Αλέξης Τσίπρας: Το στοίχημα να γίνει πόλος εξουσίας και όχι απλώς ένας παίκτης της αντιπολίτευσης

Ήταν αρκετοί εκείνοι που βρέθηκαν στο ρέμα Χαλανδρίου το βράδυ της Δευτέρας περιμένοντας από τον Αλέξη Τσίπρα την ανακοίνωση του νέου κόμματος ή τέλος πάντων κάτι πιο «σπαρταριστό» και απτό, από τη δημοσιοποίηση ενός μανιφέστου. Είναι ο κόσμος που αδημονεί γι’ αυτό το «κάτι», το ξεχωριστό, που θα αποτελέσει την αρχή μιας νέας εποχής, με την ενεργή επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού.

Ψηλά ο πήχης

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει την ανάγκη του κόσμου που τον ακολουθεί. Δεν έκανε το χατίρι να μιλήσει για όνομα, έθεσε όμως τον πήχη και το πλαίσιο του νέου φορέα. Στόχος, όπως είπε, δεν είναι η δημιουργία μιας ισχυρής παράταξης «που θα κάνει αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη», αλλά μιας παράταξης που θα «κερδίσει τον Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές».

Διαβάστε επίσης: «Συναγερμός στη Βαλένθια για τον ορισμό διαιτητών στο ματς κόντρα Παναθηναϊκό»

Ο πήχης δεν μπαίνει τυχαία. Αφενός αποτελεί «σφήνα» στο αφήγημα του ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξεί επίσης να είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές και ως η παράταξη που θα δώσει τέρμα στην κυριαρχία της ΝΔ. Αφετέρου στέλνει ένα μήνυμα προς το ίδιο το Μαξίμου, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει σε σχέση με το 2023 ή ακόμα περισσότερο το 2019. Και το κάνει, διαπιστώνοντας ότι οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ήδη θετικά στοιχεία για το κόμμα που βρίσκεται στα σπάργανα.

Μετρήσεις

Δύο δημοσκοπήσεις τις τελευταίες μέρες φέρνουν τον Αλέξη Τσίπρα άνετα στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων του κοινού, με ποσοστά που κινούνται δυνητικά πέριξ του 20%. Η ΝΔ εξακολουθεί να διατηρεί την πρωτιά, από τη μια όμως φαίνεται πως έχει απωλέσει οριστικά τη δυναμική της αυτοδυναμίας, αφετέρου δείχνει να παλεύει να κρατηθεί -στην πρόθεση ψήφου- σε ποσοστά κοντά στο 25%. Τούτο σημαίνει πως αν επαληθευτούν τα νούμερα των δημοσκόπων, η επόμενη κάλπη θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο Τσίπρας επιστρέφει σε μια περίοδο που η αντιπολίτευση βρίσκεται κατακερματισμένη, αλλά από την άλλη, η κυβέρνηση βιώνει τη μεγαλύτερη φθορά έπειτα από 7 χρόνια στην εξουσία. Δύσκολα αλλάζει το σκηνικό της φθοράς, ειδικά από τη στιγμή που όπως φαίνεται έχουν εξαντληθεί όλα τα όπλα, αλλά κυρίως τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν για το μέλλον.

Καλύπτοντας το κενό

Καταγράφεται -εδώ και καιρό- ένα κενό εκπροσώπησης στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο. Ένα κενό που δημιουργήθηκε από την ελεύθερη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, τη σχετική στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ και τη γεωμετρική αύξηση των αναποφάσιστων και κυρίως δυσαρεστημένων (από κυβέρνηση και αντιπολίτευση), πολιτών. Αυτός είναι ο κόσμος που θέλει εν πολλοίς να καρπωθεί πολιτικά ο Αλέξης Τσίπρας.

Στο πλαίσιο αυτό, αργά, αλλά μεθοδευμένα έχει αλλάξει τη δική του εικόνα προς τα έξω. Έχει κρατήσει στοιχεία από το παρελθόν, έχει απορρίψει κάποια άλλα. Για παράδειγμα ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την εντιμότητα του, τόσο την προσωπική όσο και εκείνη της διακυβέρνησής του. Διατηρεί επίσης το προφίλ εκείνου που όντως μπορεί να αντιπαρατεθεί στα ίσια με τον Μητσοτάκη, για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας που στην παρούσα συγκυρία δεν βλέπει άλλη εναλλακτική.

Ο Τσίπρας και η νέα εικόνα του

Παραμένει επίσης «καθημερινός», «ανθρώπινος», ίσως ο «Αλέξης της διπλανής πόρτας» και δεν πουλάει την εικόνα του τεχνοκράτη – δεν θα μπορούσε άλλωστε γιατί δεν είναι αυτό. Στην επαναφορά του όμως δεν χάνει την ευκαιρία να παρουσιάσει τους συνεργάτες του, αρκετοί εκ των οποίων είναι τεχνοκράτες, κάποιοι μάλιστα εξαιρετικά «μπαρουτοκαπνισμένοι», δοκιμασμένοι στη δύσκολη περίοδο των Μνημονίων.

