
Η απόρριψη της εθνικής μας σταρ έγινε το χρυσό εισιτήριο για τη Μαρινέλλα, η οποία το 1968 εκτόξευσε τη σόλο καριέρα της.
Η καλλιτεχνική διαδρομή της Μαρινέλλας αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της ελληνικής μουσικής ιστορίας, καθώς η μετάβασή της από το εμβληματικό ντουέτο με τον Στέλιο Καζαντζίδη σε μια λαμπρή σόλο καριέρα δεν ήταν καθόλου αυτονόητη. Τα πρώτα της βήματα έγιναν στο πλευρό του μεγάλου λαϊκού βάρδου, με τον οποίο αποτέλεσαν ένα αχώριστο ζευγάρι τόσο στη σκηνή όσο και στη ζωή.
Ωστόσο, η απόφαση του Καζαντζίδη να εγκαταλείψει οριστικά τις νυχτερινές εμφανίσεις στάθηκε η αφορμή για τη μεγάλη ρήξη. Η Μαρινέλλα, νιώθοντας ότι είχε ακόμη πολλά να προσφέρει, επέλεξε να συνεχίσει, γεγονός που οδήγησε στο άδοξο τέλος της κοινής τους πορείας, προσωπικά και επαγγελματικά.
Μετά τον χωρισμό τους το 1965, η τραγουδίστρια βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα, καθώς, όπως η ίδια έχει εξομολογηθεί, πολλές πόρτες στον χώρο του θεάματος έκλεισαν ερμητικά για εκείνη.
Η προσπάθειά της να σταθεί μόνη της στο καλλιτεχνικό στερέωμα ήταν μια ανηφορική διαδρομή που απαίτησε πείσμα και τη στήριξη σημαντικών ανθρώπων. Οι πρώτοι που πίστεψαν στις δυνατότητές της και τη βοήθησαν ουσιαστικά ήταν ο συνθέτης Γιώργος Κατσαρός και ο στιχουργός Πυθαγόρας. Ο Κατσαρός, με τον οποίο η Μαρινέλλα συνδέθηκε με βαθιά φιλία, της εμπιστεύτηκε σόλο τραγούδια ήδη από το 1965 και την πήρε μαζί του σε μια ιστορική περιοδεία στη Μόσχα, δίνοντάς της την απαραίτητη ώθηση.
Στην πορεία αυτή, καθοριστική ήταν και η συμβολή του Μίμη Πλέσσα, ο οποίος τη συνάντησε το 1966. Η συνεργασία τους στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) διήρκεσε τρία χρόνια και απέφερε μια σειρά από σπουδαίες ηχογραφήσεις και επανεκτελέσεις κλασικών τραγουδιών, όπως τα «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», «Το μινόρε της αυγής» και «Τα τρένα που φύγαν». Ο Πλέσσας της χάρισε επίσης προσωπικές επιτυχίες, όπως το «Έκλαψα χτες» και το «Θάλασσα μου», ενώ στο πλευρό της στάθηκαν και άλλοι σπουδαίοι δημιουργοί, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής και ο Μπάμπης Μπακάλης.
Η απόλυτη εκτόξευση, ωστόσο, ήρθε την άνοιξη του 1968 με ένα τραγούδι που αρχικά δεν προοριζόταν για εκείνη. Το «Σταλιά – σταλιά» των Γιώργου Ζαμπέτα και Διονύση Τζεφρώνη είχε γραφτεί για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία όμως το απέρριψε. Η Μαρινέλλα το ερμήνευσε με τον δικό της μοναδικό τρόπο και η τεράστια απήχησή του εδραίωσε τη θέση της ως αυτόνομης σταρ.
Τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς, η συνεργασία της με τον Μίμη Πλέσσα και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο για την ταινία «Γοργόνες και Μάγκες» οδήγησε στο θρυλικό «Άνοιξε πέτρα». Το τραγούδι αυτό, γραμμένο αποκλειστικά για τη φωνή της, ανέδειξε τη θεατρικότητα και τη δύναμή της, ανοίγοντας οριστικά πλέον όλες τις πόρτες που κάποτε ήταν κλειστές.
Η επιτυχία συνεχίστηκε με τη συμμετοχή της στην ταινία «Η Παριζιάνα», όπου ερμήνευσε τα εμβληματικά «Δώσε μου το αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί». Μέσα από αυτές τις συνεργασίες, η Μαρινέλλα κατάφερε να μεταμορφωθεί από το «έτερον ήμισυ» του Καζαντζίδη στην απόλυτη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη και η επιμονή μπορούν να υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο.
Πηγή: athensmagazine.gr



















