
Μετά τη διθυραμβική κριτική των New York Times, ο Νιλ Γιανγκ προστίθεται στους υπερασπιστές του «Digger», χαρακτηρίζοντάς το κινηματογραφικό αριστούργημα
Η νέα ταινία του Τομ Κρουζ μπορεί να έχει απογοητεύσει το μεγαλύτερο μέρος των κριτικών και να έχει εξελιχθεί σε εμπορική αποτυχία, ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που βλέπουν στο Digger κάτι πολύ περισσότερο από ένα αποτυχημένο κινηματογραφικό πείραμα.
Μετά τη διθυραμβική κριτική που δημοσιεύτηκε στους New York Times, ο θρυλικός μουσικός Νιλ Γιανγκ προστίθεται στη λίστα όσων υπερασπίζονται τη νέα ταινία του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τη χαρακτηρίσει την καλύτερη που έχει δει ποτέ.
Σε κείμενο που δημοσίευσε στις 8 Οκτωβρίου στην προσωπική του πλατφόρμα Times-Contrarian, ο Γιανγκ δεν περιορίστηκε σε μια θετική αποτίμηση. Αντίθετα, αμφισβήτησε ευθέως τον τρόπο με τον οποίο οι περισσότεροι κριτικοί προσέγγισαν την ταινία.
«Το Digger είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ», έγραψε, προσθέτοντας ότι καμία από τις κριτικές που διάβασε δεν κατάφερε, κατά τη γνώμη του, να αποδώσει τη συνολική επίδραση του έργου.
«Δεν είναι μια ταινία του Τομ Κρουζ»
Για τον Γιανγκ, το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να αντιμετωπίσει το Digger ως ακόμη μία χολιγουντιανή παραγωγή με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ.
Ο μουσικός υποστηρίζει ότι πρόκειται πρωτίστως για μια ταινία που συνομιλεί με την εποχή της, αποτυπώνοντας τις πολιτικές και κοινωνικές αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου.
Όπως εξηγεί, ο Ινιάριτου δεν ενδιαφέρεται να παραδώσει ένα συμβατικό κινηματογραφικό θέαμα. Αντιθέτως, χρησιμοποιεί διαρκείς αφηγηματικές ανατροπές και ασυνήθιστες καλλιτεχνικές επιλογές, οι οποίες ενδέχεται να αποξενώσουν όσους περιμένουν μια συνηθισμένη εμπορική ταινία.
Ο Γιανγκ συνδέει μάλιστα το περιεχόμενο του Digger με την πολιτική πραγματικότητα και την κυριαρχία της εμπορευματοποίησης. Κατά την άποψή του, η ταινία αποτελεί μια σπάνια περίπτωση καλλιτεχνικής δημιουργίας που επιχειρεί να ασχοληθεί ουσιαστικά με όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Η συμβουλή του προς το κοινό είναι χαρακτηριστική: να παραμείνει στην αίθουσα ακόμη και όταν πιστεύει ότι η ταινία δεν είναι καλή, αφήνοντας στην άκρη τις προσδοκίες του.
Από την αποτυχία στο αριστούργημα
Η τοποθέτηση του Γιανγκ έρχεται να ενισχύσει μια διαφορετική συζήτηση που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται γύρω από το Digger.
Στις 5 Οκτωβρίου, η Σίαν Κέιν, γράφοντας στον Guardian, υποστήριξε ότι η ταινία είναι ένα παρεξηγημένο αριστούργημα, το οποίο ενδέχεται να επανεκτιμηθεί τα επόμενα χρόνια. Η δημοσιογράφος στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο ο Ινιάριτου προσεγγίζει την κλιματική κρίση, αλλά και στην αδυναμία της ίδιας της τέχνης να αποτυπώσει επαρκώς το μέγεθος μιας τέτοιας καταστροφής.
Ανάλογη ήταν και η προσέγγιση του Τζέισον Γκριν στους New York Times, στις 14 Οκτωβρίου. Ο αρθρογράφος υποστήριξε ότι πίσω από τον θόρυβο, τις υπερβολικές ερμηνείες και τη φαινομενικά αποτυχημένη σάτιρα βρίσκεται μια ιδιαίτερα ουσιαστική ταινία για τη συλλογική αδυναμία αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής.
