Γιώργος Κωνσταντίνου: Έγινε 92 ετών – Οι ευχές της Φίνος Φιλμ, ο τζόγος και η εξομολόγηση

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και ένας από τους πιο αφοσιωμένους «εργάτες» της τέχνης του γιορτάζει σήμερα τα 92α γενέθλιά του.

Με αφορμή τον εορτασμό η Φίνος Φιλμ έκανε ανάρτηση ένα reel από την ταινία «Ξύπνα Βασίλη» θέλοντας να τιμήσει τον Κωνσταντίνου στα social media.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου έχει πρωταγωνιστήσει σε σειρά ταινιών της εταιρείας παραγωγής που είναι συνώνυμη με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.

«Το χειρότερο απ’όλα είναι να πιστέψεις στην ηλικία σου»

Στην ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ φιλοξενείται και εκτενές βιογραφικό του Γιώργου Κωσνταντίνου που κέρδισε μέσα σε περισσότερα από πενήντα χρόνια καριέρας να διεκδικήσει και να κερδίσει δικαιωματικά την αγάπη και εκτίμηση του κοινού, αποφεύγοντας με μαεστρία την τυποποίηση και μανιέρα.

«Έλεγα και το λέω πάντα ότι μπορεί να μην κέρδισα χρήματα, μπορεί να μην έγινα πλούσιος, μπορεί να μην, να μην… Αλλά εκείνο που κέρδισα, είναι η αγάπη του κόσμου. Την αναγνώριση τη βάζω δεύτερη, γιατί μπορεί να μην αρέσω σε όλους. Αλλά ότι μ’ αγαπάνε, μ’ αγαπάνε»

Γεννημένος στην Αθήνα ο Κωνσταντίνου το θέαμα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση για τον Γιώργο Κωνσταντίνου -οι γονείς του, Μιχάλης Κωνσταντίνου και Νίτσα Φιλοσόφου, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς καλλιτέχνες της οπερέτας στον καιρό τους.

Από πολύ μικρή ηλικία ο Κωνσταντινου ακολουθούσε τους γονείς του στα μπουλούκια, τις περιοδείες που έκαναν στην επαρχία ακόμα και μετά το διαζύγιο τους.

Ο Κωνσταντίνου, μικρό παιδί, έβγαινε κι εκείνος στη σκηνή σε μικρές εμφανίσεις, παίζοντας ακόμα και ρόλους ενηλίκων. Έφηβος πια συμμετείχε σε ερασιτεχνικό θίασο, δίνοντας μάλιστα παραστάσεις σε στρατόπεδα ακόμα και εκτός Αττικής.

Ο Κωνσταντίνου έκανε διάφορες δουλειές για το μεροκάματο σε εργοστάσια, σε βαλιτσάδικα, σε κοσμηματοπωλεία μέχρι που στα 18 του χρόνια κατατάχτηκε εθελοντής στην Αεροπορία, όπου έμεινε για τρία χρόνια.

Μετά από προτροπή της μητέρας του, σπούδασε θέατρο, αρχικά στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη και μετά την αναστολή λειτουργίας της στη σχολή του Μιχάλη Κουνελάκη.

Ο Κωνσταντίνου θέλησε να δώσει εξετάσεις για τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απέτυχε και έγινε δεκτός στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Η μαθητεία του υπό τον Κάρολο Κουν ήταν σπουδαία. Ο ίδιος αποφοίτησε το 1958 έχοντας ήδη συμμετοχή σε παραστάσεις που ανέβαιναν από το Θέατρο Τέχνης -ο Κωσνταντίνου έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο ανέβασμα του Πλούτου από τον Κάρολο Κουν στο θέατρο Πεδίου Άρεως το καλοκαίρι του 1957.

Ο Κωνσταντίνου συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στη θρυλική παράσταση «Οδός Ονείρων» του 1962 και είχε την τύχη και το ταλέντο για να κερδίσει την εκτίμηση από κορυφαίους Έλληνες συγγραφείς, όπως οι Αλέκος Σακελλάριος, Δημήτρης Ψαθάς, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Πρετεντέρης, και Ιάκωβος Καμπανέλλης.

Ο ίδιος ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 πέρασε και στη συγγραφή θεατρικών έργων, τα οποία συχνά σκηνοθέτησε ο ίδιος με συνεργάτες μεγάλους πρωταγωνιστές, όπως οι Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μάρω Κοντού, Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος και Θύμιος Καρακατσάνης. Ο Κωσνταντίνου, 92 σήμερα, δεν εγκατέλειψε ποτέ το θατρικό σανίδι.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου συμμετείχε σε μόλις 26 ταινίες, η πλειοψηφία των οποίων γυρίστηκε το διάστημα 1961-68 αναφέρει η Φίνος Φιλμ.

Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1961 στην ταινία «Η Λίζα και η Άλλη». Κέρδισε αναγνώριση και αποθέωση από το κοινό με τη συμμετοχή του στην ταινία «Χτυποκάρδια στο Θρανίο» (Κλ. Κονιτσιώτης, 1963), όπου υποδυόμενος έναν φοιτητή προσπαθούσε να περιγράψει σε ένα σερβιτόρο πώς είναι το προφιτερόλ.

