Πού βρίσκεται σήμερα ο Χιντετόσι Νακάτα

Υπήρξε ο πρώτος πραγματικά παγκόσμιος ποδοσφαιρικός αστέρας της Ιαπωνίας. Πρωταθλητής Ιταλίας με τη Ρόμα, τρεις φορές παρών σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, διεθνές είδωλο του στιλ και ένας από τους Ασιάτες ποδοσφαιριστές που άνοιξαν τον δρόμο προς τα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Ο Χιντετόσι Νακάτα, όμως, δεν θέλησε ποτέ να εγκλωβιστεί στην εικόνα που δημιούργησε για εκείνον το ποδόσφαιρο. Το 2006, σε ηλικία μόλις 29 ετών και ενώ μπορούσε να αγωνίζεται για αρκετά ακόμη χρόνια, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την αποχώρησή του. Δεν τον σταμάτησε κάποιος σοβαρός τραυματισμός ούτε η έλλειψη προτάσεων. Είχε απλώς πάψει να βρίσκει νόημα σε αυτό που έκανε.

Διαβάστε επίσης: Ο Νίστρουπ και οι λόγοι που οδήγησαν τον Παναθηναϊκό στο «Joker right»

«Έχασα το πάθος μου για το ποδόσφαιρο, το οποίο είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε μια πολύ μεγάλη επιχείρηση», εξηγεί σήμερα. Σταμάτησε παρά το γεγονός ότι είχε ακόμη ενεργό συμβόλαιο και στράφηκε σε κάτι εντελώς διαφορετικό: τα ταξίδια, την παράδοση και την αναζήτηση της ίδιας του της ταυτότητας.

Από τη Ρόμα και τα Μουντιάλ στον δρόμο

Ο Νακάτα γεννήθηκε το 1977 στην περιφέρεια Γιαμανάσι. Άρχισε την καριέρα του στην Ιαπωνία, προτού μετακομίσει σε ηλικία 21 ετών στην Ιταλία. Αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, στην Περούτζια, στη Ρόμα, στην Πάρμα, στην Μπολόνια και στη Φιορεντίνα, ενώ ολοκλήρωσε την πορεία του στην αγγλική Μπόλτον.

Η κορυφαία συλλογική επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του ιταλικού πρωταθλήματος με τη Ρόμα το 2001. Με την Εθνική Ιαπωνίας συμμετείχε στα Μουντιάλ του 1998, του 2002 και του 2006, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και του 2000.

Όταν έφθασε στην Ιταλία, δεν γνώριζε, όπως παραδέχεται, σχεδόν τίποτα ούτε για τη χώρα ούτε για τη Serie A. Εκεί ανακάλυψε μια διαφορετική αντίληψη για την ποιότητα της ζωής. Θεωρεί, μάλιστα, ότι η Ιταλία και η Ιαπωνία μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο πιστεύουν οι περισσότεροι: και στις δύο κοινωνίες η πρώτη ύλη, η τεχνική, η καθημερινή αισθητική και ο σεβασμός προς τον δημιουργό έχουν κεντρική σημασία.

Η μεγάλη διαφορά, κατά τη γνώμη του, είναι ότι οι Ιταλοί κατόρθωσαν να μετατρέψουν τη μόδα, το φαγητό, το κρασί, την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό σε παγκόσμια εμπορικά σήματα. Οι Ιάπωνες, αντιθέτως, συχνά επικεντρώνονται τόσο πολύ στη συνεχή βελτίωση του προϊόντος, ώστε παραμελούν την προβολή και την πώλησή του.

 Το ταξίδι της επιστροφής

Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα, ο Νακάτα ταξίδεψε σε περισσότερες από 100 χώρες. Ακολούθησε η επιστροφή στην Ιαπωνία, όπου σχεδίαζε αρχικά να πραγματοποιήσει μια περιοδεία διάρκειας περίπου τριών μηνών.

Το ταξίδι τελικά κράτησε χρόνια.

Πέρασε και από τους 47 νομούς της χώρας, συναντώντας αγρότες, ψαράδες, τεχνίτες και μικρούς παραγωγούς. Ήθελε να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις για την Ιαπωνία τις οποίες δεχόταν επί χρόνια στο εξωτερικό, αλλά δεν ήταν πάντοτε σε θέση να απαντήσει.

Μέσα από αυτές τις συναντήσεις ανακάλυψε τη βαθιά σχέση ανάμεσα στον τόπο, στη φύση και στον τρόπο παραγωγής. Κατανόησε ότι η αξία ενός προϊόντος δεν βρίσκεται μόνο στην ποιότητά του, αλλά και στους ανθρώπους, στη γνώση και στην ιστορία που κρύβονται πίσω του.

Η εμπειρία άλλαξε ριζικά και τον δικό του τρόπο ζωής. Ως διάσημος ποδοσφαιριστής ενδιαφερόταν για τα πολυτελή ταξίδια, τα ακριβά ρολόγια και τα αυτοκίνητα. Σήμερα υποστηρίζει ότι δεν χρειάζεται τίποτε από όλα αυτά. Εκείνο που εκτιμά περισσότερο είναι να γνωρίζει από πού προέρχεται ένα φαγητό ή ένα ποτό, ποιος το δημιούργησε και ποια ιστορία μεταφέρει.

«Η ζωή δεν αφορά μόνο τα χρήματα», λέει. «Το σημαντικό είναι να γνωρίζεις, να μοιράζεσαι και να συνδέεσαι με τους ανθρώπους».

