Τι (πραγματικά) παθαίνει το φαγητό όταν πέφτει στο πάτωμα

Ποιος δεν έχει τύχει να ρίξει κατά λάθος ένα κομμάτι φαγητού στο πάτωμα, να το μαζέψει αστραπιαία και να επικαλεστεί τον περίφημο «κανόνα των πέντε δευτερολέπτων» πριν το βάλει στο στόμα του; Αυτή η αστική πεποίθηση υποστηρίζει ότι αν η τροφή παραμείνει στο έδαφος για διάστημα μικρότερο των πέντε δευτερολέπτων, τα βακτήρια και τα μικρόβια δεν προλαβαίνουν να μεταφερθούν στην επιφάνειά της, καθιστώντας την κατανάλωσή της εντελώς ασφαλή. Αν και αυτή η θεωρία προσφέρει μια βολική δικαιολογία για να μη πετάμε το φαγητό μας, οι σύγχρονες μικροβιολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι πρόκειται για έναν παντελώς ανυπόστατο μύθο.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Rutgers διεξήγαγαν μια εκτεταμένη εργαστηριακή έρευνα για να διαπιστώσουν αν ο χρόνος παραμονής στο πάτωμα παίζει όντως καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά των μικροβίων. Εξέτασαν διάφορες επιφάνειες, όπως ανοξείδωτο ατσάλι, κεραμικό πλακάκι, ξύλο και χαλί, χρησιμοποιώντας διαφορετικά είδη τροφίμων και μετρώντας τη μεταφορά του βακτηρίου Enterobacter aerogenes σε διαστήματα κάτω του ενός δευτερολέπτου, πέντε, τριάντα και τριακοσίων δευτερολέπτων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα βακτήρια δεν περιμένουν να περάσει ο χρόνος για να «σρφιχτούν» πάνω στο φαγητό, αλλά η μόλυνση ξεκινά στιγμιαία, μέσα σε ελάχιστα χιλιοστά του δευτερολέπτου από την πρώτη επαφή.

Διαβάστε επίσης: Συγκίνηση: Όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγουδούσε το «Τρένο» – Σπάνιο βίντεο

Ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την ταχύτητα και την ποσότητα της μεταφοράς των βακτηρίων δεν είναι ο χρόνος, αλλά η υγρασία της τροφής. Τα υγρά και μαλακά τρόφιμα, όπως ένα κομμάτι καρπούζι, ένα γλυκό με κρέμα ή ένα βρασμένο μακαρόνι, απορροφούν ακαριαία τεράστιες ποσότητες μικροβίων από το πάτωμα, ανεξάρτητα από το πόσο γρήγορα θα τα μαζέψετε. Αντίθετα, οι ξηρές τροφές, όπως ένα παξιμάδι, ένα μπισκότο ή μια καραμέλα, εμφανίζουν σημαντικά μικρότερο ρυθμό προσκόλλησης βακτηρίων, αν και σε καμία περίπτωση δεν παραμένουν εντελώς στείρες ή αποστειρωμένες.

Ένας άλλος παράγοντας που εκπλήσσει τους ερευνητές είναι το είδος της επιφάνειας πάνω στην οποία πέφτει το φαγητό. Παρά την κοινή πεποίθηση ότι τα χαλιά είναι πιο βρώμικα και επικίνδυνα, οι δοκιμές έδειξαν ότι μεταφέρουν πολύ μικρότερο ποσοστό βακτηρίων στο φαγητό σε σύγκριση με τα πλακάκια ή τις λείες επιφάνειες. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ίνες του χαλιού παγιδεύουν τα μικρόβια στο βάθος τους, μειώνοντας την επιφάνεια άμεσης επαφής με την τροφή. Αντίθετα, οι σκληρές και λείες επιφάνειες επιτρέπουν την πλήρη και άμεση μεταφορά του βακτηριακού φορτίου.

MUST READ

Ο Ιβάν και ο μεγάλος στόχος

Συνεπώς, η κατανάλωση τροφής που έχει πέσει στο πάτωμα εγκυμονεί πάντα κινδύνους για την υγεία, ειδικά αν ο χώρος δεν απολυμαίνεται τακτικά. Βακτήρια όπως η σαλμονέλα, το κολοβακτηρίδιο E. coli και ο νοροϊός μπορούν να επιβιώσουν στις επιφάνειες για εβδομάδες και να προκαλέσουν σοβαρές γαστρεντερίτιδες. Παρόλο που το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι σχεδιασμένο να αντιμετωπίζει καθημερινά μικρές ποσότητες μικροβίων, η καλύτερη και πιο ασφαλής επιλογή παραμένει πάντα να πετάμε ή να πλένουμε σχολαστικά οτιδήποτε έρθει σε επαφή με το έδαφος.