
Η εθνική Αγγλίας έμαθε να ταξιδεύει «μακριά» αλλά ποτέ δεν έμαθε πως θα φτάσει στον... τελικό της προορισμό με την πίεση ολοένα και να αυξάνεται.
Η εθνική Αγγλίας κατάφερε, από το 2016, όταν και ανέλαβε τα ινία του πάγκου ο Γκάρετ Σάουθγκέιτ, να βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στους πρωταγωνιστές των μεγάλων διοργανώσεων. Ωστόσο, παρόλο το πλεόνασμα ταλέντου, που αναμφισβήτητα διαθέτει, και τις πολλές λύσεις σε αγωνιστικό επίπεδο, ζει «τη μέρα της μαρμότας» και αυτό σίγουρα προβληματίζει την αγγλική ομοσπονδία.
Με μοναδική περγαμηνή το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, το οποίο και κατέκτησε στην έδρα της, παρέμεινε για πολλά χρόνια μακριά από το προσκήνιο της διεκδίκησης τίτλων έως την έλευση του Άγγλου τεχνικού. Όμως το μεγάλο ζήτημα της ηττοπάθειας, κατά πολλούς, έχει μετατραπεί σε στοιχειό για τα «Τρία Λιοντάρια».
Διαβάστε επίσης: Γαλλία – Αγγλία, Μικρός Τελικός: Το AI «βλέπει» τον νικητή
Η εποχή Σάουθγκέιτ, η αλλαγή και η κατάρα
Ο Γκάρετ Σάουθγκέιτ ανέλαβε το τιμόνι της εθνικής Αγγλίας μετά το Euro 2016. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το 2018 στο Μουντιάλ της Ρωσίας, οδήγησε το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα των Άγγλων στα ημιτελικά, κάνοντας δήλωση επιστροφής στη μεγάλη ποδοσφαιρική σκηνή. Στο Euro του 2020 που διεξήχθη το καλοκαίρι του 2021 λόγω του COVID-19, οι «Νησιώτες» θεωρούνταν εκ των φαβορί για την κατάκτηση. Πράγματι έφτασαν έως τον τελικό όπου όμως, η Ιταλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην διαδικασία των πέναλτι.
Στο Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ, αποκλείστηκε στα προημιτελικά της διοργάνωσης από τη μετέπειτα φιναλίστ Γαλλία με 2-1 σκορ. Τότε ξεκίνησε να εγείρεται το ερώτημα περί ηττοπάθειας της εθνικής Αγγλίας. Το Εuro 2024, στη Γερμανία, ήρθε να επιβεβαιώσει τον παραπάνω προβληματισμό. Έφτασε ξανά στον τελικό μα ξαναβρήκε τον «μπελά» της και υπέστη νέο στραπάτσο, αυτή τη φορά από την Ισπανία με 2-1.
Ο Τούχελ… η συνέχεια του ίδιου έργου
Με το τέλος της εποχής Σάουθγκέιτ, ο Τόμας Τούχελ ανέλαβε να οδηγήσει στο εξής τα «Τρία Λιοντάρια» στις επόμενές τους περιπέτειες. Ο φιλόδοξος Γερμανός τεχνικός παρέλαβε μια ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και αγωνιστικές αρχές. Παρά ταύτα, η ηττοπάθεια ήταν ο μεγάλος αντίπαλος που είχε να κερδίσει. Στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού, φάνηκε απ’ την αρχή ότι το άγχος και η πίεση θα ήταν «μαύρο σύννεφο» πάνω από τα κεφάλια των ποδοσφαιριστών.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του τουρνουά δεν έπεισε ότι μπορεί να πάει, με σιγουριά, ως το τέλος. Οι αλλεπάλληλες αγχωτικές προκρίσεις με το Κονγκό στους «32», το Μεξικό στους «16» και τη Νορβηγία στους «8», με την κουβέντα για τη διαιτησία να έχει σηκωθεί, ήταν φανερό πως το σύνολο του Τούχελ, δυσκολευόταν να ξεδιπλώσει την ποιότητά του στο χορτάρι.
Στον ημιτελικό της 15ης Ιουλίου, κόντρα στην Αργεντινή ξύπνησαν τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι Άγγλοι διατήρησαν με τα χίλια ζόρια έως το 85′ το 1-0. Έπειτα, κατάφεραν ξανά να «πνιγούν» από την πίεση. Η «Αλμπισελέστε» που στο δεύτερο μέρος ήταν πολύ καλύτερη απέναντι στους ανεξήγητα οπισθοχωρημένους Άγγλους μετά το 1-0, πέτυχε ιστορική ανατροπή και πρόκριση στον τελικό με 2-1, με δράστες τους Έντσο Φερνάντες και Λαουτάρο Μαρτίνες!
Η κατάρα αντίπαλος για το μέλλον
Τα «Τρία Λιοντάρια» καλούνται να παλέψουν με τους ίδιους τους τους δαίμονες. Το πρόβλημα της εθνικής Αγγλίας είναι πλέον ολοφάνερα ψυχολογικό. Η αγγλική ομοσπονδία καλείται να λύσει αυτό το πρόβλημα εν μέσω, αυξανόμενης και εν πολλοίς, καυστικής κριτικής από τα Μέσα της χώρας!
Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζέρβας



















