Η ιδιαίτερη ιστορία του Μάρκους Ράσφορντ: Η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και το μέλλον του

Μια φράση-μαχαιριά. Μια σεζόν 30 γκολ. Ένα συμβόλαιο 50 εκατομμυρίων. Μια πόλη που έγινε ταυτότητα. Μια νύχτα τεκίλας. Ένα περιβάλλον «σαν πυγμάχου». Ένα παιδί που πραγματοποίησε το όνειρό του. Ένα όνειρο που έγινε βάρος. Και μια τρίτη επιλογή της αγοράς που εξελίχθηκε σε λύτρωση. Αυτή είναι μια ιστορία αναγέννησης. Ή, πιο σωστά, μια ιστορία για το πόσο εύκολα ένα σύμβολο μπορεί να γίνει πρόβλημα και πόσο δύσκολα ένας άνθρωπος ξαναβρίσκει τον εαυτό του όταν πάψει να είναι σύμβολο. Πριν από περίπου έναν χρόνο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κέρδιζε με δυσκολία τη Φούλαμ και ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Ρούμπεν Αμορίμ γιατί ο Μάρκους Ράσφορντ δεν είχε αγωνιστεί ούτε λεπτό τον τελευταίο ενάμιση μήνα.

Η απάντηση πάγωσε την αίθουσα: «Προτιμώ να βάλω τον προπονητή τερματοφυλάκων». Λίγους μήνες αργότερα, παρόμοια ερώτηση έγινε στον Χάνσι Φλικ, προπονητή της Μπαρτσελόνα. Γιατί ο Ράσφορντ ξεκίνησε από τον πάγκο; Η απάντηση ήρθε με χαμόγελο: «Αν ένας παίκτης σαν κι αυτόν δεν αρχίζει βασικός, σημαίνει ότι έχουμε πολύ καλή ομάδα». Και το «παίκτης σαν κι αυτόν» δεν είναι φιγούρα. Είναι αριθμοί: 7 γκολ, 11 ασίστ στα μισά της σεζόν, περίπου μία ώρα συμμετοχής ανά παιχνίδι και 2,41 βαθμοί κατά μέσο όρο όταν βρίσκεται στο γήπεδο. Αρκετοί για να αναρωτηθεί κανείς τι άλλαξε, πέρα από τη φανέλα.

Διαβάστε επίσης: Ο Αντίνο πήγε στον Παναθηναϊκό, αλλά ανεβάζει τον κόσμο του Ολυμπιακού – Η μυθική γκάφα του Αργεντινού στα social media (pic)

Για να μιλήσεις για αναγέννηση, πρέπει πρώτα να μιλήσεις για πτώση. Ο Ράσφορντ δεν ήταν απλώς παίκτης της Γιουνάιτεντ. Την ενσάρκωνε. Παιδί μιας ανύπαντρης μητέρας, πέμπτο από τα παιδιά της, μεγάλωσε σε γειτονιές που άλλαζαν συνεχώς, με μια γυναίκα που δούλευε τρεις δουλειές και συχνά δεν έτρωγε για να φάνε τα παιδιά της. Πέρασε δοκιμαστικά από τη Σίτι, άκουσε τους αδελφούς του και επέλεξε την ομάδα που αγαπούσε. Μπήκε στο σύστημα των «κόκκινων διαβόλων» στα επτά, έφτασε στην πρώτη ομάδα στα 17, ζητούσε συμβουλές από τον Ζοζέ Μουρίνιο και τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς γιατί ένιωθε το βάρος της φανέλας.

Και δεν ήταν μόνο το γήπεδο. Ο Ράσφορντ μοίραζε φαγητό σε αστέγους, συγκέντρωσε 20 εκατομμύρια στη διάρκεια της πανδημίας για παιδιά που πεινούσαν, έγραψε ανοιχτή επιστολή στην κυβέρνηση, ανάγκασε πολιτικούς να αυξήσουν κονδύλια, έγραψε παιδικό βιβλίο που διανεμήθηκε δωρεάν. Τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, βρέθηκε στο εξώφυλλο της Vogue, στους 100 νέους του Time που «θα αλλάξουν τον κόσμο». Για το Μάντσεστερ, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ποδοσφαιριστής.

Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον λάτρευε, αλλά δεν τον προπόνησε ποτέ. Αν είχε συμβεί, ίσως σήμερα μιλούσαμε για άλλον Κριστιάνο Ρονάλντο. Αντί γι’ αυτό, ο Ράσφορντ είχε οκτώ προπονητές σε δέκα χρόνια. Η χρονιά-κορύφωση ήταν το 2022-23, πρώτη του Έρικ τεν Χαχ: 30 γκολ, 11 ασίστ, πρώτος μετά τον Ρόμπιν φαν Πέρσι. Ο Τεν Χαχ έλεγε ότι έχει κι άλλα γκολ μέσα του. Ο Κασεμίρο τον θεωρούσε εν δυνάμει top-5 στον κόσμο.

