Η μυθολογία περί «συναλλαγής» με τους Ευρωπαίους για τη Συμφωνία των Πρεσπών έχει όντως ως αφετηρία το βιβλίο των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού

Λίγες πρωτοβουλίες δείχνουν να έχουν τόση φόρτιση για τον Αλέξη Τσίπρα από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ίσως, γιατί ήταν η μόνη μεγάλη πρωτοβουλία του που δεν έγινε υπό καθεστώς πίεσης, σε μια διακυβέρνηση που σε μεγάλο βαθμό καθορίστηκε από τη διαρκή διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Και ήταν μια πρωτοβουλία που μπορεί να φαντάζει πλήρως δικαιωμένη (η χώρα δεν έγινε πιο αδύναμη όπως είναι προφανές) αλλά είχε σημαντικό πολιτικό κόστος για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένης της επίμονης άρνησης της Νέας Δημοκρατίας να συναινέσει, παρότι το αποτέλεσμα της Συμφωνίας, δηλαδή μια «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό», είχε πρωτοδιατυπωθεί ως λύση ήδη από την εποχή που πρωθυπουργός ήταν ο πατέρας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αυτό εξηγεί και την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού στην πρόταση να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα του 2015 που ετοιμάζουν οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτωρία Δενδρινού για την τηλεόραση του Σκάι, ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στο δικό τους βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2019 με τίτλο «Η μεγάλη μπλόφα». Όπως σημειώνει στην επιστολή του ο Αλέξης Τσίπρας: «Δεν επιθυμώ με τη συμμετοχή μου να νομιμοποιήσω την πρωτοφανή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα εις βάρος μου μέσα από το βιβλίο σας. Στο οποίο, χωρίς καμιά απόδειξη, κανένα αληθινό στοιχείο, με κατηγορήσατε ψευδώς, ότι ως πρωθυπουργός της χώρας “αντάλλαξα” σε μια άθλια συναλλαγή με τον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, την επίλυση ενός κρίσιμου εθνικού θέματος, του Μακεδονικού, με τη μη περικοπή των συντάξεων».

Διαβάστε επίσης: Καμία ανησυχία στην ΑΕΚ για τον Στρακόσα

Οι δύο δημοσιογράφοι απάντησαν στον Αλέξη Τσίπρα υποστηρίζοντας ότι «δεν γνωρίζουμε αν έχετε διαβάσει το βιβλίο μας “Η Τελευταία Μπλόφα” το οποίο αποτέλεσε την αφορμή της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ, αλλά σε καμία από τις 399 σελίδες του δεν υπάρχει οποιαδήποτε συσχέτιση -είτε άμεση είτε έμμεση- της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών με τη μη περικοπή των συντάξεων. Η άρνησή σας επομένως στηρίζεται σε έναν ισχυρισμό ο οποίος υπήρχε στην δημόσια πολιτική αντιπαράθεση πολύ πριν την συγγραφή του βιβλίου αλλά ουδέποτε υιοθετήθηκε από εμάς, ούτε και προέκυψε από τη δική μας δημοσιογραφική έρευνα». Μάλιστα, η απάντησή τους προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα φιλοκυβερνητικά μέσα.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το βιβλίο των Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού, ένα βιβλίο με σαφή ιδεολογική εχθρότητα απέναντι στην διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και με τόνο έντονα απολογητικό των δανειστών και των επιλογών τους, που βρίσκεται στην αφετηρία της επίμονης αναπαραγωγής της θέσης ότι η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν αποτέλεσμα μιας συναλλαγής του Αλέξη Τσίπρα με τους Ευρωπαίους, που υποτίθεται ότι του υποσχέθηκαν «χαλαρότερες» απαιτήσεις μέτρων, εάν έλυνε το «Μακεδονικό».

Ειδικότερα, στη σελίδα 126 του βιβλίου υπάρχει το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Κοιτάζοντας τη θέα των Βρυξελλών έξω από το γραφείο του, ο Γιουνκέρ υπογράμμισε ότι η Ελλάδα έπρεπε να δείξει κι αυτή από την πλευρά της αλληλεγγύη με την Ευρώπη. Και ειδικά στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. “Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς τώρα», είπε, σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο που γνώριζε το περιεχόμενο της συζήτησης, “αλλά κάνουμε πολλά για σένα. Θέλω να κάνεις κάτι κι εσύ για εμάς. Σε μερικά χρόνια από τώρα θέλω να λύσεις το θέμα της Μακεδονίας. Η Ευρώπη λειτουργεί με συμβιβασμούς, και μια λύση στο θέμα της ονομασίας θα ήταν σημαντική για τη σταθερότητα των Βαλκανίων” πρόσθεσε». Και αμέσως σημειώνουν ότι: «Έχοντας τα λόγια Γιουνκέρ στο μυαλό του, ο Τσίπρας έθεσε το ζήτημα του Μακεδονικού στη Γερμανίδα καγκελάριο. «Θέλω να λύσω το θέμα ακόμα και με τον Γκρουέφσκι» της είπε σε εκείνη την πρώτη τους συνάντηση».

