Κλείσιμο
ΧΡΩΜΑ
ΚΟΚΚΙΝΟ
ΚΟΚΚΙΝΟ
ΠΡΑΣΙΝΟ
ΜΑΥΡΟ
ΚΙΤΡΙΝΟ
ΜΠΛΕ
Con-Troll: Γύρισε ο Παράσχος και στο Περιστέρι ετοιμάζονται για να υποδεχθούν το... 2006
NEWS:
ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Συγκλονιστική εξομολόγηση του Ρόμπερτσον: «Δεν είμαι Σταχτοπούτα, δεν πιστεύω σε παραμύθια»

Για κάθε μικρό Άντι Ρόμπερτσον που παλεύει εκεί έξω να πραγματοποιήσει το όνειρό του, ο άσος της Λίβερπουλ έχει κάτι να πει...

Συγκλονιστική εξομολόγηση του Ρόμπερτσον: «Δεν είμαι Σταχτοπούτα, δεν πιστεύω σε παραμύθια» | to10.gr

Ήταν καλοκαίρι του 2017 όταν η Λίβερπουλ ανακοίνωσε την απόκτηση του Άντριου Ρόμπερτσον έναντι περίπου 9.000.000 ευρώ. Ο 23χρονος τότε διεθνής Σκωτσέζος είχε ελάχιστα πράγματα να επιδείξει στο χώρο του ποδοσφαίρου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Είχε μάθει την… ΑΒ στις Ακαδημίες της Σέλτικ από όπου απορρίφθηκε πριν υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο. Εν συνεχεία ακολούθησε η Κουίνς Παρκ και μετά η Νταντί Γιουνάιτεντ. Από το 2014 μέχρι και την μετακόμισή του στο Άνφιλντ αγωνιζόταν στην Χαλ η οποία τον είχε αποκτήσει για περίπου 3,5 εκατομμύρια.

Όταν ακόμα αγωνιζόταν στην 3η κατηγορία της Σκωτίας (στην Κουίνς Παρκ) αναγκαζόταν να δουλεύει για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Έξι χρόνια μετά φορώντας την φανέλα της Λίβερπουλ θα αγωνιστεί σε δεύτερο τελικό Champions League, μα εκείνος επιμένει ότι δεν υπάρχουν παραμύθια, παρά μόνο σκληρή δουλειά και επιμονή.

Αναλυτικά όσα ανέφερε σε μακροσκελή συνέντευξη/εξομολόγηση ενόψει του μεγάλου τελικού κόντρα στην Τότεναμ στο The Players Tribune:

«Πρέπει να ξεκινήσω με μια εξομολόγηση. Δεν με ενοχλούν πολλά πράγματα, αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα που με ενοχλεί, είναι η ιδέα ότι η ιστορία μου, είναι ένα παραμύθι του ποδοσφαίρου.

Ξέρω ότι όταν οι άνθρωποι λένε ότι η καριέρα μου μοιάζει με το παραμύθι της Σταχτοπούτας, ότι πρόκειται για φιλοφρόνηση. Το εκτιμώ, αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν αισθάνομαι έτσι, επειδή δεν είναι αλήθεια.

Κανένα μαγικό ραβδί δεν μου είχε υποδείξει την κατεύθυνση μου, δεν κέρδισα κάποιο είδος λαχείου για να προσγειωθώ σε ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του κόσμου. Ο λόγος για τον οποίο είμαι παίκτης της Λίβερπουλ είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο είμαι αρχηγός της χώρας μου: Έχω δουλέψει σκληρά για να φτάσω εδώ που είμαι, και κάνοντας αυτό, ήμουν σε θέση να αξιοποιήσω στο έπακρο το ταλέντο μου.

