Τελικά, είναι ο Ολυμπιακός «ομάδα Champions League»;

Φτάσαμε στο έτος 2026. Ο Ολυμπιακός έφτασε στα 101 χρόνια ιστορίας. Έφτασε τους 84 τίτλους στη μπάλα. Έφτασε να σηκώσει ευρωπαϊκό και ακόμη δεν… έμαθε κανείς τίποτα! Φίλοι και εχθροί. Ζούμε ακόμη στη χώρα που οι προκαταβολικές κρίσεις είναι το αγαπημένο χόμπι του ποδοσφαιρικού κόσμου.

Οι κρίσεις που βασίζονται μόνο στα ελλειπή δεδομένα, στο συναίσθημα της στιγμής και την μόνιμη, την μανιώδη έφεση στην καφενειακή ισοπέδωση. Οι κρίσεις της πρώτης, της δεύτερης, ακόμη και της έβδομης αγωνιστικής. Οι κρίσεις του Αυγούστου, του Οκτώβρη ή και του Δεκέμβρη. Καθότι, όπως ισχύει με όλο το υπόβαθρο και την υποδομή του ελληνικού ποδοσφαίρου που ιστορικά πάσχει από στέρεες βάσεις, στο ίδιο ζουμί βράζει και η κριτική σκέψη του κοινού.

Διαβάστε επίσης: O Παυλίδης «διέλυσε» τη Ρεάλ και την στατιστική: Αυτά έκανε ο Έλληνας στράικερ κόντρα στη «Βασίλισσα» (vids)

Η υπομονή, η πίστη, η δουλειά, η σταθερή φιλοσοφία, η προετοιμασία, το πλάνο και εν τέλει τα τελικά, τα πλήρη δεδομένα, ανέκαθεν ήταν -κατά κανόνα- ξένα σώματα και όχι δομικά υλικά του ποδοσφαίρου μας. Ως προς την φίλαθλη -εντός και εκτός εισαγωγικών- κοινή γνώμη δε, η πραγματικότητα και τα γεγονότα, ουδέποτε επηρέαζαν τους περισσότερους στο να σχηματίζουν γνώμες…

Η «γνώμη» της χρονιάς και τα προσχέδια στα… διαγραμμένα

Μια από τις πρόσφατες… viral γνώμες, τόσο της συντριπτικής πλειοψηφίας -αν όχι του συνόλου- του ανταγωνισμού, όσο και -ευτυχώς ή δυστυχώς- ενός κομματιού της «ερυθρόλευκης» εξέδρας, ήταν πάνω-κάτω η εξής:

«Καλός για Ελλάδα, Europa και Conference, αλλά αυτός ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα Champions League»

Fast forward 8 αγωνιστικές «μέσα» στη δεύτερη ever, League Phase της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, η παραπάνω άποψη δεν… ωρίμασε και πολύ καλά. Ο Ολυμπιακός στέλνει ξανά τους βιαστικούς στον κουβά και τις πρόωρες κρίσεις των περισσότερων στο φίλαθλο κοινό και τα media, στο καλάθι των αχρήστων ως… ατυχή προσχέδια. Ως προσχέδια ισοπέδωσης, τα οποία μετά από έναν ενδεχόμενο αποκλεισμό σε μια διαδικασία που τον έφερε αντίπαλο με τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, θα μετατρεπόντουσαν αυτομάτως σε μακροσκελείς καταγγελτικές αναρτήσεις στα social media, θα γινόντουσαν «αυθόρμητα» σχόλια σε ραδιοφωνικές εκπομπές, θα αποτυπώνονταν ως «αναλύσεις» σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Ευτυχώς για όλο τον φυσιολογικό κόσμο του, ευτυχώς για όλους όσους διατηρούν το δικαίωμα της κρίσης και της ανάλυσης μονάχα όταν είναι στα χέρια τους όλα τα δεδομένα, ο Ολυμπιακός -ειδικά αυτός ο Ολυμπιακός που έχουμε όλοι την τύχη να ζούμε αυτή την εποχή- δεν δίνει δεκάρα για το… τι λέει ο κόσμος.

Ένα ποδοσφαιρικό «τέρας» που δεν… χαμπαριάζει

Ο Θρύλος του Τζολάκη, του Ρέτσου, του Μουζακίτη, του Έσε, του Ροντινέι, του Μαρτίνς, του Ποντένσε, του Ταρέμι και του Ελ Κααμπί, ο Θρύλος του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ο Θρύλος του Βαγγέλη Μαρινάκη, συνεχίζει να μην χαμπαριάζει από κριτικές, να μην χαμπαριάζει από αντιπάλους, από έδρες, από διοργανώσεις. Ο Θρύλος του 2026, νταμπλούχος Ελλάδας και προ διετίας Κυπελλούχος Ευρώπης, είναι ένα ποδοσφαιρικό «τέρας» από αυτά που ο κόσμος στην Ελλάδα δεν έχει συνηθίσει να βλέπει. Και αυτό θα πάρει πολύ καιρό για να «χωνευθεί».

Ο Θρύλος, είναι η ομάδα που πάει για σε μια από τις πιο ιστορικές έδρες των ευρωπαϊκών γηπέδων, για να αντιμετωπίσει έναν τετράκις πρωταθλητή Ευρώπης και ένα από τα πιο κλασικά ποδοσφαιρικά brand names, χρειάζεται μόνο νίκη και αυτό που κάνει δεν είναι -πρακτικά- τίποτα το εξεζητημένο: ο Ολυμπιακός έκανε ένα κλασικό παιχνίδι της εποχής Μεντιλίμπαρ.

