Η Εθνική (Γιοβάνοβιτς) να μην προδώσει την ιδέα της!

Η Εθνική νίκησε στο Βελιγράδι και το άξιζε. Όχι επειδή βρήκε ένα γκολ στο 95’, αλλά επειδή για μεγάλο διάστημα έπαιξε τη Σερβία στο δικό της γήπεδο σαν ομάδα που δεν πήγε να επιβιώσει, αλλά να επιβληθεί. Βρέθηκε πίσω στο 4’, σημάδεψε δοκάρι, δημιούργησε σωρεία ευκαιριών, ισοφάρισε με τον Τζόλη και στο τέλος ο Δουβίκας ολοκλήρωσε την ανατροπή. Κι όμως, ας μην κρυφτούμε πίσω από το τελικό 1-2. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να είχαμε φύγει με άδεια χέρια.

Ένα δοκάρι των Σέρβων στο 90’ και, κυρίως, η εκπληκτική επέμβαση του Τζολάκη στην εξέλιξη της φάσης, υπενθύμισαν ότι το επιθετικό ρίσκο έχει και τον λογαριασμό του. Αυτό όμως είναι ίσως το τίμημα που αξίζει να πληρώνει μια ομάδα η οποία θέλει να έχει προσωπικότητα. Κατά τη γνώμη μου, εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζητούμενο για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Να επιμείνει στην ιδέα του πρωταγωνιστικού ποδοσφαίρου.

Διαβάστε επίσης: Η κρισιμότητα της 3ης θέσης για την Ελλάδα και η νίκη… εκτόξευσης (pics, vid)

Να ζητήσει από την Εθνική να έχει την μπάλα, να επιτίθεται, να ψάχνει το γκολ και να μην κρύβεται πίσω από τον φόβο της ήττας. Να μην επιστρέψει στη λογική του «να μη χάσουμε» επειδή κάποια στιγμή ένα παιχνίδι θα στραβώσει. Αυτό που είδαμε στο Βελιγράδι πρέπει να προστατευθεί και να θωρακιστεί. Όχι να θεωρηθεί αυτονόητο. Γιατί τέτοιες εμφανίσεις, ειδικά απέναντι σε αντίπαλο αυτού του επιπέδου και μέσα στην έδρα του, δεν περισσεύουν.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, από τον Γιοβάνοβιτς να εμπιστευθεί μέχρι τέλους τα παιδιά που έχει στα χέρια του. Να τους αφήσει χώρο να ξεδιπλώσουν την ποιότητά τους. Να επιμείνει στις επιθετικές αλλαγές όταν το παιχνίδι το απαιτεί και να μην εγκαταλείψει τη φιλοσοφία του επειδή η ισοφάριση φέρνει μαζί της τον πειρασμό της συντηρητικής διαχείρισης.

Γιατί αυτή η Εθνική έχει ποδοσφαιριστές που αξίζει να τους αφήσεις να παίξουν. Εχει τον Ζαφείρη να τρέχει ασταμάτητα, σαν να διαθέτει δεύτερο πνευμόνι. Έχει τον Ρέτσο να βάζει σε κάθε μονομαχία το αστείρευτο πάθος του. Έχει τον Τζόλη να υπενθυμίζει με μια ενέργεια και ένα τελείωμα την κλάση που διαθέτει. Και έχει πλέον την αυτοπεποίθηση να συνεχίζει να χτυπά ακόμη κι όταν το παιχνίδι της επιστρέφει τα χτυπήματα.

MUST READ

Η κρισιμότητα της 3ης θέσης για την Ελλάδα και η νίκη… εκτόξευσης (pics, vid)

Να μη φοβηθούμε, λοιπόν, το ρίσκο. Ας το κάνουμε δημιουργικό. Ναι, κι απέναντι στη Γερμανία την Κυριακή. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ο τελικός λογαριασμός. Αλλά ο δρόμος μέχρι εκεί έχει σημασία. Και αν η Εθνική συνεχίσει να παίζει με αυτή τη φιλοδοξία, με αυτό το θάρρος και με αυτή την πίστη στην ποιότητά της, τότε μπορεί να διεκδικεί αποτελέσματα χωρίς να προδίδει τον εαυτό της. Γιατί στο ποδόσφαιρο μπορείς να χάσεις επειδή τόλμησες. Πολύ δυσκολότερα, όμως, θα μετανιώσεις επειδή προσπάθησες να παίξεις όπως πραγματικά πιστεύεις οτι μπορείς…