Γιατί έχει σημασία αυτό; Στην πραγματικότητα, δεν έχει σημασία για μένα ως άτομο. Ίσως δεν έχει σημασία και για την οικογένειά μου. Το μόνο που έχει σημασία είναι επειδή μόνο ο Θεός ξέρει πόσο μικροί Άντι Ρόμπερτσον υπάρχουν εκεί έξω. Παιδιά που αγωνίζονται να πείσουν τους ανθρώπους ότι το ταλέντο τους αξίζει μια ευκαιρία. Παιδιά που χρειάζονται μόνο μια ευκαιρία για να φτάσουν εκεί όπου αξίζουν να είναι. Παιδιά που θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, εάν αρχίσουν να πιστεύουν ότι μόνο ένα παραμύθι μπορεί να τα σώσει.

Ποτέ δεν ήθελα να είμαι παιδί αφίσας, αλλά αν πρόκειται να γίνω παιδί αφίσας για κάτι, θα πρέπει να είναι αυτό – αν δεν εγκαταλείψεις και αν συνεχίσεις να πιστεύεις στον εαυτό σου, όταν άλλοι αμφιβάλλουν, τότε μπορείς να τα καταφέρεις. Μπορείς να δείξεις ότι είσαι αρκετά καλός.

Τώρα έχω δύο δικά μου παιδιά, αυτό το μήνυμα είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Δεν θέλω να πιστεύουν ότι ο μπαμπάς τους ήταν απλώς τυχερός. Χρειάζομαι να καταλάβουν ότι ο,τιδήποτε μπορούν να έχουν, μπορεί να εκπληρωθεί μόνο αν το βάλουν στο μυαλό τους. Παραμύθια; Αυτό είναι πράγματα για τον ύπνο.

Ένα από τα καλύτερα πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι ότι υπάρχουν πολλά άτομα σαν κι εμένα. Οι περισσότεροι παίκτες φτάνουν στην κορυφή επειδή έχουν ισχυρό κίνητρο. Η ομάδα του Λίβερπουλ στην οποία είμαι μέλος έχει πολλούς τέτοιους παίκτες.

Πάρτε τον Βίρτζιλ Φαν Ντάικ, για παράδειγμα, το καλύτερο στόπερ στον κόσμο. Πόσοι προπονητές και σκάουτερς τον κοίταζαν και πίστευαν ότι δεν προοριζόταν για την κορυφή; Θα σας πει μόνος του ότι υπήρξαν πολλοί!

Ο Μο Σαλάχ, ένας από τους καλύτερους παίκτες στο ποδόσφαιρο σήμερα, απορρίφθηκε κάποτε επειδή δεν ήταν αρκετά καλός για μια κορυφαία ομάδα της Premier League.

Ο Χέντερσον πρέπει να έχει χάσει τον αριθμό αυτών που έχουν αμφισβητήσει την ικανότητά του – ποτέ από οποιονδήποτε που είχε την τύχη να συνεργαστεί μαζί του – και εδώ είναι έτοιμος ως αρχηγός να οδηγήσει τη Λίβερπουλ σε δεύτερο διαδοχικό τελικό Champions League.

Θα μπορούσα να συνεχίσω. Εάν αυτά ήταν όλα παραμύθια, θα είχαμε περισσότερα από αυτά του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Δεν είναι, όμως. Είναι όλα, παραδείγματα σκληρής δουλειάς και δέσμευσης, που κάνουν τη διαφορά.

Το ίδιο ισχύει και για εμάς ως ομάδα και για τη Λίβερπουλ ως σύλλογο. Είμαστε εκεί που είμαστε λόγω της εργασιακής μας ηθικής και της πεποίθησής μας ότι σχεδόν όλα είναι δυνατά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορέσαμε να επιστρέψουμε από το εις βάρος μας 3-0 κόντρα στην μεγάλη Μπαρτσελόνα…

Δεν περίμενε κανείς τη μοίρα να παίξει, ελπίζοντας ότι θα κινηθεί προς όφελός μας, αναγκάσαμε τη μοίρα να κινηθεί προς το μέρος μας και ο Λιονέλ Μέσι, ο καλύτερος παίκτης που έχω δει ποτέ, δεν θα μπορούσε να το σταματήσει αυτό.

