Το υπνωτικό χάιδεμα των αυτιών

Ο Άρης την έχει πατήσει παλιότερα με τη σύγχυση ανάμεσα στο ωραίο ποδόσφαιρο και στη διεκδίκηση στόχων

Το υπνωτικό χάιδεμα των αυτιών | to10.gr

Δεν μ’ ενοχλεί το “ο Άρης παίζει καλό ποδόσφαιρο”, αλλά το να περνάει αυτό στο εσωτερικό των αποδυτηρίων ως αρκετό για τις επιδιώξεις της ομάδας.

Και αυτή είναι μια παγίδα στην οποία ο Άρης έπεσε όταν, αναθέτοντας τις τύχες του στον Γκιγέρμο Όγιος, βρέθηκε μέχρι να τον απομακρύνει να απολαμβάνει εύσημα από τη φίλαθλη Ελλάδα για το joga bonito αλλά στη βαθμολογία είχε πιο πολλές ισοπαλίες και από ομάδα στη Β Ιταλίας δυο αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος.

Ο φετινός Άρης παίζει καλύτερα από εκείνη την ομάδα γιατί έχει καλύτερους παίκτες από εκείνη την ομάδα. Πιθανώς έχει και καλύτερο προπονητή από τον “ιεραπόστολο του ποδοσφαίρου” Γκιγέρμο.

Αλλά η ποιότητα στις μονάδες του, όπως και το αποτέλεσμα αυτές να παίξουν “σωστό” ποδόσφαιρο, έχει στήσει και πάλι την ίδια παγίδα, της ανάδειξης του “τρόπου” σε βάρος της ουσίας. Αρέσει αυτό που παίζει ο Άρης, εννοείται, αλλά συμμετέχει σ’ ένα πρωτάθλημα που διεξάγεται και απονέμεται με κριτήριο τους βαθμούς, όχι με γνώμονα το ελκυστικό παιχνίδι. Το χάιδεμα αυτιών υπνωτίζει.

Προφανώς και δεν το επισημαίνουμε γιατί εντοπίζεται κάποιος λόγος να αλλάξει ο τρόπος παιχνιδιού. Όμως κάποια πράγματα στη νοοτροπία, πρέπει να αλλάξουν και νομίζω ότι όλοι όσοι παρακολούθησαν τον Άρη θα συμφωνήσουν.

Η ομάδα πρέπει να γίνει λίγο πιο “σκληρή”. Όχι αντιαθλητική, καταλαβαίνετε όμως ότι όταν γίνεται ένα εξόφθαλμο πέναλτι, δεν πειράζει να πάρει κάποιος και μια κάρτα για διαμαρτυρία. Το ίδιο κι όταν συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές δέχονται μαρκαρίσματα εκτός ορίων σε κάθε παιχνίδι. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να δείξεις στο διαιτητή το πώς αντιλαμβάνεσαι και πώς αξιολογείς τη λογική των σφυριγμάτων του.

Ο Πάκο Ερέρα έχει στη διακοπή μια ακόμη ευκαιρία να προσθέσει πράγματα στο αγωνιστικό προφίλ που δίνει στον Άρη, αλλά πέρα από τα αγωνιστικά υπάρχουν και στοιχεία γύρω από το αγωνιστικό που δίνουν την τελική εικόνα στο χαρακτήρα μιας ομάδας. Όπως η απαίτηση από την ίδια για αποτέλεσμα και από τους συμμετέχοντες στους αγώνες, όπως είναι και οι διαιτητές, για τήρηση των κανόνων.