
Ο Ιρανός με το τρομερό υψηλό ποδοσφαιρικό IQ, ο Ζέλσον και ο Ολυμπιακός που για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα δεν έδωσε ούτε μισή φάση στον αντίπαλό του…
Για να αυτοσαρκαζόμαστε κιόλας, προσωπικά πριν από το παιχνίδι στο Περιστέρι θεωρούσα ότι ήταν προτιμότερο να ξεκινήσει τον Γιάρεμτσουκ στην κορυφή της επίθεσης ο Μεντιλίμπαρ και όχι τον Ταρέμι! Ευτυχώς δεν είμαι… εγώ προπονητής στον Ολυμπιακό και είναι ο Μεντιλίμπαρ…
Ήταν απίστευτος ο Ιρανός με τον Ατρόμητο. Και δεν είναι τόσο ότι έδωσε την ασίστ για το πρώτο γκολ και έβαλε το δεύτερο, αλλά ο τρόπος που το έκανε! Ο παίκτης αυτός παίζει κυρίως με το μυαλό του. Έχει τρομερά υψηλό ποδοσφαιρικό IQ και σε συνδυασμό με την εξαιρετική τεχνική του μπορεί να φτιάξει φάσεις πραγματικά έργα τέχνης, σαν κι αυτές που είδαμε στο Περιστέρι.
Και ο Ζέλσον φυσικά ήταν πολύ καλός και είναι πολύ σημαντικό για την ομάδα που επιτέλους σκόραρε και στο πρωτάθλημα (σ.σ. μέχρι τώρα τα είχε καταφέρει μόνο στο Champions League), διότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται γκολ από τους εξτρέμ του και μέχρι στιγμής έχει πάρει ελάχιστα.
Ο Ζέλσον, βέβαια, ακόμα και σε ματς που δεν είναι πολύ ουσιαστικός – κάτι που κακά τα ψέματα συμβαίνει – πάντα πολύτιμος είναι, διότι έχει το χάρισμα να φοβίζει την αντίπαλη άμυνα και να ανοίγει έτσι χώρους για τους υπόλοιπους. Γι αυτό ακριβώς δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο τους αριθμούς (σ.σ. που είναι σημαντικοί φυσικά) σε παίκτες όπως ο Ζέλσον και ο Ποντένσε. Διότι μέσα στο γήπεδο, ακόμα και σε μια μέτρια μέρα τους, κάνουν πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν άλλοι…
Ανεξάρτητα, πάντως, από την ατομική απόδοση του Ταρέμι και του Ζέλσον, το πολύ σημαντικό για τον Ολυμπιακό στο Περιστέρι, που δεν πρέπει να περνάει στα ψιλά, είναι ότι δεν δέχθηκε ούτε μισή φάση. Πολύ δημιουργικός και πάλι δεν ήταν. Εννιά τελικές έκανε όλες κι όλες, εκ των οποίων οι έξι στην εστία βέβαια, αλλά για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα ο αντίπαλος δεν είχε ούτε υποψία ευκαιρίας! Μόλις τέσσερις ψευτοτελικές έκανε ο Ατρόμητος, αλλά ουσιαστικά δεν απείλησε ούτε μια φορά…
Με τον τρόπο που παίζει ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ (σ.σ. συνεχή πίεση ψηλά κτλ.) είναι αναπόφευκτο να δέχεται και κάποιες φάσεις. Το είδαμε και στην γκέλα με την Κηφισιά άλλωστε, όπου με την άμυνα ψηλά μια φορά έφυγε στην πλάτη της ο Παντελίδης και έκανε τη ζημιά, ενώ το βιώσαμε στον υπέρτατο βαθμό στο 3-4 με τη Ρεάλ στο Καραϊσκάκη, όπου μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο ο Βινίσιους και ο Εμπαπέ έκαναν γιο-γιο όλη την ομάδα. Με τον Ατρόμητο, όμως, για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στη φετινή σεζόν ο αντίπαλος δεν έκανε ούτε μισή φάση κι αυτό αν μη τι άλλο είναι πολύ ενθαρρυντικό…
Δεν ξέρω αν αυτό συνέβη λόγω της κακής απόδοσης του αντιπάλου ή επειδή ο Ολυμπιακός ήταν πιο προσεκτικός στις επιστροφές του και στις αποστάσεις των γραμμών του. Το πιθανότερο είναι ότι ισχύουν και τα δυο – τον αντίπαλο άλλωστε εσύ με την απόδοσή σου τον κάνει να φαίνεται κακός – αλλά ότι κι αν ισχύει αυτό που είδαμε στο Περιστέρι πρέπει να το δούμε κι άλλες φορές στη συνέχεια της σεζόν, διότι μόνο έτσι θα πετύχει ο Ολυμπιακός τους στόχους του.
Κατά τα άλλα η συνέχεια ήταν και παραμένει πολύ δύσκολη. Ο Ολυμπιακός πήρε μια πολύ σημαντική και αναγκαία νίκη στο Περιστέρι, αλλά οι δυο συνεχόμενες ισοπαλίες με τις οποίες έκλεισε το 2025 (και ειδικά αυτή με την Κηφισιά βέβαια…) του στέρησαν ένα πολύ σημαντικό βαθμολογικό πλεονέκτημα που είχε στο πρωτάθλημα και αυτό δεν έχει αλλάξει. Ακόμα…
ΥΓ. Το παιχνίδι κυπέλλου της ερχόμενης Τετάρτης είναι φυσικά μεγάλο και σημαντικό, διότι είναι με τον ΠΑΟΚ και επειδή μετά (σε περίπτωση πρόκρισης) μάλλον θα ακολουθήσουν διπλοί ημιτελικοί με τον Παναθηναϊκό. Στα δικά μου τα μάτια, πάντως, το κύπελλο που ήταν και παραμένει τρίτος στη σειρά στόχος, είναι μια «κακή» υποχρέωση για τον Ολυμπιακό. Και ευτυχώς που πείστηκε ο Μεντιλίμπαρ για την αναγκαιότητα της αναβολής του ματς στην Τρίπολη, διότι το πιο μεγάλο παιχνίδι που έχει μπροστά του ο Ολυμπιακός είναι αυτό με την Λεβερκούζεν…



















