Ζε Ελίας: «Έκλαψα στην υποδοχή στο αεροδρόμιο – Μέχρι σήμερα αγχώνομαι όταν βλέπω τον Ολυμπιακό»

Η σχέση του με τον Ολυμπιακό δεν ήταν απλώς ένα πέρασμα, αλλά ένα κομμάτι ζωής που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα. Ο Ζε Ελίας σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Αμάντα Φούντη για το Betmatrix, θυμάται στιγμές που τον σημάδεψαν.

Αναφέρεται στον ιστορικό πανηγυρισμό στο 1-4 στη Λεωφόρο με τις φανέλες, στην υποδοχή που του επεφύλαξε ο κόσμος στο αεροδρόμιο και τον έκανε να λυγίσει, αλλά και στο γεγονός ότι ακόμη και σήμερα δυσκολεύεται να παρακολουθήσει αγώνες της ομάδας χωρίς άγχος.

Διαβάστε επίσης: Το BCL ανέδειξε τις κορυφαίες πεντάδες της δεκαετίας

Μιλά για τους οπαδούς, τη νοοτροπία που έχει αλλάξει με τα χρόνια, τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, τον Κριστιάν Καρεμπέ, αλλά και την κατάκτηση του Conference League, που ανέβασε τον Ολυμπιακό επίπεδο στην Ευρώπη.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ζε Ελίας:

Αν έπρεπε να περιγράψεις τον Ολυμπιακό, όπως τον έζησες, τί θα έλεγες πρώτα;

Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ξέρεις, το όνειρο έγινε πραγματικότητα, γιατί έφυγα από τη χώρα μου, τη Βραζιλία, στα 19 μου. Έζησα κάποιες καλές εμπειρίες στη Λεβερκούζεν και στην Ιταλία. Αλλά η Ιταλία είναι πολύ σκληρή για έναν παίκτη. Πρέπει να κάνεις αυτό. Αν δεν το κάνεις, είσαι έξω και παίρνουμε κάποιον άλλο. Ειδικά εκείνη την εποχή, το 2000, ήταν οι καλύτεροι παίκτες στον κόσμο στο ιταλικό πρωτάθλημα. Υπήρχε μεγάλη πίεση για τον παίκτη. Έπρεπε πάντα να παίζεις σε υψηλό επίπεδο. Τότε, είχα κάποιες αμφιβολίες στην καριέρα μου, ειδικά στη Μπολόνια, επειδή τσακώθηκα με τον προπονητή και έκανε τα πάντα για να με βγάλει έξω.

Και φτάνω στον Ολυμπιακό. Ήξερα τον Ολυμπιακό πριν πάω εκεί, επειδή είχα ακούσει πολλές ιστορίες για τους Έλληνες οπαδούς. Πώς νιώθουν το ποδόσφαιρο, την αγάπη, το πάθος. Είναι αδύνατο να μην το ακούσεις αυτό στην Ευρώπη. Είχα μιλήσει επίσης με μερικούς φίλους. Ο Τζιοβάνι ήταν φίλος μου πριν έρθω στον Ολυμπιακό, επειδή παίζαμε μαζί στην εθνική ομάδα. Και ήταν πραγματικά ωραίο συναίσθημα. Είπα ότι ήταν ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, επειδή ήταν σαν να γυρίζω στο σπίτι μου. Ο τρόπος που νιώθουν οι Βραζιλιάνοι το παιχνίδι, το πάθος, τα δύσκολα πράγματα που πρέπει να κάνεις, αυτό για μένα είναι το σπίτι μου.

Τι δεν αλλάζει ποτέ στον Ολυμπιακό;

Νομίζω ότι η αγάπη για αυτή την ομάδα, η αγάπη που έχουν οι οπαδοί για αυτή την ομάδα, είναι πάνω από κάθε περιγραφή. Παντού, όπου έχω βρεθεί, όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό, μιλάμε για πάθος. Μιλάμε για τους οπαδούς και για το πώς νιώθουν στο Καραϊσκάκη, και πριν στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν έπαιζα εγώ. Νομίζω ότι αυτό το πάθος συνεχίζεται. Η ομάδα έχει αλλάξει πολύ επίσης, επειδή στην Ευρώπη είναι διαφορετικός ο τρόπος που αισθάνονται το παιχνίδι. Ο Καρεμπέ για μένα είναι πολύ σημαντικός, επειδή είναι Γάλλος, είναι νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, είναι σημαντικός άνθρωπος.

