LIFEWITNESS
Στο Λος Άντζελες των early 00s, ο Prince ζούσε σαν να μην ίσχυε κανένας κανόνας: έστηνε απροειδοποίητα live μέχρι το πρωί, απαιτούσε να του ξαναστήνουν το ρετιρέ «στα μέτρα του» — κι επιβίωνε για μέρες αποκλειστικά με pancakes
Στη συλλογική μνήμη της πρώιμης χιλιετίας, ο Prince δεν ήταν απλώς ένας σταρ· ήταν μια κινούμενη «δύνη» απρόβλεπτης ιδιοφυΐας. Όπως θυμάται ο Τζέισον Πόμερανκ, συνιδρυτής της Thompson Hotels Group, σε αφιέρωμα του Vanity Fair για τη νυχτερινή ζωή του Λος Άντζελες, ο θρυλικός καλλιτέχνης είχε μετατρέψει το Hollywood Roosevelt Hotel στο δικό του, σχεδόν μυθικό, καταφύγιο.
Ο Prince εμφανιζόταν στο Teddy’s χωρίς καμία προαναγγελία. Πήγαινε κατευθείαν στη σκηνή –ή σε όποια γωνία έβρισκε διαθέσιμη– και άρχιζε να παίζει μέχρι τις τέσσερις ή πέντε το πρωί. Δεν υπήρχε πρόγραμμα, ούτε κανείς ήξερε τι θα ακολουθήσει.
Διαβάστε επίσης: Επίσημο: Τέλος ο Ομπράντοβιτς από την Παρτιζάν
«Απλώς το έκανε επειδή του ερχόταν», λέει ο Πόμερανκ. Αυτές οι νύχτες έγιναν μύθος. Αν ήσουν εκεί, είχες να το λες – αν όχι, απλώς έχανες την ευκαιρία.
Ο μωβ κόσμος του Prince
Στο ρετιρέ του ξενοδοχείου, όμως, το τελετουργικό ήταν ακόμη πιο παράξενο. Ο χώρος αναδιαμορφωνόταν κάθε φορά σύμφωνα με το προσωπικό του αισθητικό σύμπαν —shaggy χαλιά, μωβ χρωματισμοί, μια ατμόσφαιρα που θύμιζε pop μυστήριο. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η πιο απρόσμενη λεπτομέρεια: ο Prince έτρωγε μόνο pancakes για μέρες, σχεδόν «μονωμένος» σε μια γλυκιά, πρωινή μονοφαγία που ταιριάζει απόλυτα στη μυθολογία του.
Την ίδια στιγμή, μια άλλη αφήγηση ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Η Άλλυ Πάνκιου, σκηνοθέτις του ντοκιμαντέρ Lilith Fair: Building a Mystery – The Untold Story, θυμάται τον Prince να «παρακαλά» κάθε χρόνο να συμμετάσχει στο φεστιβάλ — και να απορρίπτεται.
Το Lilith Fair είχε τη «φιλοσοφία» της ισοτιμίας: ίδιες σκηνές, ίδια καμαρίνια, καθόλου υπερβολές. Οι υπερμεγέθεις απαιτήσεις του Prince δεν ταίριαζαν σε αυτό το μοντέλο.
Και όμως, όταν το 1999 του δόθηκε η ευκαιρία να ανέβει στη σκηνή με τη Σέριλ Κρόου για το «Every Day Is a Winding Road», τα άφησε όλα στην άκρη.
«Δεν χρειάζομαι τίποτα. Θέλω απλώς να παίξω στο Lilith», φέρεται να είπε. Ήταν μια σπάνια στιγμή όπου η επιθυμία του να ανήκει σε μια μουσική κοινότητα νίκησε τον μύθο του «ανθρώπου με τις αδιανόητες απαιτήσεις».
Και, όπως απέδειξε η ίδια του η ζωή, πέρα από τα μωβ χαλιά, τελικά ο Prince ήταν ο μόνος που μπορούσε να μετατρέψει την καθημερινότητα σε purple rain που δεν καταλάγιασε ποτέ.
*Με πληροφορίες από: People
Προσθήκη ως προτεινόμενη πηγή στη Google
Ακολουθήστε στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσειςΔείτε όλες τις τελευταίες Αθλητικές Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