Παράλληλα, προσωπικότητες του κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, η Αν Χάθαγουεϊ και η Τζέιν Φόντα, έχουν εκφραστεί θετικά για το φιλμ, παρά την απογοητευτική εμπορική του πορεία, όπως μεταδίδει το Vulture.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι υποστηρικτές του Digger δεν επιχειρούν απαραίτητα να αρνηθούν την υπερβολή ή την παραδοξότητα της ταινίας. Αντιθέτως, αναγνωρίζουν σε αυτά τα στοιχεία την καλλιτεχνική της πρόθεση.
Και ενώ το κοινό και οι κριτικοί παραμένουν διχασμένοι, ο Νιλ Γιανγκ προτείνει μια διαφορετική αντιμετώπιση: να δει κανείς το Digger χωρίς να προσπαθήσει να το εντάξει στις γνώριμες κατηγορίες του εμπορικού κινηματογράφου.
Άλλωστε, η τελευταία προτροπή του προς τους θεατές συνοψίζει και τη στάση του απέναντι στην τέχνη: «Ξεχάστε όλα όσα είπα».

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Νιλ Γιανγκ
«Το Digger είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ. Καμία από τις κριτικές που έχω διαβάσει δεν περιγράφει επαρκώς αυτή την ταινία, κατά τη γνώμη μου. Μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται τη συνολική της επίδραση και οι περισσότερες είναι αρνητικές. Αυτή η ταινία κινείται σε έναν κόσμο τέχνης. Είναι η καλύτερη κριτική του εαυτού της. Μη διαβάσετε καμία άλλη κριτική και ξεχάστε κι αυτήν εδώ πριν δείτε το Digger.
Το Digger δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια ταινία του Τομ Κρουζ – κάτι τέτοιο θα ήταν παραπλανητικό. Θα το χαρακτήριζα μια ταινία της εποχής μας. Ο Τομ Κρουζ είναι ο ηθοποιός που υποδύεται τον κεντρικό χαρακτήρα. Δεν βλέπω αυτή την ταινία ως ένα εμπορικό εγχείρημα. Αντίθετα, πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό έργο που εκφράζει την εποχή μας.
Όσα λέγονται στο Digger αποτελούν άμεση αντανάκλαση της σημερινής πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Η ταινία είναι τόσο γεμάτη καλλιτεχνική έκφραση και ριζικές ανατροπές, ώστε μπορεί να είναι δύσκολο να την αφομοιώσουν όσοι περιμένουν μια συμβατική εμπορική παραγωγή, σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει σήμερα.
Η ιστορία είναι δημιουργημένη και σκηνοθετημένη με εξαιρετική καλλιτεχνική δεξιοτεχνία και είναι τόσο οικεία, ώστε υπάρχει ο κίνδυνος να περάσει απαρατήρητο το πραγματικό της νόημα.
Είναι ο σημερινός κόσμος της πολιτικής και της υπερβολικής εμπορευματοποίησης.
Πρόκειται για μια ταινία που πρέπει οπωσδήποτε να δουν όσοι αισθάνονται απογοητευμένοι από την έλλειψη ουσιαστικής ενασχόλησης με τα πραγματικά ζητήματα, η οποία χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος, αν όχι το σύνολο, όσων μας προσφέρονται σήμερα. Το Digger δεν πρέπει να το χάσετε.
Πρέπει να το παρακολουθήσετε με ανοιχτό μυαλό. Συνεχίστε να το βλέπετε ακόμη κι όταν είστε βέβαιοι ότι δεν είναι καλό. Μείνετε. Μην αφήσετε την προσέγγισή του να σας μπερδέψει.
Είναι η σπουδαιότερη ταινία –το σπουδαιότερο έργο τέχνης– που έχω δει ποτέ, και αυτή είναι απλώς η προσωπική μου άποψη. Πρέπει να παραμείνετε ανοιχτόμυαλοι και να τη δείτε. Ξεχάστε όλα όσα είπα».



