Το κλαμπ του έδωσε συμβόλαιο 50 εκατομμυρίων σε πέντε χρόνια. Και μετά κατέρρευσε. Λιγότερα γκολ, χειρότερες εμφανίσεις, ρήξη στην προσωπική του ζωή, ένα βράδυ σε νυχτερινό κέντρο μετά από χαμένο ντέρμπι με τη Μάντσεστερ Σίτι. Έπειτα, το ταξίδι στο Μπέλφαστ, η τεκίλα, τα πρωτοσέλιδα. Όχι μια απλή ιστορία αταξίας, αλλά μια αφήγηση προδοσίας: το παιδί-σύμβολο που «δεν σέβεται» τη φανέλα. Το όνειρο έγινε βάρος.

Με τον Αμορίμ η σύγκρουση ήταν ανοιχτή. «Δεν θα βάλω ποτέ κάποιον που δεν δίνει το 100%», είπε. Ο Ράσφορντ δόθηκε δανεικός στην Άστον Βίλα, όπου ο Ουνάι Έμερι τον χρησιμοποίησε σε ρόλο που δεν αγαπούσε. Η απογοήτευση επέστρεψε. Πρώην συμπαίκτες μιλούσαν για «entourage μεγαλύτερο από πυγμάχου». Στα 27, η καριέρα έμοιαζε να έχει πάρει λάθος δρόμο.

Και τότε, όπως συχνά στο σινεμά, η λύση ήρθε από αλλού. Η Μπαρτσελόνα έψαχνε αριστερό εξτρέμ. Ο Νίκο Γουίλιαμς είπε όχι. Ο Λουίς Ντίας ήταν ακριβός και κατέληξε αλλού. Με τους οικονομικούς περιορισμούς ασφυκτικούς, ο Ντέκο σκέφτηκε τον Ράσφορντ. Δανεισμός, βιώσιμος οικονομικά. Ο Φλικ του μίλησε ξεκάθαρα: καμία εγγύηση βασικού, αλλά ένα σύστημα κομμένο και ραμμένο για τα χαρακτηριστικά του. Ο Ράσφορντ δέχτηκε. Παραιτήθηκε από το 15% του μισθού του. Και ξαναγεννήθηκε.

Κόβοντας, στα 27, τον ομφάλιο λώρο με την πόλη και το κλαμπ του, άφησε πίσω τα φαντάσματα. Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι, αλλά η νοοτροπία είχε αλλάξει. «Το μόνο που με νοιάζει είναι οι τρεις βαθμοί», είπε στον Φλικ. Οι γάμπες επέστρεψαν, τα λεπτά αυξήθηκαν, ο Ραφίνια μετακινήθηκε συχνά για να χωρέσει. Τα ρεπορτάζ δεν μιλούσαν πια για νύχτες, αλλά για padel, σκάκι, βάρκες και λαβράκια στο αλάτι. Ζει στο Esplugues de Llobregat, κοντά στον Λαμίν Γιαμάλ, μαθαίνει ισπανικά, επέστρεψε στις φιλανθρωπίες, φόρεσε ξανά τη φανέλα της Αγγλίας.

Ο ίδιος το λέει απλά: «Πέρασα πάνω από 20 χρόνια στη Γιουνάιτεντ. Κάποιες φορές η αλλαγή είναι απαραίτητη». Το πρόβλημα είναι ότι η Μπαρτσελόνα δύσκολα μπορεί να πληρώσει τα 30 εκατομμύρια της οψιόν. Και στο Μάντσεστερ, με τον Αμορίμ εκτός, κάποιοι σκέφτονται την επιστροφή του συμβόλου. Όμως, όπως πάντα, η αγορά διδάσκει ότι τελικά μετρά η θέληση του παίκτη. Και η θέληση του Ράσφορντ, λένε, δεν περιλαμβάνει την εγκατάλειψη του «ευτυχισμένου του τόπου».

Αυτή είναι η ιστορία του: όχι απλώς ενός ποδοσφαιριστή, αλλά ενός ανθρώπου που χρειάστηκε να χαθεί για να ξαναβρεθεί. Και ίσως, για πρώτη φορά, να παίζει χωρίς να κουβαλά μια πόλη στους ώμους του.

MUST READ

Ο μεγάλος στόχος του Έσε

πηγή: In.gr