Business as usual και… καληνύχτα Άγιαξ

Στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα», ο Ολυμπιακός έκανε απλώς τη δουλειά του, αλλά την έκανε με πάθος, πλάνο και προσήλωση. Έβγαλε την ατομική ποιότητα και την αποτελεσματικότητα του, όπως επίσης έχει συνηθίσει να κάνει όταν το διακύβευμα είναι μεγάλο. Είπε στον Άγιαξ «καλησπέρα, ορίστε δύο γκολ και καληνύχτα» και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του Champions League.

Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως: Μετά από ένα ευρωπαϊκό, μετά τα νοκ άουτ στο Europa, πήρε ακόμη μια πρόκριση στο Champions League. Πρόκριση με 11 βαθμούς, με τρεις σερί νίκες στο φινάλε όταν η μπάλα ήταν πιο καυτή από ποτέ. Με νίκη σε έδρα ειδικών συνθηκών, με νίκη απέναντι σε ομάδα που ενάμιση χρόνο πριν έπαιρνε αήττητη Bundesliga σπάζοντας όλα τα ρεκόρ, με νίκη μπροστά σε 50.000 Ολλανδούς σε ένα must-win παιχνίδι.

Πάνω από πρωταθλητές Ευρώπης και Big-5

Ο Ολυμπιακός τερμάτισε την πρώτη Champions League League Phase της ιστορίας του με 11 βαθμούς, με 3 νίκες και 2 ισοπαλίες, με 10 γκολ και με μια 18η θέση. Μια ματιά στην τελική βαθμολογία που με εξαίρεση τις δύο πρώτες, Άρσεναλ και Μπάγερν οι οποίες πήγαν εξ αρχής «τρένο», μια ματιά σε όλα τα αποτελέσματα, καταδεικνύει και το μέγεθος του επιτεύγματος.

Όλοι ήταν κοντά σε βαθμούς, από την οκτάδα μέχρι και την 24η θέση, όλοι μέσα στο κόλπο μέχρι το τέλος. Και στο φινάλε, εκτός μάχης, αποκλεισμένοι, τρεις πρωταθλητές Ευρώπης, Μαρσέιγ, Αϊντχόφεν, Άγιαξ και ομάδες από τα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Η πρωταθλήτρια Ιταλίας, Νάπολι. Η δευτεραθλήτρια Γαλλίας, Μαρσέιγ. Η τρίτη της Γερμανίας, Άιντραχτ. Η 4η της Ισπανίας, Μπιλμπάο και η 5η Βιγιαρεάλ.

Ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει μια ακόμη μεγαλειώδη πρόκριση και το κάνει απέναντι στον… αγαπημένο Άγιαξ, την ομάδα που έχει νικήσει σε δύο από τις μεγαλύτερες βραδιές της ιστορίας του, αμφότερες στο ΟΑΚΑ. Σε εκείνο το 2-0, Σεπτέμβρη του ’83, με τα δύο γκολ του Νίκου Αναστόπουλου και στο 1-0 με το γκολ-μύθο του Αλέξη Αλεξανδρή, Οκτώβρη του ’98. Τώρα, το κάνει και εκτός έδρας, με την πρώτη του νίκη επί ολλανδικού εδάφους στην έβδομη επίσκεψή του.

Ο Ολυμπιακός προκρίνεται σε νοκ-άουτ φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και το κάνει επίσης με επαγγελματισμό, το κάνει με κυνικότητα, το κάνει με ποδοσφαιρικό τσαμπουκά, με άμυνες αυτοθυσίας και με γκολ-κλάσης. Και το ερώτημα μάλλον… παραμένει:

Τελικά, ο Ολυμπιακός είναι ομάδα Τσου-Λου, ή… τσου;

Αντί επιλόγου: Για τα παιδιά στην εξέδρα του ουρανού

Ό,τι και να γράψει, ό,τι και να πει κανείς για το δυστύχημα που στέρησε σε νέους ανθρώπους τη ζωή με τόσο φριχτό και βίαιο τρόπο, είναι λίγο και δεν μπορεί ποτέ να απαλύνει τον πόνο των οικογενειών, των φίλων. Σε ένα διήμερο που θα έπρεπε να ασχολούμαστε μονάχα με τα ασήμαντα αυτής της ζωής και να πανηγυρίζουμε προκρίσεις τεσσάρων ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, δυστυχώς η ζωή και μοίρα είχαν άλλα πλάνα.

MUST READ

Τελικά, είναι ο Ολυμπιακός «ομάδα Champions League»;

Το ποδόσφαιρο, επί της παρούσης, για όλους όσους ασχολούμαστε επαγγελματικά με τα σπορ από οποιοδήποτε μετερίζι, για όλους όσους έζησαν τις τραγωδίες της Θύρας 7, των Τεμπών και τόσων και τόσων άλλων ατομικών ιστοριών, αποτελεί μονάχα έναν καλό αντιπερισπασμό. Καθότι -όχι στην άκρη- αλλά στο κέντρο του μυαλού, παραμένει μονάχα αυτή η σκέψη που σου παγώνει το αίμα: Πόσα ταξίδια; Πόσα αυτοκίνητα; Πόσα βανάκια; Πόσα αεροπλάνα και πλοία; Πόσοι πατεράδες, πόσοι γιοί, πόσα αδέρφια και πόσοι φίλοι. Πόσοι από όλους μας θα μπορούσαν να είναι στη θέση αυτών των επτά παιδιών που έφυγαν για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα και δεν γύρισαν ποτέ; Μια σκέψη και μια ευχή: Όσοι φεύγουν, τόσοι να επιστρέφουν.