Εθνική: Και τώρα προσοχή ώστε να μην υπάρξει ανώμαλη προσγείωση

Το ποδόσφαιρο έχει μια κακή συνήθεια: μόλις σε ανεβάσει στα σύννεφα, φροντίζει να σου θυμίσει πόσο κοντά βρίσκεται το έδαφος. Η Ελλάδα έκανε κάτι σπουδαίο στο Άουγκσμπουργκ. Νίκησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τη Γερμανία, με σχέδιο, πειθαρχία, αυταπάρνηση και ποδοσφαιρική ευφυΐα. Έδειξε ότι μπορεί να υποφέρει χωρίς να διαλύεται και να περιμένει χωρίς να παραιτείται από τη νίκη. Τώρα, όμως, έρχεται η Ολλανδία και μαζί της η δυσκολότερη δοκιμασία: η διαχείριση της επιτυχίας. Διότι η Ολλανδία θα είναι υποψιασμένη. Δεν θα μπει στην Τούμπα πιστεύοντας ότι η Ελλάδα είναι ένας αντίπαλος που κάποια στιγμή θα λυγίσει από την πίεση. Θα έχει δει, θα έχει μελετήσει και θα ξέρει ότι το ελληνικό σχέδιο μπορεί να γίνει παγίδα. Και εδώ ακριβώς χρειάζεται προσοχή. Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από ομάδες που μετά από μια μεγάλη νίκη πήραν ένα ηχηρό χαστούκι στο επόμενο παιχνίδι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γραφτεί η Ελλάδα σε αυτή τη λίστα.

Στη Γερμανία η Εθνική δεν κέρδισε από τύχη ούτε επειδή κλείστηκε απλώς πίσω από την μπάλα. Κέρδισε επειδή κατάλαβε τι παιχνίδι έπρεπε να παίξει. Ο Γιοβάνοβιτς δεν προσπάθησε να ανταγωνιστεί τους Γερμανούς στην κατοχή. Τους άφησε να πιστεύουν ότι ελέγχουν το ματς και τους περίμενε να έρθουν εκεί όπου ήθελε. Η εντολή στον Τζολάκη να σημαδεύει τον Παυλίδη και τον Τετέη με μακρινές μεταβιβάσεις ήταν ένα από τα κλειδιά. Η Εθνική ήξερε ότι θα υποφέρει από την γερμανική πίεση ψηλά και αποδέχθηκε την ιδέα. Ρέτσος και Μαυροπάνος ήταν οι ογκόλιθοι μπροστά από τον Τζολάκη, ο Τσιμίκας περιόρισε τον Αντεγέμι, ο Ανδρούτσος κατάπιε χιλιόμετρα και ο Ζαφείρης έδωσε μάχες. Και όταν ήρθε η στιγμή, η ομάδα δεν δίστασε να επιτεθεί. Ο Παυλίδης έκανε ξανά σεμινάριο κίνησης χωρίς την μπάλα, δημιούργησε τη μεγάλη ευκαιρία του Ιωαννίδη και με την αλλαγή παιχνιδιού προς τον Τζόλη έβαλε ουσιαστικά το χέρι του στη φάση του ιστορικού γκολ.

Διαβάστε επίσης: Η εκρηκτική ξανθιά αθλήτρια που άλλαξε αγώνισμα, αλλά συνεχίζει να τραβά τα βλέμματα! (pics)

Το ακόμη πιο σημαντικό ήταν ότι η Εθνική δεν έμεινε αιχμάλωτη της άμυνάς της. Δεν παρατάχτηκε με ένα… κάρο αμυντικούς ώστε να αμυνθεί μαζικά και τυφλά μπας και… Περίπου είκοσι πέντε λεπτά πριν από το τέλος, ο Γιοβάνοβιτς ανέβασε τις γραμμές. Η άμυνα πήγε περίπου δεκαπέντε μέτρα ψηλότερα και η Εθνική άρχισε να συναντά τη Γερμανία αντί απλώς να την περιμένει. Εκεί φάνηκε η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που φοβάται και σε μια ομάδα που ξέρει γιατί αμύνεται. Οι επιθετικοί δεν έγιναν διακοσμητικοί. Ο Τζόλης και ο Καρέτσας έτρεξαν, πίεσαν, έκλεισαν χώρους και όταν πήραν την μπάλα θυμήθηκαν αμέσως το επιθετικό τους ένστικτο. Ο Τζολάκης χρειάστηκε να κάνει τις μεγάλες επεμβάσεις του, αλλά δεν ήταν τερματοφύλακας μιας ομάδας που κατέρρεε. Ήταν ο τελευταίος κρίκος ενός μηχανισμού που λειτουργούσε. Η Γερμανία είχε την μπάλα, αλλά η Ελλάδα είχε το σχέδιο. Και τελικά αυτό αποδείχθηκε σημαντικότερο.

Απέναντι στην Ολλανδία, όμως, το έργο αλλάζει. Θα είναι μια ομάδα που θα έχει δει την ταινία της Γερμανίας και δεν θα θέλει να ξαναπαίξει το ίδιο έργο. Θα γνωρίζει ότι αν δώσει στην Ελλάδα χώρο να αμυνθεί οργανωμένα και να βγει στην κόντρα, μπορεί να πληρώσει ακριβά. Θα προσπαθήσει να χαλάσει τις ελληνικές πρώτες πάσες, να περιορίσει τον Παυλίδη, να κλείσει τους χώρους στον Τζόλη και τον Καρέτσα και να αναγκάσει την Εθνική να δημιουργήσει απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Εκεί θα δοκιμαστεί μια διαφορετική πλευρά της ελληνικής ομάδας. Δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να περιμένει τόσο χαμηλά. Δεν είναι βέβαιο ότι θα έχει τόσους χώρους για να χτυπήσει. Και ακριβώς γι’ αυτό η νίκη στη Γερμανία δεν πρέπει να γίνει βαρίδι. Η αυτοπεποίθηση είναι απαραίτητη. Η έπαρση είναι δηλητήριο. Το «μπορούμε» είναι δύναμη. Το «το έχουμε» είναι η αρχή της καταστροφής.

Η Εθνική Ομάδα βρίσκεται σε μια όμορφη αλλά επικίνδυνη καμπή. Η νίκη επί της Γερμανίας και η εξαιρετική εμφάνιση έδειξαν ότι αυτή η ομάδα μπορεί να σταθεί απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους. Δεν απέδειξαν ότι έγινε ξαφνικά ανίκητη. Και το επόμενο παιχνίδι είναι ακριβώς εκείνο που μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματική πρόοδο από τον ενθουσιασμό της στιγμής. Γιατί το ποδόσφαιρο συνηθίζει να χαστουκίζει αυτούς που ξεχνούν πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα. Η Γερμανία ήταν ένας θρίαμβος. Η Ολλανδία είναι εξέταση. Στη φλογισμένη Τούμπα, η Εθνική μας πρέπει να μπει όχι μεθυσμένη από τη μεγάλη νίκη, αλλά πεινασμένη για την επόμενη. Να θυμάται πως νίκησε και όχι πόσο σπουδαίο ήταν αυτό που κέρδισε. Εκεί θα φανεί αν το Άουγκσμπουργκ ήταν μια υπέροχη παρένθεση ή το πρώτο κεφάλαιο μιας πραγματικής ποδοσφαιρικής ενηλικίωσης που θα μας οδηγήσει τα τελικά του euro 2028.