«Με τον Άρη μας πάντα μπροστά…»

Πιο φτωχό το ελληνικό τραγούδι αλλά και η οικογένεια του Άρη από την τεράστια απώλεια της Μαρινέλλας, που «έντυνε» με τη φωνή της, τις επιτυχίες του Αυτοκράτορα, του μοναδικού συλλόγου που έγινε ομάδα όλων των Ελλήνων.

Η Μαρινέλλα δεν βρίσκεται πια ανάμεσα μας. Τεράστια απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και για τη χώρα μας, καθώς «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών. «Έφυγε» αλλά δε σίγησε, καθώς άφησε τεράστια παρακαταθήκη με τα τραγούδια της. Πολύ μεγάλο το «πλήγμα» για τη χώρα μας αλλά και για την οικογένεια του Άρη.

Η αλήθεια είναι ότι στους νεότερους μπορεί να ακούγεται παράξενο, όμως μπορούν να το επιβεβαιώσουν ρωτώντας τους γονείς ή τους μεγαλύτερους σε ηλικία συγγενείς τους. Υπήρξε ένας σύλλογος που ήταν ο μοναδικός που είχε καταφέρει να γίνει ομάδα όλων των Ελλήνων. Από την Κρήτη έως και τον Έβρο, όλοι ήταν Άρης.

Η Μαρινέλλα ήταν αυτή που «έντυσε» με την υπέροχη φωνή της τις μεγάλες επιτυχίες του Αυτοκράτορα τη δεκαετία του 1980. Η αγάπη της άλλωστε για το μπάσκετ ήταν μεγάλη. Όλοι όσοι έζησαν την εποχή εκείνη έχουν συνδυάσει τη φωνή της με τον Άρη. Στο θρυλικό «Ακρόαμα» στη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου γιόρταζαν τις επιτυχίες τους οι κιτρινόμαυροι.

Πολύ στενή και η φιλία της με τον προπονητή της μεγάλης ομάδας του Άρη, Γιάννη Ιωαννίδη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η κόρη του «Ξανθού» επέλεξε στον επικήδειο του να τον αποχαιρετήσει με στίχους από ένα τραγούδι της αγαπημένης του ερμηνεύτριας: «Καμιά φορά λέω να αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι. Εσύ μπαμπά μου τους βρήκες αυτούς τους δρόμους», ανέφερε μεταξύ άλλων.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαρινέλλα είχε τιμηθεί από τον – τότε – πρόεδρο της ΚΑΕ Άρης Χρήστο Μιχαηλίδη, ενώ οι κιτρινόμαυροι ήταν η πρώτη ομάδα που εξέδωσε συλλυπητήρια ανακοίνωση για την απώλεια της τεράστιας ερμηνεύτριας.

Η δεκαετία του 80 άλλωστε ήταν συνδεδεμένη με τον Άρη και η φωνή της Μαρινέλλας θα μας τη θυμίζει για πάντα…

«Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη,
τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά,
προχωράμε και νικάμε
κάθε ομάδα που είναι μπροστά…

Με τον Άρη μας πάντα μπροστά,
να ανεβαίνει δυο – δυο τα σκαλιά,
να πηγαίνει να πάρει πρωτιά στην Ευρώπη…

Με τον Άρη μας πάντα μπροστά,
μ’ ένα σώμα και μία καρδιά,
και το κύπελλο ξαφνικά θα σηκώσει…

Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη,
τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά,
προχωράμε και νικάμε,
και το κύπελλο είναι μπροστά…».