Ίσως υπήρχαν εκείνοι έξω από τη Λίβερπουλ που δεν πίστευαν ότι θα φτάσουμε στον τελικό. Για να είμαστε δίκαιοι, είχαν περισσότερους από… αρκετούς λόγους, ειδικά αφού είχαμε ηττηθεί κατά κράτος στο Καμπ Νου. Υπήρχε όμως κάτι για εκείνο το πρώτο παιχνίδι στη Βαρκελώνη που μας έδωσε πίστη. Είχαμε δει αρκετά, για να μάθουμε ότι θα μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε την Μπάρτσα. Το πρόβλημα ήταν ότι όλες οι αποφασιστικές στιγμές είχαν καταστραφεί εναντίον μας και γνωρίζαμε ότι με το Anfield πίσω μας, αυτή η ορμή θα μπορούσε να αντιστραφεί.

Εάν ήμουν τύπος συμπονετικός, πιθανότατα θα ήμουν λυπημένος για τους παίκτες των αντιπάλων που έρχονται στο Anfield στις ευρωπαϊκές νύχτες. Αυτό που αντιμετωπίζουν είναι σχεδόν άδικο. Αυτό το μεθυστικό μείγμα ιστορίας, πάθους και ακλόνητης πίστης είναι μια κόλαση ενός πλεονεκτήματος και γι ‘αυτό η Λίβερπουλ έχει κερδίσει πολλές φορές τις πιθανότητες και γι’ αυτό οι οπαδοί μας φτάνουν, πεπεισμένοι ότι το φαινομενικά αδύνατο είναι δυνατό. Το έχουν δει να ξανασυμβαίνει, οπότε γιατί να μην το περιμένουν;

Γνωρίζαμε ότι είχαμε μια πιθανότητα όταν βρισκόμασταν στα αποδυτήρια και περιμέναμε να βγούμε στον αγωνιστικό χώρο. Γνωρίζαμε ότι ο προπονητής μας πίστευε, επειδή μας το είπε. Γνωρίζαμε ότι οι οπαδοί μας πίστευαν επειδή μπορούσαμε να τους ακούσουμε. Θεέ μου, μπορούσαμε να τους ακούσουμε. Και, ίσως το πιο σημαντικό από όλα, πιστεύαμε στον εαυτό μας και ο ένας στον άλλον.

Αυτός είναι ο λόγος που όταν ο Ντιβόκ σκόραρε στο έβδομο λεπτό, δεν το πίστευα απλώς. Το ήξερα. Ήξερα τι έρχεται – αυτό που το Anfield επρόκειτο να δημιουργήσει. Ελπίζω να μην ακούγεται με κάποια έλλειψη σεβασμού, διότι δεν μπορούσα θα μπορούσα να τρέφω περισσότερο σεβασμό για την Μπαρτσελόνα, αλλά εκείνη τη νύχτα δεν ήταν γι ‘αυτούς. Ήταν για μας. Ήμασταν «διεγερμένοι» από τους οπαδούς και η πείνα μας ήταν σε άλλο επίπεδο.

Δεν ήταν εύκολο να νιώθει κανείς έτσι σε εκείνα τα λεπτά, αφού ο Μέσι είχε κάνει τα μαγικά του στο πρώτο παιχνίδι. Σε εκείνο το στάδιο, αισθανόμασταν ανήμποροι, πράγμα που μάλλον ήταν αναπόφευκτο. Παρόλο που βρισκόμασταν στη Βαρκελώνη, η Μαδρίτη δεν μπορούσε να μοιάζει πιο μακριά!

Στη συνέχεια ο προπονητής μπήκε στα αποδυτήρια, αναπηδώντας και φορούσε εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο που τον ξεχωρίζει!