Είναι σημαντικό όταν θέλεις κάτι πίσω από τους παίκτες. Μπορείς να μιλήσεις μαζί τους, μπορείς να αλλάξεις εμπειρία, για να δώσεις πίσω αυτό που χρειάζεσαι. Και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ο προπονητής, είναι επίσης σημαντικός, φυσικά μαζί με τους παίκτες. Δεν τον ξέρω προσωπικά, αλλά δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι αυτό που κέρδισε πέρυσι, το Conference League, για τον Ολυμπιακό. Πόσο σημαντικό είναι για την ιστορία του συλλόγου. Το Conference League ήταν το εισιτήριο για να πεις «είμαι εδώ τώρα, είμαι στην Ευρώπη».

Πώς το ένιωσες εσύ ως κάποιος που φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού;

Εγώ, δουλεύω στη Βραζιλία στο ESPN ως σχολιαστής. Βλέπεις πολλά παιχνίδια, βλέπεις πολλά πράγματα. Το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο είναι κάτι τρελό επίσης, γιατί έχεις αγώνες κάθε μέρα. Αλλά κατά κάποιον τρόπο νομίζω ότι ο Ολυμπιακός εδώ στη Βραζιλία πριν δεν ήταν γνωστός. Τώρα τον γνωρίζουν. Θυμάμαι το παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν το είδα γιατί ήμουν αγχωμένος. Είμαι πάντα αγχωμένος όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό. Μεγαλώνεις, αποκτάς περισσότερο πάθος, νιώθεις περισσότερα, είσαι πιο ευαίσθητος.

Άκουγα από το διπλανό δωμάτιο «Ολυμπιακός!» και σκεφτόμουν «αυτό είναι πολύ καλό». Ο Ροντινέι, αυτός είναι τρελός τύπος… Στη Βραζιλία δεν έπαιξε καλά. Τώρα είναι πολύ καλός παίκτης. Αυτό είναι μια καλή συνέχεια για μένα, γιατί ξέρω πώς είναι ο Ολυμπιακός και ξέρω πόσο σημαντικό είναι για τον Ολυμπιακό να μεγαλώσει στην Ευρώπη. Και για εμάς που παίξαμε εκεί, είναι συγκίνηση.

Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή που θυμάσαι από εκείνα τα χρόνια στον Ολυμπιακό;

Όταν έφτασα. Είναι αδύνατο να ξεχάσω τον κόσμο. Τα πλήθη στο αεροδρόμιο. Δεν περίμενα να κλάψω όταν έφτασα. Και όμως, έκλαψα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι τόσοι άνθρωποι θα έρθουν στο αεροδρόμιο για να με δουν. Είχα δει να το κάνουν αυτό για τον Ρονάλντο, γιατί πάντα έπαιζα με μεγάλους παίκτες στην εθνική ομάδα ή σε άλλους συλλόγους. Είναι φυσιολογικό για αυτούς. Ο κόσμος πηγαίνει προς αυτούς. Αλλά όταν έφτασα εγώ και είδα τόσο κόσμο…

Θυμάμαι ότι ήμουν με τζιν και λευκό πουκάμισο. Απλός, όπως είμαι. Και ο κόσμος φώναζε, χαιρετούσε. Όταν έφτασα στο ξενοδοχείο, έκλαψα, γιατί όλες οι θυσίες που έκανα στη ζωή μου επέστρεψαν εκείνη τη στιγμή. Έχω πολλές αναμνήσεις. Κάθε φορά που έμπαινα στο γήπεδο και άκουγα τον κόσμο να φωνάζει «Ζε Ελίας, Ζε Ελίας»… Ήταν σαν να χτυπάει η καρδιά μου μαζί τους. Αυτό θα το θυμάμαι για πάντα. Τώρα αρχίζω να λέω αυτές τις ιστορίες και στα παιδιά μου, γιατί δεν με είχαν δει να παίζω.

Ποιος είναι ο πιο σημαντικός αγώνας στο μυαλό σου;

Με τον Ολυμπιακό, νομίζω ότι ο πιο σημαντικός ήταν… όλοι τους. Είναι σημαντικοί για μένα, γιατί είχα τη νοοτροπία να μπαίνω μέσα και να παλεύω για τα πάντα. Και αυτό είναι ξεχωριστό για μένα. Αλλά νομίζω ότι το 5-4 με τον Ηρακλή, στο Κύπελλο Ελλάδας, ήταν μια ξεχωριστή στιγμή. Και φυσικά, όταν νικήσαμε τον Παναθηναϊκό. Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.

