Ολυμπιακός: Όσο έχω εσένα…

Μια μέρα πριν από την συμπλήρωση δύο ετών από το έπος της κατάκτησης του Conference League στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο μπασκετικός Ολυμπιακός γιόρτασε την τέταρτη ευρωπαϊκή του κούπα σ’ ένα κατάμεστο ΣΕΦ…

Κι όλα αυτά, ενώ την Κυριακή το βράδυ, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού με τη Ρεάλ Μαδρίτης είχε βγει η… μισή Ελλάδα στους δρόμους. Όπως ακριβώς πριν δυο χρόνια με το Conference. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, από την Μυτιλήνη και τη Χίο μέχρι την Λευκάδα και την Κέρκυρα, από την Πάτρα και την Καλαμάτα, μέχρι τα Γιάννενα και την Καστοριά. Ατελείωτα «ερυθρόλευκα» ποτάμια είχαμε στους δρόμους της χώρας…

Διαβάστε επίσης – Υπόθεση στόπερ: Οι δύο κινήσεις που θα γίνουν, ο Πιρόλα και ο Ρέτσος

Λένε πολλοί ότι αυτές οι δύο ευρωπαϊκές κούπες έκλεισαν όλες τις πληγές. Όχι δεν τις βάζω στο ίδιο ζύγι, καθώς αυτή του ποδοσφαίρου ήταν ένα “όνειρο τρελό” και ως εκ τούτου δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη, αλλά η αλήθεια είναι ότι προσέφεραν παρόμοια χαρά στον κόσμο του Ολυμπιακού. Ίσως επειδή στο μπάσκετ υπάρχει αυτή η τεράστια αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό, ίσως γιατί αυτή η ομάδα έχει τραβήξει πολλά και έπρεπε κάποια στιγμή να δικαιωθεί, ίσως επειδή στον πάγκο της υπάρχει ένας τεράστιος προπονητής όπως ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος έχει στοχοποιηθεί όσο κανένας άλλος προπονητής στην Ελλάδα, πολλά μπορεί να πει κανείς αλλά το σίγουρο είναι ότι κι αυτή η ευρωπαϊκή κούπα γιορτάστηκε με την ίδια τρέλα από τον κόσμο του Ολυμπιακού.

Κι αυτή η τρέλα, αυτή η ανεξάντλητη αγάπη του «ερυθρόλευκου» κόσμου είναι κάτι που αρέσει φυσικά στον οργανισμό του Ολυμπιακού και ενοχλεί αφάνταστα όλους τους άλλους. Όχι απλά τους ενοχλεί, αλλά τους «πεθαίνει». Κατά την ταπεινή μου άποψη, μάλιστα, αυτός είναι κι ένας από τους κύριους στόχους της ασταμάτητης προπαγάνδας που δέχεται ο σύλλογος. Να ξενερώσουν τον κόσμο του Ολυμπιακού και να τον μειώσουν σε μέγεθος. Απέλπιδες προσπάθειες, φυσικά…

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ούτως ή άλλως… αλησμόνητο γκάλοπ που είχε προβληθεί σε τηλεοπτικό σταθμό, το οποίο μας… πληροφορούσε ότι η πλειοψηφία του κόσμου του Ολυμπιακού είναι άνω των 55 ετών και ότι οι νέες ηλικίες προτιμούν άλλες ομάδες. Μην ανησυχείτε, δηλαδή, σε καμιά 20-30αριά χρόνια θα έχουν πεθάνει οι περισσότεροι Ολυμπιακοί και θα έχουμε μόνο τους… δικούς μας στην Ελλάδα. Οι πιτσιρικάδες, δηλαδή, δεν γίνονται Ολυμπιακοί, γίνονται άλλες ομάδες! Έτσι προσπαθούσε να μας πείσει το συγκεκριμένο γκάλοπ, το οποίο προφανώς είχε πραγματοποιηθεί στην… Κάτω Τούμπα. Ε ρε κούνια που σας κούναγε…

MUST READ

«Δεν είναι μόνο το Ολυμπιακός – Μοντέρο, υπάρχει και άλλη… βόμβα»

Ο Ολυμπιακός ήταν, είναι και θα είναι ο λαός του! Η μεγαλύτερη και η πιο πιστή ελληνική οικογένεια! Ενοχλεί ή όχι κάποιους, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ένας λαός που γιορτάζει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας της επιτυχίες της αγαπημένης του ομάδας, ένας λαός που γεμίζει γήπεδα ακόμα και στο Άμπου Ντάμπι, ένας λαός που ακόμα και στις πίκρες σκύβει το κεφάλι και στηρίζει. Κι όσο ο Ολυμπιακός έχει αυτόν τον λαό, δεν έχει να φοβάται τίποτα. Όπως ακριβώς το λέει και το τραγούδι του Στέλιου Ρόκκου. «Όσο έχω εσένα, δεν φοβάμαι κανέναν…»