«Αγόρια, αγόρια, αγόρια!», είπε «Δεν είμαστε η καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Τώρα το ξέρετε αυτό. Ίσως εκείνοι να είναι! Ποιός νοιάζεται; Ποιός νοιάζεται! Μπορούμε ακόμα να νικήσουμε την καλύτερη ομάδα στον κόσμο. ΠΑΜΕ ξανά!»

Μπορεί να μου πήρε ένα δευτερόλεπτο ή ίσως ολόκληρη την πτήση πίσω στο Λίβερπουλ για να τον πιστέψω, αλλά στην ουσία εκείνη ήταν η στιγμή που άλλαξε τα πάντα για μας. Στο ποδόσφαιρο, ο καθένας πάντα μιλάει για πίστη. Κάθε ομάδα λέει ότι το είχαν, μετά από ένα comeback. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε κάθε λέσχη. Ο προπονητής τα ξεκινά όλα. Ανάβει τη φωτιά και τότε το Anfield κάνει ό, τι κάνει.

Θυμάμαι στην προθέρμανση, ο τόπος ήταν στο πόδι. Ένιωσα ότι όλοι ήταν πάνω μας, οπότε ο Θεός ξέρει πως έμοιαζε εκείνη η ατμόσφαιρα για τους παίκτες της Μπαρτσελόνα. Όταν ο Div σκόραρε τόσο νωρίς, θα μπορούσατε να το δείτε ακριβώς στα μάτια τους. Οι οπαδοί έγιναν τρελοί. Δεν μπορούσα να ακούσω κάτι. Απλά θυμάμαι να κοιτάζω τον Hendo, τον Milly και τον Virgil – μου χαμογέλασαν.

Απλά κυμάτιζαν τα χέρια τους στο πλήθος, σαν να λένε, «Θα το ξανακάνουμε»!

Υποθέτω ότι εκείνο το βράδυ γράψαμε Ιστορία. Όποιος αγαπά αυτή την ομάδα θα θυμάται πού ήταν και με ποιον παρακολουθούσε το παιχνίδι. Για μένα προσωπικά, αυτό που έκανε ακόμα πιο ξεχωριστό ήταν εκεί που ήμουν για να φτάσω εκεί. Ήξερα πόσο σκληρά ήταν και ήξερα πως, αν άκουγα τους άλλους, δεν θα ήμουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο του Anfield εκείνο το βράδυ – εκτός ίσως αν ήμουν στη θέση κάποιου οπαδού που θα ήθελε να καταλάβει τι ήταν όλη εκείνη η αναστάτωση.

Είχα φθάσει στο Σέλτικ Παρκ με τη μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό μου. Είχαμε τέσσερα εισιτήρια διαρκείας. Ο αδελφός μου και εγώ είχαμε αφίσες Henrik Larsson παντού. Θρύλος. Απόλυτος μύθος. Είχα ακόμη και πράσινη ταπετσαρία. Η Σέλτικ ήταν μέρος της οικογένειάς μας. Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που ήταν και ο τρόπος που εξακολουθεί να είναι. Μπήκα στην ομάδα νέων, ένιωθα τόσο μικρούλης, απλά περιφερόμουν γύρω από το γήπεδο προσποιούμενος ότι ήμουν στο Celtic Park.

Στην αρχή, έπαιξα στην κορυφή για λίγο. Ο μπαμπάς μου με πλήρωνε δύο λίρες κάθε γκολ. Νομίζω ότι έβγαλα £ 75 μία σεζόν – αντίθετα από τώρα που πιθανότατα θα κατέληγα να του χρωστούσα χρήματα, βλέποντας ότι δεν είμαι ακριβώς ο… Σαλάχ στο σκοράρισμα. Με την πάροδο του χρόνου, βρήκα το δρόμο μου στη μέση του γηπέδου και στην τελευταία μου σεζόν με την Celtic I βρισκόμουν μεταξύ της μεσαίας και της αριστερής πλευράς. Είχαν φέρει έναν νέο τεχνικό εκείνο το έτος και προφανώς δεν ήμουν στα σχέδια για οποιοδήποτε λόγο.

