Πέντε ξένοι, μία πραγματικότητα: Το ελληνικό βόλεϊ μπροστά στην ώρα της αλήθειας

Η συζήτηση για την αύξηση των ξένων παικτών στο ελληνικό βόλεϊ, από τέσσερις σε πέντε, δεν είναι θεωρητική. Είναι απολύτως πρακτική και αφορά το παρόν και το μέλλον του αθλήματος.

Οι ομάδες ζητούν τη συγκεκριμένη αλλαγή γιατί καλούνται να στελεχώσουν ανταγωνιστικά ρόστερ, να σταθούν στην Ευρώπη και να κρατήσουν το πρωτάθλημα ζωντανό. Από την άλλη πλευρά, οι αντιδράσεις των παικτών, μέσω του ΠΑΣΑΠ, βασίζονται στο επιχείρημα της απώλειας θέσεων εργασίας. Ένα επιχείρημα που, όμως, δεν αντέχει στην πραγματικότητα της αγοράς.

Η αλήθεια είναι απλή: δεν υπάρχουν αρκετοί διαθέσιμοι Έλληνες αθλητές που να μπορούν να σταθούν στο κορυφαίο επίπεδο και να στελεχώσουν ποιοτικά ρόστερ 14 παικτών. Δεν το λένε μόνο οι ομάδες, το παραδέχονται και οι ίδιοι οι αθλητές.

Διαβάστε επίσης: Ο «καυτός» μήνας του Βεζένκοφ: Οι εξωπραγματικές επιδόσεις και η διαφορά όταν είναι στον πάγκο

Και εδώ μπαίνουν οι αριθμοί, που δεν επιδέχονται ερμηνειών.

Στο μπάσκετ, το άθλημα που αναπτύσσεται σταθερά, οι ομάδες αγωνίζονται με 6 ξένους σε 12άδα.
Στο βόλεϊ, το πρωτάθλημα παραμένει στους 4 ξένους σε 14άδα.

Δηλαδή, το μπάσκετ λειτουργεί με 50% ξένους και ανεβάζει επίπεδο, ενδιαφέρον και εμπορικότητα, ενώ το βόλεϊ επιμένει σε ένα μοντέλο που το κρατά πίσω.

Την ίδια στιγμή, στο ελληνικό βόλεϊ παρατηρείται ένα φαινόμενο που δεν συναντάται αλλού: αθλητές που επιθυμούν να αγωνίζονται μέχρι και μετά τα 40. Σε κανένα άλλο ομαδικό άθλημα, ούτε στο ποδόσφαιρο, ούτε στο μπάσκετ, ούτε στο πόλο, ούτε στο χάντμπολ δεν συμβαίνει αυτό.

Γίνεται όμως στο βόλεϊ επειδή κάποιοι θέλουν να πληρώνονται και μετά τα 40 ως αθλητές!

Όταν όμως ένα άθλημα δεν ανανεώνεται, δεν ανοίγει θέσεις και δεν ανεβάζει τον ανταγωνισμό, τα νέα παιδιά απομακρύνονται και επιλέγουν αθλήματα που κινούνται μπροστά, που έχουν προβολή και προπάντων επιτυχίες!

Σε όλα αυτά προστίθεται και το γεγονός ότι η ΕΣΑΠ έχει ξεκαθαρίσει πως η αύξηση των ξένων συνδέεται με την αύξηση των ομάδων από 10 σε 12, άρα οι θέσεις που υποτίθεται ότι χάνονται, αναπληρώνονται.

Θεσμικά, το πλαίσιο επιτρέπει η απόφαση να προχωρήσει ακόμη και με πλειοψηφία, κάτι που καθιστά τις επόμενες ημέρες απολύτως κρίσιμες.

Το δίλημμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο και αφορά κυρίως τους ίδιους τους αθλητές:
θέλουν ένα βόλεϊ που θα παραμείνει στάσιμο ή ένα βόλεϊ που θα ακολουθήσει τις δομές και τους ρυθμούς ανάπτυξης του μπάσκετ;

MUST READ

Ο άνθρωπος των «ειδικών αποστολών» του Μεντιλίμπαρ

Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση τις συνήθειες του παρελθόντος, αλλά τις ανάγκες του παρόντος. Και για το ελληνικό βόλεϊ, η ώρα της επιλογής είναι τώρα.