Ανδρούτσος: Πού ‘σαι, Θανάση…

Το ποδόσφαιρο παίζει περίεργα παιχνίδια. Και τις αξίες τις δικαιώνει. Ο Θανάσης Ανδρούτσος είναι μια αξία αδικημένη, υποτιμημένη, χλευασμένη. Ενας αντιήρωας, που πανηγύρισε μεγάλες στιγμές, νίκες και τίτλους με τον Ολυμπιακό.

Αλλά έπρεπε να πάει στην Κρήτη, για να επιβεβαιώσει τη σπουδαιότητά του. Ως παίκτης, ως άνθρωπος, ως προσωπικότητα. Ως ψυχή. Ο παίκτης που άλλαξε τον ΟΦΗ. Ο ποδοσφαιριστής-δώρο κάθε προπονητή. Ένα παιδί που γεννήθηκε, ανατράφηκε, εξελίχθηκε και μεγάλωσε μέσα στον Ολυμπιακό. Σώμα από το σώμα και αίμα από το αίμα του. Σήμερα, έκανε τον ΟΦΗ Κυπελλούχο Ελλάδος.

Διαβάστε επίσης: ΑΕΚ – Ολυμπιακός 84-94: Με το μυαλό στη Μονακό οι «ερυθρόλευκοι», έκαναν το 24/24

Όχι, κανένα τρόπαιο δεν προσωποποιείται. Αλλά κάθε τρόπαιο, κάθε μεγάλη στιγμή έχει πρωταγωνιστές που αξίζουν ειδικής μνείας. Για τον Ολυμπιακό, ο «Ανδρου» θα είναι πάντα ένα «δικό του» παιδί. Ενας ρέκορντμαν σε επίπεδο ακαδημιών. Ένα διαμάντι που αναδείχθηκε από τα σπλάχνα του συλλόγου. Πήρε τίτλους. Πήρε παιχνίδια.

Και όταν ήρθε η ώρα να συνεχίσει αλλού, έκανε αυτό που έμαθε από παιδί. Εδωσε στην (νέα) ομάδα του την καρδιά πρωταθλητή.

Τίποτα στο ποδόσφαιρο δεν έρχεται τυχαία. Ο Ανδρούτσος πήγε στον ΟΦΗ τον Ιανουάριο του 2025. Από τότε, έως και σήμερα, οι Κρητικοί έχουν παίξει σε 3 τελικούς! Και το βράδυ Σαββάτου, κατέκτησαν το πρώτο τους Κύπελλο εδώ και 39 χρόνια. Με τον 28χρονο μέσο/ αμυντικό/επιθετικό/εξτρέμ γενικώς… ηγέτη, να είναι ο αρχηγός της ομάδας. Ο παίκτης με το περιβραχιόνιο. Φύσει και θέσει.

Σε αυτά τα 51 παιχνίδια που έχει φορέσει τη φανέλα του ΟΦΗ, ο Ανδρούτσος δεν είναι απλά σημαντικός. Είναι ο σημαντικότερος και πλέον πολύτιμος ποδοσφαιριστής της ομάδας του. Και μόνο το γεγονός ότι έχει αγωνιστεί βασικός στα 48 εξ αυτών, είναι ενδεικτικό της ανεκτίμητης σημασίας της παρουσίας του στο γήπεδο για τον ΟΦΗ.

Ένα παιδί που δεν «κλέβει» ποτέ. Ενας παίκτης που βρήκε στο Ηράκλειο ένα μέρος όπου όλοι τον πιστεύουν και του το αναγνωρίζουν. Μια δικαίωση από εκείνες που έρχονται με το κεφάλι χαμηλά και χωρίς πολλά λόγια.

Ο Θανάσης Ανδρούτσος, φίλοι μου, δεν είναι απλά ένας καλός ποδοσφαιριστής. Είναι ένας σπουδαίος χαρακτήρας, αλλά και ένας σπουδαίος παίκτης. Ενας τρομερός αθλητής, με αθλητική παιδία, με προσωπικότητα, με χαρακτήρα, με ηγετικά χαρακτηριστικά. Ναι, στον Ολυμπιακό μπορούσε και ίσως έπρεπε να έχει κάνει περισσότερα. Αλλά και πάλι, τέσσερα πρωταθλήματα κατέκτησε. Εζησε στιγμές μοναδικές. Εκανε τα περισσότερα όνειρά του πραγματικότητα.

Αλλά το ποδόσφαιρο του… χρωστούσε αυτή τη μεγάλη στιγμή. Όπως εκείνη η συγκλονιστική αποτύπωση στον φακό, με τον Κόντη να τον φυλάει και να τον ενθαρρύνει να συνεχίσει στον τελικό με τον ΠΑΟΚ, όταν ο ΟΦΗ κέρδισε το πέναλτι. Κάθε προπονητής, καλός ή κακός, ξέρει ποιοι είναι οι μεγάλοι παίκτες του. Ο ΟΦΗ έχει καλούς παίκτες.

Αλλά ο Ανδρούτσος είναι ο «μεγάλος» που του έλειπε, για να μπορέσει να ζήσει μια στιγμή όπως αυτή στον Βόλο. Αξια, δίκαια και με τρόπο παλικαρίσιο.

MUST READ

Ψυχάρα ο ΟΦΗ, σήκωσε πανάξια το Κύπελλο (2-2 κ.δ., 2-3 παρ.)

Οσο για τον Ανδρου; Θα αναφέρω απλά κάποια γνωστά δεδομένα: 141 συμμετοχές στη Super League (9 γκολ, 13 ασίστ), 46 αγώνες στο Κύπελλο Ελλάδος (2 γκολ, 1 ασίστ), 17 ευρωπαϊκοί αγώνες (1 Champions League), 13 ματς στη 2. Bundesliga, 15 ματς στη Super League 2, 75 αγώνες, με 37 γκολ και πάνω από 20 ασίστ με την ομάδα Κ19 του Ολυμπιακού. 10 συμμετοχές στην Εθνική Ανδρών (1 γκολ) και πάνω από 40 διεθνείς συμμετοχές με όλες τις μικρές Εθνικές.