Δηλαδή, ρητά υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να σκέφτεται την πιθανότητα λύσης του «Μακεδονικού» επειδή του το υπέδειξε ο τότε επικεφαλής της Κομισιόν, που του υποσχέθηκε μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Δεν ήταν δική του πρωτοβουλία, όπως επίμονα υποστήριξε, ήταν αποτέλεσμα συναλλαγής. Αυτό υπογραμμίζουν και στις σελίδες 370-371, όταν υποστηρίζουν πως «[ό]ταν ο Έλληνας πρωθυπουργός έδωσε τέλος στο πολυετές αυτό πρόβλημα, στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες δημιουργήθηκε θετικό κλίμα προς την Αθήνα και οι πιστωτές έδειξαν πολύ μεγαλύτερη ελαστικότητα στην εφαρμογή των μέτρων από ό,τι». Πάλι, δηλαδή, διατυπώνεται ως αυτονόητο συμπέρασμα ότι η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν αποτέλεσμα μιας συναλλαγής με τους πιστωτές της χώρας.

Ότι ήταν αυτό το βιβλίο η αφετηρία της όλης ρητορικής περί συναλλαγής με τους Ευρωπαίους φαίνεται και από τον ίδιο τον τρόπου που το χρησιμοποίησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην προεκλογική εκστρατεία του 2019. Μιλώντας στις 5 Ιουλίου 2019 στον Γιώργο Παπαδάκη και τον Ντίνο Σιωμόπουλο, επικαλείται ακριβώς το βιβλίο των Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού. Ο διάλογος είναι πολύ χαρακτηριστικός:

«Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Να έρθουμε λίγο τώρα στα εθνικά θέματα. Ήταν βαρύ αυτό που είπατε, ότι ο κ. Τσίπρας εξαργύρωνε γραμμάτια με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Δεν το είπα εγώ. Το έγραψε η κυρία Βαρβιτσιώτη και η κυρία Δενδρινού σε ένα εξαιρετικό βιβλίο.

Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Το έχω διαβάσει.

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: “Η τελευταία μπλόφα”, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα και δεν διαψεύστηκε από κανέναν. […] Ότι ο κ. Γιούνκερ τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο αν δεν κάνω λάθος του ’15, είπε στον κ. Τσίπρα: “Θα σε βοηθήσουμε τώρα, αλλά θα μας βοηθήσεις και εσύ όταν έρθει η ώρα να λύσεις το Σκοπιανό”. Λοιπόν, αυτή είναι μια κουβέντα την οποία είπε ο κ. Γιούνκερ και καταγράφεται σε ένα πάρα πολύ σοβαρό βιβλίο από δύο εξαιρετικά σοβαρές δημοσιογράφους. Δεν διαψεύστηκε από κανέναν και είναι η καλύτερη απόδειξη αυτού που λέω ότι το Σκοπιανό δεν λύθηκε μόνο επειδή ο κ. Τσίπρας είχε κάποια πρεμούρα να το λύσει, αλλά μπήκε στο πλαίσιο μιας γενικότερης συμφωνίας που έκανε με τους εταίρους μας. Ας βγει να το διαψεύσει. Γιατί δεν το έχει διαψεύσει;»

MUST READ

Τι γίνεται με τον Γουόρντ ενόψει Game 3

Είναι σαφές επομένως ότι όντως η μυθολογία περί συναλλαγής γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών αφετηρία έχει τη «Μεγάλη Μπλόφα». Ακόμη και εκεί η τεκμηρίωση είναι το λιγότερο ελλιπής εφόσον αποδίδεται στον ανώνυμο «ευρωπαίο αξιωματούχο» και όχι στον ίδιο τον Γιουνκέρ και δεν υπάρχει κάποια δήλωση on the record από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Ακόμη χειρότερα, επαναλαμβάνεται στο τέλος ως εκτίμηση, πάλι χωρίς κάποια πιο σαφή επώνυμη δήλωση. Γιατί πουθενά δεν αναφέρεται εάν είτε ο Γιουνκέρ είτε ο Τσίπρας επιβεβαιώνουν αυτή τη συνομιλία. Και ότι αυτή τους η αναφορά έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης μέσα στην δημόσια πολιτική αντιπαράθεση προκύπτει αβίαστα ως συμπέρασμα από τον τρόπο που την «αξιοποίησε» ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμονές των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019.