
Ο Ηρακλής βίωσε τα πάντα, τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας του, αλλά επέζησε, σηκώθηκε, θριάμβευσε - Η πορεία του από τον πάτο στην κορυφή αποτελεί ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό παραμύθι
«Ο Ηρακλής νίκησε 1-0 την Αναγέννηση στην Καρδίτσα και επέστρεψε και μαθηματικά στα «σαλόνια» της Stoiximan Super League». Δεν υπάρχει πραγματικός ποδοσφαιρόφιλος που στο άκουσμα αυτής της είδησης δεν χάρηκε, δεν συγκινήθηκε, δεν είπε ένα ψιθυριστό «μπράβο».
Ήταν 20 του Οκτώβρη του 2019. Τον γύρο του διαδικτύου είχε κάνει τότε ένα πανό των οπαδών του «Γηραιού», που είχε γράψει ιστορία σε αγώνα του Γ’ Τοπικού της ΕΠΣΜ: «Τώρα αν μπορείτε ρίξτε μας». Δεν μπορούσε κανείς να τους ρίξει πιο κάτω. Δεν υπήρχε πιο κάτω. Εκεί που βρίσκονταν τη δεδομένη στιγμή ήταν ο πάτος. Γ’ Τοπικό Μακεδονίας. Ο Ηρακλής. Ο Ηρακλής του Βασίλη Χατζηπαναγή. Ο Ηρακλής του Μιχάλη Κωνσταντίνου. Ο Ηρακλής του Ιεροκλή Στολτίδη. Ο Ηρακλής του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Ηρακλής του Εμάνουελ Περόνε. Ο Ηρακλής των αμέτρητων θρύλων και κορυφαίων ποδοσφαιρικών προσωπικοτήτων που ανέδειξε ανά τα χρόνια.
Διαβάστε επίσης: Απειλεί με αποχώρηση από το Μουντιάλ των ΗΠΑ το Ιράν μετά τις επιθέσεις
Δεν την άντεχε ούτε ο ίδιος ο ποδοσφαιρικός Θεός -αν υπάρχει τέτοιος- αυτή την αδικία. Γιατί περί αδικίας επρόκειτο. Τράβηξε πολλά ο «Γηραιός». Πολλούς υποβιβασμούς. Αγωνιστικούς, μα κυρίως εξωαγωνιστικούς! Αλλά περίμενε κάποιος ότι δεν θα επέστρεφε; Όποιος πίστευε κάτι τέτοιο απλά… δεν μυρίζει το τόπι. Ο Ηρακλής δεν γινόταν να μην γυρίσει και πλέον βρίσκεται και με τη βούλα εκεί που ανήκει.

Διαδρομή με… αγκάθια, με χρέη, με αβεβαιότητα και «χαστούκια» το ένα πίσω από τ’ άλλο
Ο πρώτος υποβιβασμός της σύγχρονης εποχής (είχε προηγηθεί ένας και το 1980 λόγω δωροδοκίας του προέδρου του «Γηραιού», Κώστα Περτσινίδη, στον αμυντικό του ΠΑΟΚ, Φιλώτα Πέλιου!) χρονολογείται από το… 2011! Τόσο μακρινό, μα και τόσο… κοντινό στη μνήμη των υποστηρικτών του Ηρακλή εκείνο το έτος.
Ο υποβιβασμός του Ηρακλή -και πάλι- δεν ήταν αγωνιστικός. Η ΠΑΕ είχε εδώ και καιρό συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα. Χρέη ως τον… λαιμό! Δεν άντεξε. Εξαντλήθηκε κάθε αυστηρότητα κατά της ομάδας. Η αδειοδότηση που όλοι ήλπιζαν στον σύλλογο ότι θα δοθεί, δεν δόθηκε ποτέ. Και ο Ηρακλής έπεσε στη Β’ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του. Δεν άντεξε ούτε το βάρος της συμμετοχής στην -τότε- Football League και έπεσε στις Ερασιτεχνικές κατηγορίες.
Ο Ηρακλής προσπάθησε να ορθοποδήσει τα επόμενα χρόνια, αλλά μάταια. Το 2016/17 ακολούθησε ένας ακόμη οδυνηρός υποβιβασμός. Γ’ Εθνική. Ξανασηκώθηκε. Έδειξε χαρακτήρα. Ανέβηκε στη Super League 2. «Κόλλησε» εκεί όμως και ξαναέπεσε. Αυτή τη φορά η πτώση ήταν πιο ηχηρή. Έφτασε εκεί που δεν πήγαινε άλλο. Στην Γ’ Κατηγορία της ΕΠΣΜ. Στο Γ’ Τοπικό Μακεδονίας! Το απόλυτο μηδέν. Εννιά χρόνια πέρασαν από τότε. Εννιά χρόνια σκοταδισμού, εσωστρέφειας, χρεών, χωρίς κανένα πλάνο, χωρίς καμία ελπίδα.
Η επιστροφή άργησε, αλλά έγινε με «κρότο»!
Ο κόσμος έμεινε εκεί. Και όσο υπάρχει λαός από πίσω τίποτε δεν χάνεται. Και δεν χάθηκε. Ο Στράτος Ευγενίου μετέφερε την ομάδα της Τρίγλιας και ανέλαβε τον νέο Ηρακλή μέσω αλλαγής ΑΦΜ. Αυτή ήταν η πρώτη ενέργεια-κλειδί για την επιστροφή. Ήταν η κίνηση-ματ αρχικά για την άνοδο στη Super League 2.
Την προηγούμενη σεζόν ανέλαβε ο Παναγιώτης Μονεμβασιώτης. Από την πρώτη στιγμή έδειξε σοβαρότητα, έβαλε στο τραπέζι σοβαρό πλάνο ανανέωσης. Και τα λόγια έγιναν πράξη. Πέρσι εμπόδιο ήταν η φοβερή και τρομερή ΑΕΛ. Δίκαια ο Ηρακλής τερμάτισε δεύτερος. Αλλά οι βάσεις είχαν μπει. Ήταν απλώς θέμα χρόνου η επιστροφή.

Ο Γιώργος Πετράκης, μετά από πολλές αλλαγές προπονητών, ήταν εν τέλει ο ιδανικός για να εφαρμόσει το πλάνο της ανόδου. Και ο Ηρακλής από Φλεβάρη μήνα κατάφερε να πετύχει αυτό που τόσα χρόνια κυνηγούσε. Άξια, δίκαια, πανηγυρικά.
Δεν την άντεχε ούτε ο ίδιος ο ποδοσφαιρικός Θεός -αν υπάρχει τέτοιος- αυτή την αδικία. Και κατά πως φαίνεται, τελικά… υπάρχει Θεός!


