Ο ίδιος εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που δεν προέρχεται από κάποια παλιά, πολιτική οικογένεια, κάποιο «τζάκι». Είναι εκείνος που διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο και παρουσιάζει ως παρακαταθήκη το γεγονός ότι παρά τις αντιξοότητες και τα όποια λάθη, κατάφερε η χώρα να βγει από τα Μνημόνια και μάλιστα με γεμάτα ταμεία.

Αλήθεια, ποια κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης μπορεί να παινευτεί ότι κατάφερε κάτι ανάλογο και υπό τέτοιες συνθήκες; Καμία, είναι η απάντηση και αυτό το γνωρίζει καλά ο Αλέξης Τσίπρας και επενδύει σε αυτό, αφήνοντας τη ΝΔ να μιλάει συνεχώς για το πρώτο εξάμηνο του 2015, γνωρίζοντας πως αυτό το αφήγημα έχει ξεθυμάνει για πολύ κόσμο εκεί έξω.

Η εμπειρία ως «όπλο»

Παρ’ όλα αυτά, μπορεί ο πήχης να έχει μπει ψηλά – και σωστά για ένα κόμμα που ετοιμάζεται να κάνει τώρα την παρθενική του πτήση – ωστόσο υπάρχουν κάποια σημεία που χρειάζονται προσοχή. Για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πλέον ο 40άρης του 2015 που σάρωσε τα πάντα στο διάβα του. Σε δυόμισι μήνες θα κλείσει τα 52 του χρόνια και η πρώτη, σαρωτική εντύπωση δεν υπάρχει να τον συνοδεύει, ως ένα νέο πρόσωπο στην πολιτική.

Υπάρχει όμως το εφόδιο της συσσωρευμένης εμπειρίας, το οποίο αν παρουσιαστεί καλά από εδώ και πέρα μπορεί να φέρει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Υπάρχει δηλαδή ο «ώριμος», Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που μπορεί να πετύχει την «πολιτική σταθερότητα» σε μια περίοδο παρατεταμένης αστάθειας, αβεβαιότητας και με αντίπαλο μια κυβέρνηση πνιγμένη στα σκάνδαλα.

Πόλεμος

Είναι προφανές ότι για τη δυναμική που αναπτύσσει θα δεχθεί πόλεμο. Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που πλέον έχει γίνει καθαρά «αντιτσιπρικό», επαναφέρει ξανά και ξανά στη συζήτηση το πρώτο εξάμηνο του 2015. Βέβαια, όταν υπάρχουν δηλώσεις σαν του πρώην επικεφαλής της Ε.Ε. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ που υμνούν τον Τσίπρα και τα βάζουν με τη ΝΔ (όπως είδαμε στο τελευταίο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ “Στο Χιλιοστό” του ΣΚΑΪ), τότε ακόμα και αυτό το αφήγημα αρχίζει να ξεθωριάζει.

Κι εδώ που τα λέμε δεν γίνεται να μην ξεθωριάσει όταν το αφήγημα προέρχεται από ένα κόμμα που βοήθησε στο μέγιστο βαθμό να πέσει η χώρα στα βράχια της χρεοκοπίας και που ακόμα και σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι χρωστάει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ (531 εκατ. ευρώ) στις τράπεζες και τα οποία δεν πρόκειται να αποπληρώσει ποτέ…

Η ευκαιρία

Πολεμική δέχεται και από τα αριστερά του ο Αλέξης Τσίπρας. Προέρχεται κατά κύριο λόγο από πρώην συντρόφους του που προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, διαπράττοντας όμως το μοιραίο λάθος του ετεροπροσδιορισμού. Μοιάζουν δηλαδή σαν να υπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό μόνο και μόνο για να υπενθυμίζουν ότι είναι «περισσότερο Αριστεροί» απ’ αυτόν. Με αυτή την τακτική δεν πας μακριά, ειδικά εάν θέλεις να δημιουργήσεις ένα πραγματικό ριζοσπαστικό, Αριστερό πόλο.

Τούτων δοθέντων ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να έχει ακόμα μια ευκαιρία. Το κατά πόσο θα την αξιοποιήσει εξαρτάται από τη διάθεσή του να μην επαναλάβει τα λάθη που ταυτίστηκαν με την περίοδο της διακυβέρνησής του και να πείσει ένα κενό που αυτή τη στιγμή αιωρείται στο πολιτικό κοινό ότι είναι αξιόπιστος, έχει αλλάξει και μπορεί να τον εμπιστευτεί.