Άρης: Η ευχάριστη έκπληξη του Μιχάλη Γρηγορίου (ή… μήπως όχι;)

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού λέει θυμόσοφος ελληνικός λαός και να που η φράση αυτή ταιριάζει «κουτί» στον Μιχάλη Γρηγορίου. Βεβαίως για να γίνει το προσωρινό μόνιμο πρέπει να πείσει για την αξία του και ότι μπορεί να τα καταφέρει. Και ο Έλληνας τεχνικός που ανέλαβε πέρσι τον Φεβρουάριο τον Άρη αρχίζει και πείθει ότι όντως ΜΠΟΡΕΙ!

Για την ακρίβεια ο Γρηγορίου κλήθηκε να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά» στις 26 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες μετά την απομάκρυνση του Μανόλο Χιμένεθ μετά το εντός έδρας 1-1 με την Κηφισιά. Και η αλήθεια ήταν πως το έργο που αναλάμβανε ήταν πολύ δύσκολο.

Και γιατί αγωνιστικά ο Άρης δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι με τον Ισπανό στην τεχνική του ηγεσία και γιατί το ο «σύνδεσμος» ανάμεσα στον κόσμο της ομάδας και την ιδιοκτησία είχε σπάσει. Κι όμως με χαμηλούς τόνους, σοβαρές δηλώσεις και πολλή δουλειά ο 52χρονος προπονητής κατάφερε να συμμαζέψει την κατάσταση και να βγάλει τους κιτρινόμαυρους σχετικά άνετα στην 5η θέση (που μόνο σίγουρη δεν ήταν με την εικόνα έως ότου αναλάβει εκείνος) με ιδιαίτερα καλή παρουσία στα πλέι οφ (πέντε νίκες σε έξι ματς).

Κι ενώ η αρχική συμφωνία έλεγε για συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν 2025-26 η γλυκιά γεύση που άφησε στους Θεσσαλονικείς οδήγησε τον Θόδωρο Καρυπίδη στο να του προσφέρει νέο συμβόλαιο διετούς διάρκειας, δηλαδή έως το 2028.

Και πάλι το έργο που είχε ήταν δύσκολο καθώς ο κόσμος περίμενε μια αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς που δεν ήρθε παραμένοντας «παγωμένος» απέναντι στην ομάδα. Παράλληλα φτιάχτηκε ένα αρκετά καλό ρόστερ, αλλά με κάποιες χτυπητές αδυναμίες στην αμυντική γραμμή (ειδκότερα στα στόπερ) και με υπεραριθμία στη μεσοεπιθετική γραμμή.

Γενικότερα αρκετοί παίκτες ήρθαν λίγες εβδομάδες ή και μέρες πριν τη σέντρα του νέου πρωταθλήματος και όλο αυτό δεν ήταν εύκολο ώστε να το διαχειριστεί. Οχι ο Γρηγορίου, αλλά ο οποιοσδήποτε προπονητής. Ήταν δεδομένο λοιπόν πως ο 52χρονος τεχνικός θα έπρεπε να κάνει ένα ξεσκαρτάριμα και μια διαχείριση έως ότου βρεθεί μια 11άδα. Αυτό άργησε να γίνει με τον Άρη να ψάχνει την ταυτότητά του κι ένα σταθερό βασικό σχήμα. Τα αποτελέσματα όμως ήρθαν εξ αρχής και αυτό έκανε τα πάντα πιο εύκολα.

Νίκη με 3-2 μέσα στην Καλαμάτα στην πρεμιέρα και στο καπάκι με 2-1 επί του «ψηλωμένου», Ευρωπαίου ΟΦΗ. Η επόμενη τριάδα όμως δεν ήταν το ίδιο «γλυκιά». Ήττα με «5άρα» από την ΑΕΚ στη Φιλαδέλφεια και με 2-0 στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ (σε ένα παιχνίδι με πολλά παράπονα από τη διαιτησία από τους κίτρινους), ενώ το «τρίποντο» δεν ήρθε ούτε στο στο must win παιχνίδι με τον Ηρακλή (0-0) πριν τη μεγάλη διακοπή των Εθνικών ομάδων.

Έτσι ο Άρης επέστρεψε σε μια εσωστρέφεια που είχε αποτινάξει το προηγούμενο διάστημα για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Ωστόσο ο Μιχάλης Γρηγορίου σε δηλώσεις του θα δώσει μια υπόσχεση, ότι «…ο Άρης βγει βελτιωμένος». Όπερ και εγένετο!  Τρεις σερί νίκες με Βόλο εντός (3-2), Κηφισιά εκτός (2-1) και Ατρόμητο εντός (3-1) με τους Θεσσαλονικείς να παρουσιάζουν όλο και πιο καλή εικόνα από παιχνίδι σε παιχνίδι σε παιχνίδι, να παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο και να έχουν βρει μια σταθερή 11άδα (χρησιμοποιεί την ίδια στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές) με δίδυμο στην επίθεση μάλιστα τους Καντεβέρε – Κουαμέ.

Για το τελευταίο ο Γρηγορίου παρότι δεν είχε θητεύσει σε άλλη ομάδα του βεληνεκούς του Άρη δεν δίστασε να δείξει πυγμή και αποφασιστικότητα. Δεν δίστασε να αφήσει βαριά «ονόματα» στον πάγκο ή ακόμη κι εκτός αποστολής, όπως ο Μορόν, ο Μιρ, ο Παλάσιος, ο Αλφαρέλα και άλλοι ή να είναι αμείλικτος σε θέματα πειθαρχίας (περίπτωση Φαντιγκά). Έτσι κατάφερε να κερδίσει τους παίκτες του, να «γυρίσει το κουμπί» και πλέον ο Άρης να φιγουράρει στην 4η θέση δείχνοντας πως έχει κάλλιστα τη δυνατότητα να διεκδικήσει την είσοδό του στην πρώτη 4άδα.