Στην συνέντευξή μου στο τέλος του έτους, οι προπονητές με ενημερώνουν ότι δεν θα με φέρουν πίσω. Ήμουν 15. Ένας χρόνος από την υπογραφή ενός συμβολαίου. Ένα χρόνο από το να είσαι κατάλληλος παίκτης για τη Σέλτικ. Αλλά τελείωσε, ακριβώς έτσι, και πόνεσε σαν κόλαση.

Η μαμά το μισούσε που με έβλεπε να κλαίω. Ακόμα. Θυμάμαι ότι με άρπαξε και με πήγε στο αγαπημένο μου μέρος για να προσπαθήσει να μου φτιάξει τη διάθεση. Ήταν και η μεσαιωνική εβδομάδα. Δεν είχα ποτέ φάει midweek curry. Δεν μπορούσα να φάω πολύ από αυτό. Γι ‘αυτό ήξερε, πόσο άσχημα είχα πληγωθεί.

Ήταν απλώς απογοητευτικό, αλλά ευτυχώς η οικογένειά μου με στήριξε. Μου επέτρεψαν να συνεχίσω να κυνηγάω το όνειρό μου, ακόμα κι αν ίσως αισθανόταν μη ρεαλιστικό να συνεχίζω. Αποφασίσαμε να το κάνουμε άλλη μια προσπάθεια στο Queens Park το 2010. Λίγο μικρότερο club στη Γλασκώβη. Η ζωή ήταν διαφορετική εκεί. Έβγαζα 6 λίρες σε μια νύχτα. Ήταν ένα είδος λέσχης της εργατικής τάξης, και οι περισσότεροι παίκτες έρχονταν για προπόνηση αφού είχαν τελειώσει με τις δουλειές τους. Παρόμοια τα πράγματα και για μένα.

Δοκίμασα κάθε δουλειά που θα μπορούσα, για να τα βγάζω πέρα. Οι γονείς μου μου είπαν αν δεν άρχισα να βρίσκω το παιχνίδι μου εκείνο το έτος, πιθανότατα θα ήταν καλύτερο να αρχίσω να κοιτάζω τις επιλογές των πανεπιστημιακών σπουδών Έτσι έβαλα όλα όσα είχα για να βελτιώνομαι κάθε μέρα. Αυτό ήταν πραγματική δουλειά, πραγματική πίεση.

Οι άνθρωποι πάντα με ρωτούν για την πίεση που υπάρχει στη Λίβερπουλ. Και είναι εκεί, πιστέψτε με, το αισθάνομαι. Αλλά υπάρχει αυτή η πίεση, και υπάρχει και η πίεση του παιχνιδιού για τη ζωή σου – γνωρίζοντας ότι αν δεν τα καταφέρεις, θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλα όσα αγαπάς. Αυτή είναι η πιο σκληρή πίεση που έχω αισθανθεί ποτέ. Και σε αυτή την κατάσταση, άρχισα πραγματικά να πιστεύω στον εαυτό μου – ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου. Δεν είχα πραγματικά άλλη επιλογή.

Η Dundee United με πλησίασε μερικά χρόνια αργότερα και αυτό μου επέτρεψε να προπονούμαι κάθε μέρα βγάζοντας αρκετά χρήματα. Αλλά νομίζω ότι τελικά ήταν καλό για μένα να δω τι κάνουν οι άνθρωποι καθημερινά, έξω από τη φούσκα του ποδοσφαίρου. Όταν έλαβα την ευκαιρία να παίξω στην Πρέμιερ Λιγκ με τη Χαλ το 2014, είχα ζήσει στην πραγματική ζωή.

Οι φιλοδοξίες μου ήταν πάντα να είμαι ένας συμπαγής παίκτης. Όταν καθάριζα τους κάδους δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπαιζα ποδόσφαιρο στο Champions League, ειδικά για τη Λίβερπουλ.