Έχεις παίξει και σε σπουδαία ντέρμπι…

Ναι, αλλά νομίζω ότι όταν νικήσαμε τον Παναθηναϊκό στο γήπεδό του, το έχω πιο έντονα στο μυαλό μου. Αυτός είναι ο αγώνας για μένα, γιατί υπήρχαν πολλές ιστορίες πριν συμβεί. Θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι, θυμάμαι τον αριθμό 13… δεν θυμάμαι το όνομα. Νομίζω ότι ήταν όταν έγινε το 1-1 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ξέρεις, είναι πάντα καλό όταν παίζουμε και κερδίζουμε τον μεγάλο αντίπαλο στην έδρα του, με 4-1.

Αυτός ο πανηγυρισμός με τις φανέλες έγραψε ιστορία…

Θυμάμαι όταν ο Λουτσιάνο σκόραρε το πρώτο γκολ. Ήταν απίστευτο γκολ. Και μετά, νομίζω ότι ο Γεωργάτος σκόραρε πέναλτι, φώναξε όλους και πανηγυρίσαμε μαζί. Αυτές είναι ξεχωριστές στιγμές, για τους οπαδούς και για εμάς. Αυτό είναι. Είναι ξεχωριστό για μένα. Νομίζω ότι αυτός είναι ο αγώνας για μένα.

Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που πήρες;

Το σημαντικότερο μάθημα το πήρα από τους οπαδούς. Ό,τι κι αν συμβαίνει, νίκη, ήττα ή ισοπαλία, πρέπει να διατηρείς το πάθος σου για αυτό που κάνεις. Θυμάμαι πάντα το μνημόσυνο για την τραγωδία της «ΘΥΡΑΣ 7». Το πάθος, ο σεβασμός για τη ζωή. Αυτό σε μαθαίνει πολλά. Έμαθα επίσης να είμαι απλός άνθρωπος. Γιατί στο τέλος δεν παίρνεις τίποτα μαζί σου. Αυτό που μένει είναι η ιστορία που δημιουργείς για τους ανθρώπους και την οικογένειά σου.

Υπάρχει κάτι σήμερα που σε κάνει να χαμογελάς όταν βλέπεις την ομάδα;

Είναι δύσκολο…Γιατί όταν βλέπω αγώνες, νιώθω ακόμα σαν ποδοσφαιριστής. Λέω «μην το κάνεις αυτό, άλλαξε τη μπάλα». Αλλά ξέρω ότι αυτή η εποχή έχει τελειώσει. Τώρα προσπαθώ να απολαμβάνω το παιχνίδι ως ένας μεγάλος οπαδός του Ολυμπιακού. Με πάθος. Έχω πολύ πάθος για αυτή την ομάδα. Στη Βραζιλία, όταν με ρωτούν ποια ήταν η καλύτερη στιγμή στην καριέρα μου, λέω ότι ήταν στον Ολυμπιακό, από το 2000 μέχρι το 2003. Για μένα είναι σημαντικό. Είναι δύσκολο να μην συγκινηθώ όταν είναι να μιλήσω για τον Ολυμπιακό.

Αν συναντούσες έναν νεαρό παίκτη που παίζει τώρα στον Ολυμπιακό, τί συμβουλή θα του έδινες;

Να δίνει τα πάντα στο γήπεδο. Να δίνει την καρδιά του και την ψυχή του. Γιατί οι οπαδοί δίνουν όλη τους την αγάπη που έχουν σε εσάς. Θυσιάζουν πολλά πράγματα για να σας δουν να παίζετε και εσείς πρέπει να ανταποδίδετε αυτή την αγάπη. Υπάρχει ένας Βραζιλιάνος παίκτης, ο Γκουστάβο Μάντσα. Έχει δυνατότητες, αλλά πρέπει να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό του. Η ζωή περνάει γρήγορα. Πρέπει να απολαμβάνεις τη στιγμή.

Και τέλος θέλω να μου περιγράψεις με μια φράση τον Ολυμπιακό ως μέρος της ζωής σου;

MUST READ

Πώς θα διαθέσει ο Ολυμπιακός τα εισιτήρια του Final Four

Είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Αν έγραφα βιβλίο, θα ήταν το σημαντικότερο κεφάλαιο. Ήταν τρία πολύ σημαντικά χρόνια. Έκανα σχέσεις που κρατάω μέχρι σήμερα. Ήταν σαν να παίζω στο σπίτι μου. Αγαπώ αυτόν τον σύλλογο. Αγαπώ τους οπαδούς και τον τρόπου που νιώθουν το ποδόσφαιρο. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού σημαίνουν πολλά για μένα. Ο Ολυμπιακός μπορώ να πω με μια λέξη… Αξέχαστος.