Κόντρα στη λογική και τα data, στην Ελλάδα που κατέρρεε και όλοι έκαναν ότι δεν έβλεπαν/άκουγαν

Θυμάται κανείς πώς ήταν η Ελλάδα τον Ιούνιο του 2010; Θυμάται την κατάσταση στην κοινωνία, την οικονομική, στους δρόμους και στα σπίτια; Για όσους δεν τα θυμούνται ή δεν τα έζησαν, ένα μικρό φρεσκάρισμα. Διότι εκείνη την εποχή η χώρα διένυε ίσως τον πιο σκοτεινό, αβέβαιο και ταραχώδη μήνα της σύγχρονης μεταπολεμικής της ιστορίας. Η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου τον Μάιο, είχε επισφραγίσει την υπαγωγή της στον μηχανισμό στήριξης της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Όμως, πίσω από τους αριθμούς των δανειστών, κρυβόταν μια απόλυτη κοινωνική και οικονομική κατάρρευση. Στην πράξη και στην πραγματική ζωή, στην καθημερινότητα, η οικονομική πραγματικότητα εκείνου του καλοκαιριού δεν περιείχε καμία ελπίδα ανάκαμψης, παρά μόνο ελεύθερη πτώση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος εκείνης της περιόδου, η χρονιά έκλεισε με ύφεση άνω του 5%, μέσα σε λίγους μήνες, χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν, με την ανεργία να φτάνει το 12,5% στα τέλη του 2010, σκαρφαλώνοντας στο 27% τα επόμενα χρόνια.

Διαβάστε επίσης: Επικό τρολάρισμα Μιλουτίνοφ σε Παπανικολάου: «Πόσο κούκλος είσαι εσύ» (pic, vid)

Οι τράπεζες έκλεισαν τις κάνουλες της χρηματοδότησης και η επιβολή οριζόντιων περικοπών σε μισθούς (13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο), η αύξηση του ΦΠΑ στο 23%, οι περικοπές συντάξεων προκάλεσαν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές. ΠΑΘΟΣ VS ΛΟΓΙ(ΣΤΙ)ΚΗΣ Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποτελούσε το απόλυτο οικονομικό βαρέλι δίχως πάτο. Ιστορικά, το ελληνικό ποδόσφαιρο σπάνια παρήγαγε κέρδη για τους ιδιοκτήτες του, αλλά το 2010 η κατάσταση έγινε εκρηκτική. Οι χορηγίες κατέρρευσαν, καθώς οι εταιρείες πάλευαν για την επιβίωσή τους. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα μπήκαν σε φάση επαναδιαπραγμάτευσης προς τα κάτω, και τα εισιτήρια μειώθηκαν δραματικά λόγω της εξαΰλωσης του εισοδήματος των φιλάθλων.

Η ανάληψη των ηνίων μιας τεράστιας ΠΑΕ, με δυσθεώρητα λειτουργικά κόστη, συμβόλαια εκατομμυρίων και απαιτήσεις για άμεσο πρωταθλητισμό, αποτελούσε, με αυστηρά οικονομοτεχνικά κριτήρια, μια επιχειρηματική αυτοκτονία. Απαιτούσε την εισροή «ζεστού», προσωπικού χρήματος σε μια αγορά που βούλιαζε, χωρίς καμία εγγύηση απόσβεσης. Είναι ακριβώς σε αυτή τη χρονική συγκυρία, τον Ιούνιο του 2010, που ο Σωκράτης Κόκκαλης, αποφασίζει, είτε να βρει συμπαίκτη είτε να βρει συνεχιστή στην ηγεσία του συλλόγου. Απευθύνεται με επιστολή σε όλους τους εύρωστους Ολυμπιακούς της εποχής.

Η ανταπόκριση, ανύπαρκτη. Κανείς δεν ήθελε να πάρει το ρίσκο. Κανείς δεν αναλάμβανε την τεράστια ευθύνη. Η οικονομική δυσχέρεια, σε έναν σύλλογο τέτοιου μεγέθους, ειδικά στην απαρχή της χειρότερης οικονομικής κρίσης της σύγχρονης Ελλάδας, έμοιαζε αναπόφευκτο. Η απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη να βγει μπροστά και να αγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ΠΑΕ Ολυμπιακός, δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους… Excel, λογιστικών και επιχειρηματικών πλάνων.

Κόντρα στην απόλυτη οικονομικοκοινωνική λογική της εποχής, η οποία υπαγόρευε τη μαζική φυγή κεφαλαίων από την Ελλάδα και την αποφυγή οποιουδήποτε ρίσκου, ο Μαρινάκης έκανε το ακριβώς αντίθετο. Λίγες μόλις εβδομάδες, μετά την υπογραφή του μνημονίου. Στο απόλυτο χάος. Οταν όλη η χώρα κατέρρεε, οικονομικά και ψυχολογικά.