Είναι αστείο, πραγματικά … μερικές ομάδες με κάλεσαν όταν ήμουν στην περίοδο προετοιμασίας με τη Χαλ το 2017, αλλά δεν ενδιαφερόμουν πραγματικά. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος και περιμέναμε την άφιξη – αυτή ήταν η πρώτη μας προτεραιότητά μας, όπως όλοι οι γονείς. Τότε άκουσα ότι ήθελε η Λίβερπουλ.

Λίβερπουλ.

Όταν ακούς ότι η Λίβερπουλ σε θέλει, καλείς τον εκπρόσωπό σου σε περίπου πέντε δευτερόλεπτα. Δεν μπορούσα να υπογράψω τη σύμβαση αρκετά γρήγορα, για να είμαι ειλικρινής.

Όμως γρήγορα άρχισα να βλέπω την πραγματικότητα. Τα ιατρικά διήρκεσαν δύο ημέρες, και ήταν βάναυσα. Η διατροφή μου ήταν περίεργη, διότι το ιατρικό προσωπικό έπρεπε να κάνει πολλές δοκιμές για να σιγουρευτεί ότι ήμουν ικανός και επρόκειτο να παραμείνω σε φόρμα. Αφού πέρασα αυτές τις δοκιμές, έπρεπε να πάω στο Melwood για να κάνω ένα τεστ γαλακτικού οξέος. Το έκανα με τον Danny Ings και μετά από μερικούς γύρους, γύρω από το γήπεδο ένιωσα κάτι με το στομάχι μου. Ήξερα ότι τα πράγματα θα ήταν άσχημα, αλλά τι μπορείς να κάνεις; Συνέχισα να τρέχω. Λίγα λεπτά αργότερα, έπεσε στα γόνατά μου, έκανα εμετό…

Αυτό το ιερό έδαφος. Αυτός ο τόπος όπου έχουν εκπαιδευτεί όλοι αυτοί οι μύθοι. Ο Βασιλιάς Κένι, ο Στίβι Τζέραρντ. Και εδώ είμαι, ένας μικρός τύπος από τη Γλασκώβη, ξερνώντας μπροστά από το ιατρικό προσωπικό της Λίβερπουλ.

Εάν η πρώτη εικόνα μετράει, τότε ο Θεός ξέρει τι σκέφτονταν για μένα.

Την επόμενη μέρα, συναντήθηκα με τον προπονητή και άκουσα το γέλιο του από ένα μίλι μακριά. Είχε προφανώς ακούσει για τη δοκιμή μου. Γυρίζω και περπατάει προς το μέρος μου τρίβοντας την κοιλιά του και δείχνοντας εμένα. Το προσωπικό πίσω του, είχε επίσης ένα μειδίαμα.

Με πήρε μια μεγάλη αγκαλιά. Μετά από αυτό, χαλάρωσα λίγο.

Ολόκληρη η ομάδα με έκανε να νιώσω ευπρόσδεκτος εκείνη την εβδομάδα, αλλά ειλικρινά, χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβω ότι ήμουν παίκτης της Λίβερπουλ. Φορούσα τη κόκκινη φανέλα. Φορούσα το αθλητικό σορτς, παντού όπου πήγαμε. Το φορούσα γύρω από το σπίτι. Αλλά ακόμα δεν ένιωθα σαν παίκτης της Λίβερπουλ.

Ήμουν μέσα και έξω από την αποστολή για αρκετούς μήνες. Και το σύστημα που παίζουμε ήταν τόσο περίπλοκο, δούλευα τόσο σκληρά στην προπόνηση για να μάθω όλα αυτά, να καταλάβω τι ήθελε ο προπονητής από τους κεντρικούς αμυντικούς του. Όταν δεν έβλεπα το όνομά μου στην αποστολή, η πίστη στον εαυτό μου άρχιζε να κάνει βουτά. Αλλά όλες οι εμπειρίες μου στη ζωή και οι δύσκολες στιγμές που πέρασα στη Σέλτικ και στο Queens Park, μου έμαθαν να είμαι υπομονετικός.

