Γεωργία Βασιλειάδου: Η «ομορφότερη άσχημη» που έμαθε στην Ελλάδα να γελάει με την αλήθεια της

Η σημερινή ημέρα, 12 Φεβρουαρίου 2026, φέρνει μαζί της τη συγκίνηση μιας επετείου που μοιάζει να μην έχει χάσει ούτε στο ελάχιστο τη δύναμή της μέσα στον χρόνο. Συμπληρώνονται σαράντα έξι χρόνια από τότε που η Γεωργία Βασιλειάδου, η γυναίκα που μεταμόρφωσε την «ατέλεια» σε ύψιστη μορφή τέχνης, πέρασε στην αθανασία. Δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν η ενσάρκωση της ελληνικής λαϊκής ψυχής, η γυναίκα που με ένα ανασήκωμα του φρυδιού ή μια κοφτή ατάκα μπορούσε να γκρεμίσει τη σοβαροφάνεια μιας ολόκληρης εποχής. Η Βασιλειάδου δεν χρειάστηκε ποτέ τα κλασικά πρότυπα ομορφιάς για να κατακτήσει την κορυφή. Χρειάστηκε μόνο την αυθεντικότητά της και εκείνο το σπάνιο κωμικό ένστικτο που την έκανε να λάμπει ακόμα και δίπλα στους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ της εποχής της.

Τα Δύσκολα Χρόνια και η Μεταμόρφωση μιας Μέτζο Σοπράνο

Η διαδρομή της Γεωργίας Αθανασίου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, ξεκίνησε στην Κυψέλη του 1897, σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να βρει τα πατήματα της. Η ζωή της δεν υπήρξε στρωμένη με ροδοπέταλα. Η απώλεια του πατέρα της σε νεαρή ηλικία την ανάγκασε να ενηλικιωθεί βίαια, δουλεύοντας σε ένα κατάστημα ειδών νεωτερισμού για να στηρίξει την πολυπληθή οικογένειά της. Όμως, η φλόγα της τέχνης έκαιγε ήδη μέσα της. Λίγοι γνωρίζουν ότι η Βασιλειάδου ξεκίνησε την καριέρα της ως μέτζο σοπράνο στη Λυρική Σκηνή, διαθέτοντας μια φωνή που θα μπορούσε να της χαρίσει μια λαμπρή πορεία στο λυρικό θέατρο. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Η γνωριμία της με τη Μαρίκα Κοτοπούλη ήταν ο καταλύτης που την οδήγησε στο θέατρο πρόζας. Η Κοτοπούλη, με το αλάνθαστο ένστικτο της, διέκρινε πίσω από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Γεωργίας μια δύναμη που δεν μπορούσε να περιοριστεί στις νότες μιας παρτιτούρας.

Η Βασιλειάδου ξεκίνησε την καριέρα της ως μέτζο σοπράνο στη Λυρική Σκηνή

Παρά τις πρώτες επιτυχίες στο πλευρό μεγάλων θιάσων, η Βασιλειάδου βίωσε μια μακρά περίοδο επαγγελματικής «ξηρασίας». Ήταν η εποχή που η ίδια άρχισε να αμφιβάλλει για το αν είχε θέση σε έναν χώρο που λάτρευε τις λαμπερές πρωταγωνίστριες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, απογοητευμένη, σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει το θέατρο. Τότε όμως συνέβη το «θαύμα». Ο Αλέκος Σακελλάριος, αναζητώντας μια ηθοποιό για έναν μικρό ρόλο στην παράσταση «Τα Κορίτσια της Εποχής», την είδε και κατάλαβε αμέσως ότι είχε μπροστά του έναν θησαυρό. Της πρότεινε να παίξει μια ηλικιωμένη γυναίκα, εκμεταλλευόμενη το πρόσωπό της που «έγραφε» με έναν μοναδικό τρόπο. Η Βασιλειάδου δέχθηκε και το αποτέλεσμα ήταν εκκωφαντικό. Το κοινό την αποθέωσε και ο Σακελλάριος άρχισε να χτίζει πάνω της ρόλους που θα έμεναν στην ιστορία.

Η Εκτόξευση στη Χρυσή Εποχή της Φίνος Φιλμ

Αν το θέατρο ήταν η βάση της, ο κινηματογράφος ήταν το μέσο που την έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι. Η συνεργασία της με τον Φιλοποίμενα Φίνο και σκηνοθέτες όπως ο Σακελλάριος και ο Καραγιάννης δημιούργησε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές του ελληνικού σινεμά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την «Ανδρομάχη» στην «Θεία από το Σικάγο», που πετούσε τις στάμνες από το μπαλκόνι για να βρει γαμπρούς στις ανιψιές της; Ή την «Κυρά-Μαμμή» στην επική κόντρα της με τον Ορέστη Μακρή; Η Βασιλειάδου είχε την απίστευτη ικανότητα να παίζει τη λαϊκή γυναίκα, την προξενήτρα, την καφετζού ή τη μαμή, προσδίδοντας σε αυτούς τους ρόλους μια ανθρώπινη διάσταση που ξεπερνούσε την καρικατούρα.

Η αυτοσαρκαστική της διάθεση ήταν το ισχυρότερο όπλο της. Ήταν η πρώτη που γελούσε με την εμφάνισή της, προλαβαίνοντας οποιονδήποτε θα ήθελε να την ειρωνευτεί. Στην πραγματικότητα, η Βασιλειάδου ήταν μια πολύ κομψή και περιποιημένη γυναίκα στην προσωπική της ζωή, αλλά μπροστά στην κάμερα «τσαλακωνόταν» με μια γενναιότητα που σπανίζει. Η χημεία της με τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Νίκο Ρίζο δημιούργησε ένα τρίο που ακόμα και σήμερα προκαλεί πηγαίο γέλιο σε γενιές που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν γυρίζονταν αυτές οι ταινίες. Η Βασιλειάδου δεν έπαιζε την κωμωδία, ήταν η κωμωδία η ίδια, με έναν τρόπο που έμοιαζε εντελώς αυθόρμητος και αβίαστος.

Η Απλότητα μιας Μεγάλης Κυρίας και η Υστεροφημία

Πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας, η Γεωργία Βασιλειάδου ήταν ένας άνθρωπος της προσφοράς και της ηρεμίας. Αφιερωμένη στην κόρη της και τα εγγόνια της, ζούσε μια ζωή μακριά από κοσμικότητες και περιττές πολυτέλειες. Οι συνάδελφοι της τη θυμούνται πάντα με ένα πειραγμένο χαμόγελο στα γυρίσματα, έτοιμη να βοηθήσει τους νεότερους ηθοποιούς. Η αποχώρηση της από το προσκήνιο έγινε με την ίδια αξιοπρέπεια που χαρακτήρισε όλη της την πορεία. Όταν ένιωσε ότι οι δυνάμεις της την εγκαταλείπουν, αποσύρθηκε στο σπίτι της, αφήνοντας πίσω της μια πλούσια κληρονομιά δεκάδων ταινιών που παραμένουν «φάρμακο» για τη μελαγχολία.

MUST READ

Dailypost: Όταν ο Μάριος Ηλιόπουλος πανηγύριζε με την κούπα του Ολυμπιακού το 2012

Πηγή: athensmagazine.gr