Ντόντα Χολ: Πώς μια δύσκολη προσαρμογή μετατρέπεται σε λύση για τον Ολυμπιακό

Δεν ήρθε στον Ολυμπιακό για να γίνει ο παίκτης που θα γίνει βασικός, ήρθε για τον ρόλο του δεύτερου ψηλού, αλλά ακόμα και για αυτόν τον ρόλο υπήρξαν ερωτηματικά. Ο Ντόντα Χολ αποκτήθηκε για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και, σε μια ομάδα με τόσο βαριά ταυτότητα όσο ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα, αυτό το «συγκεκριμένο» είναι συχνά το πιο δύσκολο. Να είναι ο δεύτερος ψηλός πίσω από τον Νίκολα Μιλουτίνοφ, να δώσει αθλητικότητα, rim protection, τελειώματα στο pick ‘n roll, να παίξει πάνω από το στεφάνι. Να μπει, να κάνει τη δουλειά και να βγει, χωρίς να χαλάσει η ισορροπία.

500+20 Δώρα* Όλα Χωρίς Κατάθεση!

Στα χαρτιά έμοιαζε ιδανικό fit. Στο παρκέ, όμως, η προσαρμογή του ξεκίνησε νωθρά και για αρκετές εβδομάδες έμοιαζε να μη βρίσκει ποτέ το σημείο επαφής με το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Δεν ήταν μόνο τα λεπτά. Ήταν η αίσθηση ότι βρίσκεται μισό βήμα πίσω από τις φάσεις. Ότι στην άμυνα ψάχνει διαρκώς πού πρέπει να είναι, ενώ στην επίθεση περιμένει μια πάσα που δεν έρχεται. Και όταν είσαι ψηλός που ζει από τη δημιουργία των γκαρντ, το «δεν έρχεται» δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το μισό σου παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός τον πήρε για να λειτουργεί σαν κάθετη απειλή, σαν εκείνο το σώμα που θα ανοίξει χώρους, θα τραβήξει βοήθειες, θα τελειώσει φάσεις χωρίς πολλά ντρίμπλες και χωρίς δεύτερη σκέψη. Μόνο που, φέτος, ο Ολυμπιακός χρειάστηκε χρόνο για να βρει τον δικό του ρυθμό. Και αυτό επηρέασε περισσότερο από όλους τους παίκτες που εξαρτώνται από τον ρυθμό και τη δημιουργία: τους ψηλούς τύπου Χολ.

Δείτε εδώ όλες τις αναλύσεις Euroleague

Ντόντα Χολ – Γιατί το ξεκίνημα δεν «κούμπωσε»

Το πρώτο και πιο προφανές: ο Μιλουτίνοφ είναι εκπληκτικός φέτος. Η παρουσία του στη EuroLeague (με 11,2 πόντους, 7,6 ριμπάουντ και 21,8 PIR κατά μέσο όρο) δεν αφήνει απλώς χώρο για συζήτηση καθορίζει αυτομάτως ιεραρχία, λεπτά και ρόλους. Όταν ο βασικός σου σέντερ παίζει σε τέτοιο επίπεδο, ο δεύτερος ψηλός δεν έχει πολυτέλεια να «ψάχνεται». Πρέπει να είναι έτοιμος από την πρώτη κατοχή που θα πατήσει παρκέ.

Το δεύτερο, πιο ουσιαστικό: ο Χολ είναι ένας πολύ συγκεκριμένος παίκτης. Δεν είναι σέντερ που θα πάρει την μπάλα στο low post για να δημιουργήσει. Δεν είναι αυτός που θα ανοίξει το γήπεδο με σουτ. Είναι παίκτης «πάνω από το στεφάνι», που θέλει να τον βρεις στη σωστή στιγμή, με τη σωστή γωνία, με την άμυνα σε κίνηση. Με άλλα λόγια, θέλει pick ‘n roll, θέλει δημιουργία, θέλει timing. Αν αυτά δεν υπάρχουν, μοιάζει αόρατος.

Και εκεί μπαίνει ο τρίτος παράγοντας: η περιφέρεια του Ολυμπιακού φέτος πέρασε από διαδοχικές αλλαγές και προσαρμογές. Η ιστορία με τον Κίναν Έβανς, το σοκ του τραυματισμού, ο Σέιμπεν Λι που δυσκολεύτηκε να βρει ρόλο, ο Φρανκ Νιλικίνα που ήρθε μετά την έναρξη της σεζόν, ο Μόντε Μόρις που στάθηκε άτυχος, κι όλα αυτά μέσα σε μια ομάδα που έχει έναν γκαρντ-σταθερά, τον Τόμας Γουόκαπ, πλήρως ενσωματωμένο στο σύστημα και στις αυτοματοποιήσεις του Μπαρτζώκα.

Όταν η ομάδα «χτίζει» ξανά τη χημεία της στην περιφέρεια, οι ψηλοί που περιμένουν να τροφοδοτηθούν είναι αυτοί που μοιάζουν πρώτοι να μην ταιριάζουν. Έτσι, ο Χολ πέρασε εβδομάδες όπου στην άμυνα έδειχνε να χάνει προσανατολισμό, πότε να μείνει σε drop, πότε να βγει στην αλλαγή, πότε να καλύψει τη βοήθεια. Και στην επίθεση… κανείς δεν τον «εκμεταλλευόταν». Όχι από κακή πρόθεση, αλλά επειδή η ομάδα ακόμη έψαχνε ισορροπία.

Κάπου εκεί, οι φωνές για ενίσχυση στη θέση άρχισαν να δυναμώνουν. Και ο Ολυμπιακός έκανε κίνηση ουσίας: πήρε τον Ταιρίκ Τζόουνς από την Παρτίζαν.

Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέχεια.