
Λίγες μέρες έμειναν για να επικυρωθεί και μαθηματικά η μεγάλη επιστροφή του Άρη στην κατηγορία που ανήκει.
Μέχρι το απόγευμα της Κυριακής, όταν και ο Άρης με νίκη επί της ΑΕ Καραϊσκάκης θα έχει εξασφαλίσει και μαθηματικά την επιστροφή του στη Superleague, να με συγχωρείτε αλλά δεν πρόκειται να κάνω την παραμικρή αναφορά στο αγωνιστικό. Αν έπαιξαν καλά, αν έπαιξαν άσχημα, ποιός έβαλε και ποιός δεν έβαλε το γκολ.
Μετά, όταν ο Άρης θα βρίσκεται και με τον νόμο εκεί που πρέπει, μπορούμε να τα βάλουμε κάτω και να δούμε την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Το πώς θα παρουσιαστεί η ομάδα, ποιοι απο τους νυν παίκτες θα παραμείνουν και ποίοι όχι, αν είναι ψηλό το χορτάρι στο Κλεάνθης Βικελίδης.
Μέχρι εκείνη τη μέρα, όμως και με αυτά που έχουμε περάσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το μόνο πού με ενδιαφέρει είναι να περάσει αύτος ο εφιάλτης. Πώς μετρούσαμε στο στρατό ανάποδα τις μέρες μέχρι να πάρουμε το χαρτί της απόλυσης; Κάπως έτσι. Τρείς και σήμερα, λοιπόν.
Για να αφήσουμε πίσω οτι έγινε απο εκείνο το μαύρο απόγευμα στο Κλεάνθης Βικελίδης και την ήττα απο τον Εργοτέλη, που σφράγισε και μαθηματικά τον υποβιβασμό. Να τα αφήσουμε πίσω αλλά να μην ξεχάσουμε σε καμιά περίπτωση τι μας οδήγησε εκεί. Και κυρίως, όλους αυτούς που βρήκαν τον Άρη αδύναμο και προσπάθησαν να το εκμεταλλευτούν. Θα έρθει και η σειρά τους.



