Το αποτύπωμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων και η κούραση που άφησε στους παίκτες

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων παρουσιάστηκε ως η νέα βιτρίνα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, μια διοργάνωση κύρους, χρήματος και πολιτικής ισχύος. Για συλλόγους όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Παρί Σεν Ζερμέν, η Τσέλσι ή η Γιουβέντους, δεν ήταν απλώς ένα ακόμα τρόπαιο· ήταν στρατηγική επιλογή. Μόνο που έξι μήνες μετά, η πραγματικότητα μοιάζει αμείλικτη: ο λογαριασμός ήρθε και είναι βαρύς.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έδωσε στο Mundialito απόλυτη προτεραιότητα. Μετά από μια σεζόν γεμάτη απογοητεύσεις σε Ισπανία και Ευρώπη, η διοίκηση είδε στο νέο παγκόσμιο τουρνουά την ευκαιρία για ένα «reset» κύρους. Οι αποφάσεις το επιβεβαίωσαν: μεταγραφές επισπεύστηκαν, ο σχεδιασμός της προετοιμασίας θυσιάστηκε και ο Τσάμπι Αλόνσο κλήθηκε να αναλάβει μια ομάδα όχι απλώς ανέτοιμη, αλλά εξαντλημένη πριν καν ξεκινήσει η σεζόν. Το αποτέλεσμα ήταν ένας αποκλεισμός με εκκωφαντικό τρόπο και μια χρονιά που από τον Αύγουστο έδειχνε ήδη βαριά.

Η βασική ζημιά δεν ήταν αγωνιστική, αλλά σωματική. Η προετοιμασία αλλοιώθηκε, οι περίοδοι ξεκούρασης συρρικνώθηκαν και η σεζόν ξεκίνησε με το κοντέρ ήδη στο κόκκινο. Έξι μήνες μετά, η Ρεάλ ζει με μόνιμα ανοιχτή την πόρτα του ιατρείου. Τραυματισμοί μυϊκοί, υποτροπές, απουσίες-κλειδιά. Η ομάδα δεν μπόρεσε ποτέ να αποκτήσει ρυθμό, συνοχή και σταθερότητα.
Και δεν είναι η μόνη. Η Παρί Σεν Ζερμέν και η Τσέλσι, οι άλλες δύο ευρωπαϊκές ομάδες που έφτασαν ψηλά στη διοργάνωση, βρίσκονται στην ίδια παγίδα. Καμία τους δεν κυριαρχεί στο πρωτάθλημά της.

Η Παρί, συνηθισμένη να «καθαρίζει» τη Ligue 1 από νωρίς, κυνηγά αντί να οδηγεί. Οι τραυματισμοί είναι συνεχείς, οι εντάσεις χαμηλές και η εικόνα ασυνήθιστα εύθραυστη. Η Τσέλσι, παρότι κατέκτησε το τρόπαιο, βγήκε από το τουρνουά αποδιοργανωμένη. Ο κορυφαίος της παίκτης έχει χάσει περισσότερα παιχνίδια απ’ όσα έχει παίξει και η σεζόν εξελίχθηκε σε κρίση με προπονητικό κόστος.

Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο. Από τις πέντε μεγάλες λίγκες, στις περισσότερες προηγούνται ομάδες που δεν ταξίδεψαν το καλοκαίρι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκείνοι που έμειναν πίσω, κέρδισαν χρόνο, φρεσκάδα και κανονική προετοιμασία. Εκείνοι που πήγαν, κέρδισαν χρήματα και προβολή, αλλά έχασαν ενέργεια, ισορροπία και υγεία.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο αριθμός των αγώνων. Είναι οι συνθήκες, η ζέστη, τα ταξίδια, η έλλειψη μεταβατικού χρόνου. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο ζητά από τους παίκτες να παίζουν ασταμάτητα, χωρίς πραγματική αποσυμπίεση. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο βάθος περιμένει και το Μουντιάλ των εθνικών ομάδων, που για τους περισσότερους ποδοσφαιριστές παραμένει η απόλυτη προτεραιότητα.

Η ειρωνεία είναι προφανής: μια διοργάνωση που σχεδιάστηκε για να αναδείξει τους κορυφαίους συλλόγους του κόσμου, μοιάζει να τους αποδυναμώνει μακροπρόθεσμα. Η μισή σεζόν απομένει, εκεί όπου κρίνονται τίτλοι και καριέρες. Όμως οι ομάδες που πλήρωσαν το καλοκαιρινό «υπερπρόγραμμα» μοιάζουν να ξεκινούν αυτό το κρίσιμο κομμάτι με μειονέκτημα.

MUST READ

Τι έδειξαν οι ορισμοί των διαιτητών στο Κύπελλο: Η τριπλή αποτυχία του Λανουά

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων άφησε πίσω του λάμψη, έσοδα και εικόνες. Άφησε όμως και κάτι λιγότερο θεαματικό αλλά πολύ πιο ουσιαστικό: εξαντλημένους ποδοσφαιριστές και σεζόν που στραβώνουν πριν την άνοιξη. Και όσο το ποδόσφαιρο συνεχίζει να αγνοεί τα όριά του, τόσο πιο ακριβή θα γίνεται αυτή η απόδειξη.