Η επένδυσή του εμπεριείχε ξεκάθαρα περισσότερη τρέλα, πάθος και άδολη αγάπη για τον σύλλογο, παρά οποιαδήποτε ψυχρή λογιστική προσέγγιση. Σε μια εποχή που κολοσσοί κατέρρεαν, το να αναλαμβάνεις να χρηματοδοτήσεις από την τσέπη σου ένα «ακριβό σπορ», για να διατηρήσεις την ομάδα της καρδιάς σου στην κορυφή και να την ενισχύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποτελούσε μια κίνηση υπαγορευμένη καθαρά από το συναίσθημα. Και το οπαδικό ένστικτο. Ήταν μια απόφαση «κόντρα στον καιρό», τη στιγμή που το χρήμα στην Ελλάδα εξαφανιζόταν.

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΤΕΡΡΕΑΝ

Η απόδειξη του πόσο παράλογα δύσκολο, οικονομικά και επιχειρηματικά, ήταν το εγχείρημα του Μαρινάκη το 2010, αποτυπώνεται ιστορικά στο τι συνέβη στους παραδοσιακούς αντιπάλους του Ολυμπιακού κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η αδυναμία εξεύρεσης κεφαλαίων και η πίεση του μνημονιακού περιβάλλοντος διέλυσαν κυριολεκτικά τους ανταγωνιστές. Ακόμη και την περίφημη σύμπραξη… δισεκατομμυρίων στον Παναθηναϊκό, η οποία σκορπίστηκε σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της κρίσης.

Η ΑΕΚ βίωσε την απόλυτη καταστροφή. Πνιγμένη σε χρέη που αδυνατούσε να εξυπηρετήσει εν μέσω κρίσης, χωρίς ισχυρό χρηματοδότη, έφτασε στο απόλυτο αγωνιστικό και οικονομικό τέλμα το 2013. Η ομάδα υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, επιλέγοντας τον δρόμο της Γ’ Εθνικής για να εκκαθαρίσει το τεράστιο χρέος της (χρεοκοπία), βιώνοντας τη μεγαλύτερη ταπείνωση της ιστορίας της πριν την επιστροφή της υπό τον Δημήτρη Μελισσανίδη.

Στον Παναθηναϊκό, το πολυδιαφημισμένο πείραμα της «πολυμετοχικότητας» κατέρρευσε. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη αποχώρησε, αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο κενό. Οι επόμενες διοικήσεις (Παναθηναϊκή Συμμαχία υπό τον Γ. Αλαφούζο) παρέλαβαν μια ΠΑΕ με τρομακτικά χρέη. Ο Παναθηναϊκός πέρασε τη μνημονιακή δεκαετία σε καθεστώς απόλυτης λιτότητας, φτάνοντας στο σημείο να τιμωρηθεί με αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την UEFA λόγω οικονομικών παραβάσεων, αδυνατώντας επί χρόνια να κάνει πρωταθλητισμό. Και φτάνοντας μια ανάσα από τον υποβιβασμό.

Ο ΠΑΟΚ βρέθηκε την περίοδο 2010-2012 εγκλωβισμένος. Με τα χρέη προς το Δημόσιο (προσαυξήσεις και πρόστιμα) να κρέμονται σαν θηλιά στον λαιμό της ομάδας και τις διοικήσεις (εποχή Ζαγοράκη/Βρύζα) να παλεύουν απλώς για την επιβίωση, ο Δικέφαλος δεν μπορούσε να ανασάνει. Η σωτηρία ήρθε αργότερα, με την έλευση του Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος χρειάστηκε να πληρώσει εφάπαξ 10,8 εκατ. ευρώ στο κράτος (το 2015) για να «καθαρίσει» την ομάδα από το βάρος του παρελθόντος.

Η ιστορική πραγματικότητα και η μοίρα των αντιπάλων του, επιβεβαιώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας ένα πράγμα για τον Βαγγέλη Μαρινάκη: Τον Ιούνιο του 2010, η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν ήταν business. Ήταν μια ακριβή «παράνοια», που μόνο το πάθος, η αγάπη και τα βιώματα από την οικογένεια θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Ακριβώς 16 χρόνια μετά, όλα είναι διαφορετικά. Και ο Ολυμπιακός γυαλίζει επιπλέον 162 ασημικά στη λαμπερή βιτρίνα του. Κάποια εξ αυτών, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας. Και όλα αυτά, επειδή στο απόλυτο σκοτάδι του 2010, υπήρξε ένας, που ονειρεύτηκε φως και ασφαλείς θάλασσες.

MUST READ

Το παρασκήνιο της αποχώρησης Αταμάν - Τι συνέβη με τους παίκτες