
Ο Παναθηναϊκός, οι μεταγραφές. Και οι… τέσσερις εποχές.
«Δεν γίνεται να χαθείς αν δεν ξέρεις που πηγαίνεις» επιμένει ένα από εκείνα τα τσιτάτα που γίνονται… wallpaper και ίσως ταιριάζει γάντι στο νέο «front office» της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Εκείνο που είτε σε μερικά χρόνια θα το θυμούνται οι Πράσινοι ως «επαναστατικό» είτε σαν ανέκδοτο, όπως η βασική δομή του: Ήταν ένας Ιταλός με μόνιμη κατοικία στο Γιοχάνεσμπουργκ που έγινε σύμβουλος ιδιοκτήτη, ένας Ισπανός τεχνικός διευθυντής και ένας Έλληνας αθλητικός διευθυντής που στα μισά μιας «ανοιχτής» σεζόν έχουν δημιουργήσει ένα πάρε-δώσε που ούτε… καλοκαίρι.
Σε ένα σύντομο rewind; Με την διαφαινόμενη απόκτηση του Σαντίνο Αντίνο πληρώνοντας 8-10 εκατ ευρώ για το 75% του παίκτη (σ.σ στο ποσοστό συμφωνούν όλα τα ρεπορτάζ, στα χρήματα συναντάς πάνω-κάτω γιατί εντός χωράει κόσμος και κοσμάκης) οι Πράσινοι έφτασαν ήδη στις πέντε προσθήκες (Αντίνο, Τετέη, Παντελίδης, Τσάβες, Κοντούρης) για επτά αποχωρήσεις (Τετέ, Ντραγκόφσκι, Γερεμέγεφ, Μαξ, Μπρέγκου, Νίκας, Ταβάρες). Και ψάχνουν ακόμη αρκετούς: Σίγουρα αριστερό μπακ και αμυντικό χαφ. Ενδεχομένως και δεξιό μπακ αν ο Καλάμπρια κάνει πράξη αυτό που τους είπε πριν κανά μήνα, ότι θέλει να φύγει και θα φέρει πρόταση.
Μπορεί να φτάσει δηλαδή τις οκτώ μεταγραφές για δέκα αποχωρήσεις αν σκεφτεί κανείς ότι σε αντίστοιχη τροχιά είναι και ο Μαντσίνι με τον Μλαντένοβιτς που ο Μπενίτεθ δεν τους υπολογίζει και έχουν πάρει το μήνυμα ότι καλό θα ήταν για όλους να φύγουν μια ώρα αρχύτερα (τα συμβόλαια τους ολοκληρώνονται το καλοκαίρι). Όλα αυτά σε μια ομάδα που είναι μέσα σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις και μπήκε σε έναν μήνα με εννέα κρίσιμες αναμετρήσεις σε όλα τα ταμπλό.

Τι λέει το πρόγραμμα; ΑΕΚ (18/1 εκτός πρωτάθλημα), Φερεντσβάρος (22/1, εκτός Europa League), Ατρόμητος (25/1 εκτός, πρωτάθλημα), Ρόμα (29/1 εντός Europa League), Κηφισιά (1/2 εντός πρωτάθλημα), ΠΑΟΚ (4/2 εντός κύπελλο), Ολυμπιακός (8/2 εκτός πρωτάθλημα), ΠΑΟΚ (11/2 εκτός κύπελλο), ΑΕΛ (15/2 εντός, πρωτάθλημα).
Παίζει δηλαδή ο Παναθηναϊκός σε αυτόν τον μήνα: 1) Τα ρέστα του για την 4η θέση στο πρωτάθλημα για να προλάβει τα playoffs και να γλιτώσει από ιστορικό κάζο αλλά και ενδεχόμενο «κραχ» αν χάσει την Ευρώπη, 2) Τα ρέστα του για την 8α της league phase του Europa League ή έστω την πρόκριση στο top 24. 3) Την πρόκριση στον τελικό κυπέλλου που μπορεί να δώσει ένα τρόπαιο. Και στο μήνα αυτό το Κορωπί θυμίζει στάση λεωφορείου με κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται.
