έπρεπε να μιλήσει στα media.

Η ψυχοσύνθεση του Αντζα και οι ανατρεπτικές ποδοσφαιρικές αποφάσεις του, μπορούν εύκολα να αποτελέσουν θέμα μελέτης. Όπως εκείνη η τρομερή απόφασή του, το 2003, να αφήσει τον Ολυμπιακό για τη Δόξα Δράμας της Γ’ Εθνικής. Κόντρα σε όλους όσους τον παρακαλούσαν να μην το κάνει. Κόντρα στα παρακάλια του Ρεχάγκελ, να μην χάσει το Euro 2004. Κόντρα σε όλα. Αλλά ο Βούλης αυτός ήταν. Δεν πήγαινε κόντρα. Απλά πήγαινε με τον δικό του ρυθμό, χωρίς να αποφασίζει με τα κριτήρια που ο υπόλοιπος κόσμος αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα.

Αρκεί να ρίξετε μια ματιά σε όσα αναφέρουν οι φίλοι και πρώην συμπαίκτες του αυτές τις ώρες. Είναι αλήθεια όλα. Και ακόμη περισσότερα. Όπως είναι αλήθεια ότι στην περίπτωση του Αντζα, η «αλητογραφία», η φαιδρότητα των media και η χυδαιότητα συγκεκριμένων προσώπων, υπήρξε πρωτοφανής. Ιστορική. Ο ίδιος επέλεξε να φύγει. Να μην πει ποτέ τίποτα για τις αλητείες που γράφτηκαν εναντίον του. Επέλεξε να σιωπήσει. Και να πάει παρακάτω.

Και τώρα, μόλις στα 49 του χρόνια, τόσο νέος, πήρε τον δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Λίγοι γνώριζαν για τη μάχη που έδινε. Διότι όπως πάντα πορεύτηκε, επέλεξε την αξιοπρέπεια, την αποστασιοποίηση από το κοινό, τη… σιωπή. Ο Αντζας είναι ένα από τα μεγαλύτερα «what if» στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διότι πολύ απλά, όπως παραδέχονται όλοι όσοι συνυπήρξαν ή τον αντιμετώπισαν, δεν υπήρξε κανείς καλύτερος στην εποχή του. Το ταλέντο του δεν είχε ταβάνι. Μπορούσε να παίξει όπου ήθελε. Σε κάθε ομάδα της Ευρώπης. Διότι ήταν τόσο καλός. Τόσο σπουδαίος. Τόσο ταλαντούχος. Τόσο μοναδικός. Αλλά ο ίδιος επέλεξε να κάνει κάτι άλλο. Αντισυμβατικό και κόντρα στα συνηθισμένα.

Τέλος, κάτι «επί προσωπικού». Για τον υπογράφοντα, ο Παρασκευάς Αντζας ήταν όλα τα παραπάνω. Και ακόμη περισσότερα. Ηταν ένας ήρωας των πρώτων χρόνων στη δουλειά. Ενας σεμνός και ντροπαλός γίγαντας. Ένας υπερπαίκτης. Τεράστιος. Στην πρώτη προετοιμασία ως ρεπόρτερ Ολυμπιακού, στο Ερμελο της Ολλανδίας, πριν από ακριβώς 18 χρόνια, κάθισε στο τραπέζι για μια ώρα. Η συνέντευξη διήρκεσε 15 λεπτά. Τα υπόλοιπα, ήταν τα πάντα, εκτός από ποδόσφαιρο. Και 18 χρόνια από εκείνη τη στιγμή, το να αποχαιρετώ με αυτόν τον τρόπο, τόσο πρόωρα, έναν από τους δικούς μου «κορυφαίους» και «ήρωες», μοιάζει με ψέμα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεχαστεί. Διότι η ποιότητα, η κλάση, το επίπεδο, είναι άφθαρτα στον χρόνο. Όπως θα είναι και η μνήμη αυτού του σπουδαίου άνδρα και αθλητή.