Με τη Φινος Φιλμ συνεργάστηκε επίσης στις ταινίες «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο» (1963), «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963) και φυσικά στο αξέχαστο «Ξύπνα Βασίλη» (1969).

Μεσολάβησαν χαρακτηριστικοί ρόλοι, αφενός ως Αντωνάκης στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα» (Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, 1965) που παραμένει διαχρονικά αγαπημένη και αφετέρου ως Φίλιππος Αγγελούτσος στο «Καλώς Ήλθε το Δολλάριο» (Ανζερβός, 1967) του Αλέκου Σακελλάριου. Η τελευταία κινηματογραφική του παρουσία ήταν το 2012 στην ταινία «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.

Επιπλέον ο ασίγαστος Γιώργος Κωνσταντίνουσκηνοθέτησε και δύο ταινίες -το 1966 σκηνοθέτησε (και πρωταγωνίστησε) με επιτυχία στην ταινία της Φίνος Φίλμ «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα» και την ταινία «Άνθρωπος για Όλες τις Δουλειές» (Αφοί Ρουσσόπουλοι – Γ. Λαζαρίδης – Δ. Σαρρής – Κ. Ψαρράς).

Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία του και στην ελληνική τηλεόραση, στην οποία προσέφερε για 30 ολόκληρα χρόνια σημειώνει η Φίνος για τον «σκαπανέα» όπως τον αποκαλεί της μυθοπλασίας στις ελληνικές οθόνες καθώς από το 1971 ξεκίνησε να γράφει (και να πρωταγωνιστεί) το «Δρ Τικ», σουρεαλιστικές ιστορίες με θέμα τα απίθανα που αντιμετώπιζε ένας ψυχίατρος γεμάτος νευρικά τικ.

Το 2017 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Showtime» (εκδόσεις Ιανός).

Ο Κωνσταντίνου τιμήθηκε το 2006 τιμήθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο με το έπαθλο «Παναθήναια» για την ερμηνεία του σε νούμερο επιθεώρησης.

Μιλώντας σε διαδικτυακή συνέντευξή του στo κανάλι των Rainbow Mermaids νωρίτερα φέτος ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε για τον εθισμό του στον τζόγο, εξηγώντας γιατί αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τη συγκεκριμένη προσωπική του εμπειρία.

«Βέβαια, κοίταξε να δεις κάτι. Καμιά φορά ο παθών πρέπει να γίνεται δάσκαλος. Πρέπει να γίνεται και αφηγητής, να πει αυτό που πρέπει να πει. Έτσι κι εγώ ξεκίνησα και είπα ότι κάποτε είχα μια εξάρτηση από ένα κακό πάθος, ίσως από τα χειρότερα και θα μπορούσαν ένας-δυο άνθρωποι να μ’ ακούσουνε και να, ξέρω ‘γω, να το καταλάβουν καλύτερα το πράγμα» είπε σε σχετική ερώτηση.

Στη συνέχεια, ο Γιώργος Κωνσταντίνου σχολίασε τον τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε η συγκεκριμένη εξομολόγησή του από τα media.

«Δεν έτυχε ποτέ να συζητηθεί ξανά. Έχω γράψει τόσα και τόσα πράγματα, και έχω γράψει ένα βιβλίο, το “Showtime” με τη ζωή μου. Και έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά η δημοσιογραφία έδειξε ότι την ενδιαφέρει ο τζόγος» είπε.

Το 2021 ο Κωνσταντίνου είχε πει στον Νίκο Χατζηνικολάου:

«Όλοι έχουν μείνει σε αυτό το σημείο του βιβλίου μου γιατί πουλάει. Θα είχα κάθε λόγο να το εξαφανίσω. (…) Νομίζω ότι ο τζόγος κατά την φιλοσοφική μου άποψη, είναι έμφυτος. Από μικρά παιδιά λέμε ‘αυτό είναι δικό μου’. Είναι ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στην μεγάλη κατηφόρα. Αν μπλέξεις με αυτό, είναι ένας καταστροφικός εθισμός. Το λέει άλλωστε και το ρητό πας παίζων χάνει».

«Κανείς δεν βγαίνει νικητής, όποιος τζογάρει χάνει. Στιγμιαίες είναι οι νίκες, όπως και το ναρκωτικό. Ήταν μια παγίδα. Έγραψα αυτό το πράγμα για να πω πόσο καταστροφικό είναι, όπως θα έλεγα και για τα ναρκωτικά. Δεν το έκανα για να πω ότι έπαιζα. Ωστόσο έγινε σημαία» πρόσθεσε.

Σχετικά με την προσωπική του ζωή που έμεινε μυστική ανέφερε ότι είχε μια απέχθεια στο σκάλισμά της.

«Απέκλεισα την προσωπική μου ζωή από τη δημοσιότητα» ανέφερε προσθέτοντας πως ο έρωτας δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή του. «Πέρασα ελαφρά από αυτή την ιστορία».