Το ξέρουν άραγε οι Πράσινοι ότι έχουν δικαίωμα για τρεις αλλαγές στην ευρωπαϊκή λίστα τους εκεί από όπου ήδη αποχώρησαν Ντραγκόφσκι, Τετέ, Μπρέγκου και είναι νοκ άουτ ο (τραυματίας ως τον Απρίλη) Ντέσερς; «Ναι» θα απαντήσει κάποιος έχοντας κατά νου ότι όλα αυτά είναι μέρος κάποιου σχεδίου τεχνοκρατών. Ας τους γίνει όμως μια σχετική ερώτηση. Γιατί το πιθανότερο είναι πραγματικά να έχουν χάσει το μέτρημα.
Δεν είναι ο Γενάρης για restart τέτοιου τύπου. Δεν ήταν ποτέ. Κυρίως όμως την τελευταία διετία με την διαφοροποίηση του format των κυπέλλων Ευρώπης. Όταν παίζεις στο… όριο για τρεις διοργανώσεις δίνεις το δικαίωμα στον προπονητή να δουλέψει με ένα γκρουπ στο γήπεδο, και όχι στο… αεροδρόμιο. Χωρίς την μισή ομάδα να σκέφτεται αν θα φύγει και την άλλη μισή αν θα αποκτηθούν άλλοι στις θέσεις τους.

Φυσικά αυτό ουδόλως ενοχλεί το κοινό. Όλοι οι οπαδοί μεταγραφές θέλουν. Έναν πρόεδρο να βάζει το χέρι στην τσέπη βαθιά κλπ. Τους φαίνεται λογικό ο Παναθηναϊκός να πλήρωσε τα χρήματα που έδωσε για τον 28χρονο Τζιμπρίλ Σισέ από την Premier League για έναν 20χρονο από την Αργεντινή που ακόμη και αν επιβεβαιώσει τις προσδοκίες (σ.σ συμπατριώτης του Ταμπόρδα και τέσσερα χρόνια πιο μικρός) θα χρειαστεί τουλάχιστον μισή σεζόν ως ότου να μπορέσει να καταλάβει που βρίσκεται.
Και δεν τους ενδιαφέρει αν δόθηκαν 3,7 εκατ ευρώ στην Κηφισιά για δύο παίκτες που το περασμένο καλοκαίρι η χρηματιστηριακή τους αξία δεν ξεπερνούσε το 1 εκατ ευρώ. Ή ακόμη καλύτερα; Ότι αγοράστηκε το 65% του Κοντούρη απο τον Παναιτωλικό με 700.000 και το 100% των δικαιωμάτων του Μπρέγκου που έχει μεγαλύτερη χρηματιστηριακή αξία από τον αντικαταστάτη του.
Ο Παναθηναϊκός είναι δεδομένο ότι χρειάζεται «κάτι» για να αλλάξει την τύχη του. Ότι πρέπει να σπάσει «αυγά». Έφερε έναν σπουδαίο προπονητή στα μέρη μας, τον Ράφα Μπενίτεθ που φαίνεται ξεκάθαρα ότι ως εδώ δεν ασχολείται με τις μεταγραφές: εκτός αν ότι ήθελε το είχε ένας Έλληνας ατζέντης και ένας… σαν Έλληνας που έκανε τη δουλειά στην Αργεντινή για τον Αντίνο. Αν διάλεγε εκείνος θα το είχαμε καταλάβει.
Στο μεταξύ τα περισσότερα χρήματα από τις πωλήσεις του Ιωαννίδη, του Βαγιαννίδη του Μαξίμοβιτς και του Τετέ ήδη έκαναν φτερά (το καλοκαίρι δόθηκαν 15 εκατ ευρώ για Ντέσερς, Ταμπόρδα, Παντοβιτς, Τουμπά, Κυριακόπουλο και Τσιριβέγια, ένα μεγάλο ποσοστό στον Λεβαδειακό για τον Ιωαννίδη και τώρα ο λογαριασμός πάλι τρέχει) και μάλλον κανείς δεν θυμάται τι συνέβη την προηγούμενη φορά που ο Γιάννης Αλαφούζος είδε τα έξοδα να απογειώνονται κόντρα στα έσοδα. Πως τον έλεγαν να δεις, εκείνον τον Ιταλό που ήταν και προπονητής ήταν και μάνατζερ…



