Πρεσβευτής του σάκε

Από όλες τις εκφάνσεις της ιαπωνικής παράδοσης, ο Νακάτα επέλεξε το σάκε ως όχημα για να μεταφέρει την κουλτούρα της χώρας του στον υπόλοιπο κόσμο. Ίδρυσε την Japan Craft Sake Company, με στόχο να υποστηρίξει τους τοπικούς παραγωγούς και να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν προβλήματα που απειλούν τη βιωσιμότητα παραδοσιακών επαγγελμάτων.

Μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες του είναι η Craft Sake Week, μια διοργάνωση που φέρνει σε επαφή μικρούς παραγωγούς με το κοινό. Για τον ίδιο, η συγκεκριμένη δραστηριότητα δεν αποτελεί πρωτίστως επιχειρηματικό σχέδιο. Στόχος του είναι οι δημιουργοί να βλέπουν ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν και αναγνωρίζουν την αξία των προϊόντων τους.

Ο Νακάτα αντιλαμβάνεται το σάκε όπως το κρασί: ως προϊόν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη γη, το νερό, το κλίμα και τον άνθρωπο που το παράγει. «Δεν είσαι ανεξάρτητος από τη φύση. Το περιβάλλον σε διαμορφώνει», επισημαίνει, ασκώντας κριτική στη σύγχρονη τάση για προϊόντα εύκολα, γρήγορα και φθηνά.

Κατά την άποψή του, η πραγματική βιωσιμότητα προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα σεβασμό προς τη φύση. Η καταστροφή του περιβάλλοντος στο όνομα της ευκολίας δεν μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η τεχνολογία στην υπηρεσία της παράδοσης

Παρά τη διεθνή εικόνα της Ιαπωνίας ως τεχνολογικής υπερδύναμης, πολλές από τις παραδοσιακές της βιομηχανίες παραμένουν σχεδόν αόρατες στο Διαδίκτυο. Μικρά οινοποιεία σάκε, αγρότες και τεχνίτες συχνά δεν διαθέτουν ιστοσελίδες, ψηφιακά εργαλεία ή αποτελεσματικά δίκτυα διανομής.

Για τον Νακάτα, στη σημερινή εποχή όποιος δεν βρίσκεται στο Διαδίκτυο είναι σαν να μην υπάρχει για μεγάλο μέρος του αγοραστικού κοινού. Γι’ αυτό δημιούργησε την εφαρμογή Sakenomy, η οποία περιλαμβάνει πληροφορίες για παραγωγούς, δυνατότητα μετάφρασης των ετικετών και προτάσεις συνδυασμού διαφορετικών ειδών σάκε με φαγητό.

Παράλληλα ανέπτυξε το εγχείρημα Nihonmono, από το οποίο προέκυψαν ένα βιβλίο και μια ψηφιακή έκδοση με ιστορίες ανθρώπων και περιοχών της Ιαπωνίας που δεν υπήρχαν μέχρι τότε στο Διαδίκτυο.

Δεν επιδιώκει, όπως διευκρινίζει, να επιβάλει στους παραγωγούς έναν σύγχρονο εμπορικό τρόπο λειτουργίας. Θέλει να τους προσφέρει τα εργαλεία με τα οποία θα μπορούν να προσαρμοστούν χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους. «Η κουλτούρα δημιουργείται καθημερινά. Μπορεί να προσαρμόζεται στην εποχή· διαφορετικά κινδυνεύει να εξαφανιστεί».

Η ατελείωτη αναζήτηση της γνώσης

Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, ο Νακάτα δηλώνει ότι εξακολουθεί να έχει αμέτρητα πράγματα να μάθει για την πατρίδα του. Η γνώση, όπως λέει, λειτουργεί με παράδοξο τρόπο: όταν κάποιος αρχίζει πραγματικά να καταλαβαίνει ένα αντικείμενο, συνειδητοποιεί πόσο λίγα γνωρίζει.

Το ίδιο συνέβαινε και στο ποδόσφαιρο. Όταν ένας παίκτης φθάνει σε υψηλό επίπεδο, μπορεί αρχικά να πιστέψει ότι είναι σπουδαίος. Σύντομα, όμως, αντιλαμβάνεται πόσα πράγματα δεν μπορεί ακόμη να κατακτήσει.

Ο Νακάτα παραμένει συνδεδεμένος με ανθρώπους από την προηγούμενη ζωή του. Συναντά τον Φραντσέσκο Τότι όταν εκείνος επισκέπτεται το Τόκιο και συνομιλεί με τον Νταβίντ Σίλβα για το κρασί που παράγει ο Ισπανός. Άνθρωποι που κάποτε ήταν αντίπαλοι έγιναν με την πάροδο του χρόνου φίλοι.

Δεν τον απασχολεί πλέον εάν είναι περισσότερο διάσημος στην Ιαπωνία ή στην Ιταλία, ούτε τι περιμένουν οι άλλοι από εκείνον. Η στάση του παραμένει η ίδια με εκείνη που τον οδήγησε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο στην κορυφή της καριέρας του: «Οι επιλογές μου δεν βασίζονται σε όσα μπορώ να κάνω. Βασίζονται πάντοτε σε όσα θέλω να κάνω».

MUST READ

Συνάντηση Μεντιλίμπαρ - Μονκαντά στον Ρέντη

Πηγή: in.gr