Γι ‘αυτό και επέστρεφα στην προπόνηση κάθε μέρα και προσπαθούσα να προσελκύσω το βλέμμα του προπονητή δουλεύοντας σκληρότερα από όλους τους άλλους. Τελικά, με παρατήρησε. Νομίζω ότι περίμενε εμένα – να νιώσω σαν παίκτης της Λίβερπουλ και να έχω αυτή την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και όταν μπήκα στην αποστολή ήμουν έτοιμος!

Οι οπαδοί μας ήταν απίστευτοι για μένα από τότε που ήρθα εδώ. Και πέρυσι μας στήριξαν όλοι, μέχρι το τελικό σφύριγμα και μετά ​ το Κίεβο. Αυτή η νύχτα ήταν σκληρή και δεν νομίζω ότι ποτέ κανείς ξεπερνάει μια νύχτα σαν κι εκείνη. Απλά ζεις μαζί της. Εκείνη τη νύχτα, θυμάμαι τη σιωπή στα αποδυτήρια, θυμάμαι την οδυνηρή πτήση στο σπίτι. Και θυμάμαι να ακούω το «Ποτέ δεν θα βαδίσεις μόνη» μετά το τελικό σφύριγμα.

Οι οπαδοί συνέχιζαν να τραγουδάνε με πάθος και αυτό ήταν κάτι που σου έμενε…

Επιστρέψαμε στο Melwood στις 4 το πρωί και ο προπονητής μας έδωσε μια αγκαλιά και μας είπε πόσο υπερήφανος ήταν για την ομάδα μας. Και μας είπε επίσης ότι θα επιστρέψουμε. Με κάποιο τρόπο, μετά από ένα πολύ μεγάλο δρόμο … αφού ηττηθήκαμε 0-3 στην Βαρκελώνη … είχε δίκιο!

Επιστρέψαμε!

Κανένας μας δεν έχει ξεχάσει τι σημαίνει αυτή η ευκαιρία.

Ήταν μια απίστευτη σεζόν, γεμάτη από τόσα σκαμπανεβάσματα και συναισθηματικές στιγμές. Αλλά για μένα, ήταν επίσης μια ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε την πλήρη εικόνα.

Από όταν αφέθηκα ελεύθερος από την Σέλτικ και έκλαιγα πάνω από το κάρυ μου, μέχρι την στιγμή που έβγαζα έξι λίρες σε ένα βράδυ δουλεύοντας σκληρά στη Σκωτία, μέχρι που υπέγραψα στη Λίβερπουλ και φόρεσα αυτήν την κόκκινη φανέλα που με δυσκολία το πίστευα.

Είναι όμορφο που έχουμε ακόμα μια ευκαιρία στον τελικό. Κανείς δεν το αξίζει περισσότερο από τους οπαδούς μας, οι οποίοι μας στήριξαν στα καλά και τ άσχημα.. Αλλά, όπως και εμείς, θα ξέρουν ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια κορυφαία ομάδα Ο Μαουρίτσιο Ποκετίνο και οι παίκτες του θα είναι εξίσου αποφασισμένοι να κάνουν κάτι ιδιαίτερο σε έναν τελικό όπως αυτός.

Το σημαντικότερο θέμα είναι ότι η μοίρα μας είναι στα χέρια μας. Το ξέρουμε αυτό. Και αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορώ να εγγυηθώ για αυτή την ομάδα, για αυτή την ομάδα παικτών, είναι ότι δεν θα σταματήσουμε  με τίποτα να προσπαθούμε να κάνουμε το όνειρο των οπαδών μας πραγματικότητα.

Αν συμβεί αυτό, δεν θα είναι παραμύθι.

Θα είναι γιατί το αξίζουμε.»

Latest News

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Αθλητικές Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από